-lins barn

Lyst på livet

2011-05-15T14:53:00.008+02:00

Eg har funne Lillebror sin temasong!

Well, I'm just a modern guy
Of course, I've had it in the ear before
And I've a lust for life (lust for life)
'Cause I've a lust for life (lust for life)
Got a lust for life
Yeah, a lust for life
I got a lust for life
Oh, a lust for life
Got a lust for life
Yeah a lust for life
I got a lust for life
Lust for life!

Jada, eg veit at det er ein song som handlar om sex, drugs og rock&roll, og at Iggy Pop kanskje ikkje er det beste førebiletet ein åtte månader gammal baby kan ha. Det same kan seiast om David Bowie.

Men livslyst! Oh yeaaaah, baby! Lots and lots!

Han er bare heilt vanvittig fantastisk, den ungen. Alt er kjekt! Interessant! Spanande! Vel verdt å utforska, med alle sansar og maks humør!

All mat er god. Uhmmmm! Gooood! Smatt og sug og slurp og uuhhhhmmmmm igjen!

Og folk! Folk er topp! Gliiiiiiis til alle folk! Hei, verden, så gildt å treffast!

Han er, sjølvsagt reint objektivt observert, verdas mest livsglade baby.

HAPPY HAPPY - JOY JOY!

Ein ode til standhaftig ignoranse

2011-05-03T14:23:00.001+02:00

Eg har ei veldig barnlaus venninne. Barnlaus, og no også singel.

Ho gir seg aldri. Kan ikkje forstå at livet mitt har endra seg dei siste snart tre åra. At tida er knappare, prioriteringa hardare, eg slitnare.

"Lyst å vera med på teater?" spør ho, eller "kva med ein kjapp drink på den nye hipsterbaren akkurat no?". "Neivel? Middag, då, i morgon? Hos meg eller deg eller ute?" "Lang skitur til helga? Me kan ta skibussen og gå mange mil! Ikkje? Kva med ein tur på museum i staden - det er visst ei kul ny utstilling?"

Og eg diggar henne for det.

Der dei langt fleste andre trekker seg unna i respektfull forståing for at "uff, du er nok for sliten, vennen", eller "du har sikkert ikkje tid uansett", og dermed let vera å foreslå ting, held ho stand. Eg har takka nei og sagt kanskje, eg har avlyst og kome for seint, og ho held fast i meg likevel. Sluttar aldri å foreslå, gir meg ikkje opp.

Veit lite om ungar, om svangerskap og fødslar og alt det praktiske, og blir genuint overraska over mykje av det eg tenkte "alle" visste ("Å? Er det vanleg å gå opp meir enn dei 3-4 kiloa ungen veg som gravid? Interessant!"). Og - viktigare - ho bringer andre tema til torgs, slik at eg får prata om anna enn ungar og svangerskap og fødslar og alt det praktiske. Takk vera henne får eg gått på teater og i operaen, eg får oppdaga nye utestader og prata om verda utanfor.

Det blir jo uansett nok praktisk kvardagsliv, kan du seia.

Og misforstå meg rett. Eg er sjølvsagt fantastisk glad i alle dei snille, respektfulle, forsiktige barnlause vennane og venninnene mine òg. Set umåteleg pris på at dei prøver å setja seg inn i kor eg er, sjølv om dei ikkje er der sjølv akkurat no. Livet mitt er jo endra, tida er knappare og energinivået lågare. Og eg syns det er topp at andre venner har ungar, slik at dei kan relatera totalt til kva det går i av nattevåk og måltidskaos og leggerutinar og kvardagsliv.

Men det er likevel noko heile eige med ei dame som på barselsbesøk i staden for den obligatoriske babybodyen har med seg sjampanje og ein vidunderleg upraktisk, komplett ammeuvenleg, superlekker blonde-bh til meg! "Bra jobba, babyen er jo like herleg som han forrige du laga!"

Takk, søte kjære, og skål!

Medaljens bak(side)

2011-04-28T20:48:00.003+02:00

Ein skal jo vera så takksam. Så glad og lukkeleg fordi ein har fått lov til å gå gravid to gonger, og fått to sunne, friske, på alle vis herlege barn som følge av dette. At kroppen fungerer som han skal, i alle fasar av prosessen, frå unnfanging via oppblåsing til forløysing og amming.

Og joda, eg er jo det.

Men alt det der som følger med denne oppblåsinga og utpressinga og melkeproduksjonen? Sånn heilt kroppsleg og konkret? Tja. Ikkje så glad for akkurat den biten.

Eg har ikkje lyst på ein sånn derre "moden" mammakropp! Æsj!

Dei skikkelege mammamødrene eeelskar visst heile pakken. Strekkmerke og åreknutar og slappe pupper og mjuk bollemage og rare kilo her og der - alt er "hedersteikn" og "fine minne" over "det fantastiske arbeidet kroppen har gjort".

Fysjom, seier bare eg.

Og eg har liksom, sånn reint objektivt, ikkje så mykje å klaga på heller. Eg har så langt sluppe unna utan strekkmerke, åreknutar eller keisarsnittarr. Verken pupper eller mage heng, og med ein bmi på 21 er vekta heilt ok. Buksene eg bruka før Storebror blei fødd passar, det same gjer t-skjortene og bikinien. Då Lillebror var fire månader, gjekk eg skirenn, og slo fleire enn eg tapte for, trass minimal trening (les: tre økter) - så kondisen er heilt grei.

Men likevel.

Æsj!

Eg har fått ein sånn kropp som må pakkas inn i klede for å sjå bra ut!

For det er ikkje det at eg alltid har eeeelska slik eg har sett ut før, heller, altså. Eg skulle så klart hatt smalare hofter og større pupper og tynne lår og alt det der som alle drøymer om. Men tidlegare har eg oftast blitt positivt overraska når eg har kledd av meg og granska det eg finn i speglen. Litt sånn "du er no ikkje så aller verst, -lin, trass alt".

Ikkje lenger.

No er det motsett. Kvar gong eg tenker at "ah, du ser sikkert ikkje så gale ut, -lin", så blir eg skuffa om eg faktisk sjekkar i speglet. Det er noko med dette at kroppen ser, vettkje... brukt ut.

Og det er han jo. "Du har jo født to barn", trøstar mine barnlause venninner meg. Ehm. Joda. Eg er klar over det.

Men eg vil ha stram mage likevel!

Ikkje ein sånn som ser ut som nokon har budd inni han. Konturlaus, liksom. Og kva er greia med sånn mjuk, flat, brei damerompe bare fordi ein har hatt nokon inni magen? Opplagsnæring til amming my ass, seier bare eg!

Særs det med rumpa. Fysj og æsj! Slappe greier! Og disselår, blæsj!

Så eg lurar på om eg må ta grep. Gjera noko, liksom. Eg veit bare ikkje heilt kva.

Det eg "har lyst til", er å trena skikkeleg hard styrke ein periode, laga musklar av alt dette mjuke, hengande. Kjøpte nett "Lift like a Man, Look like a Goddess" som e-bok, og kan jo ikkje seia anna enn at konseptet ser like bra ut som tittelen. Eg vil gjerne sjå ut som ei stram gudinne! Meeeen... eg veit jo at eg eigentleg syns vektløfting er skikkeleg gørr. Og dette er eit seksmånadersprogram som legg opp til tre harde økter i veka pluss inntak av uetiske mengder protein, typ pulverprotein - og det veit eg ikkje om er så veldig foreinleg med resten av livet mitt, eller det eg elles trur på av kosthald og slikt.

Så kanskje heller jogging? Det ser enormt kjekt ut å vera glad i å springa. Naturopplevingar og frisk luft og praktisk å kunna gjera overalt og lett å ta steget vidare om ein vil springa løp og i det heile tatt. Mange fordelar. Meeeeen... eg har jo aldri vore nokon flink springar. Tvert om pleier eg få vondt i skrangleknea mine, og hata heile konseptet. Og som regel kjenner eg meg bare innestengt i kroppen min når eg "spring". Pust og pes og dunk og smell, og ømme kne i fleire døgn etter strabasane.

Så tja... vettkje heilt eg?

Klar for forslag. Utanom det med å kutta ut sjokolade spesielt og karbs generelt. Ærleg talt!

Eg ser enden på visa

2011-04-10T22:16:00.006+02:00

I morgon går eg inn i den siste normale permisjonsveka med Lillebror.

Jepp, det stemmer. Kun ei spinkel lita veke igjen!

Rett nok byrjar eg ikkje på jobb igjen før langt uti mai, så heilt krise er det på ingen måte. Der er enno tid. Men dette blir siste veka sosande aleine rundt i Oslo på dagtid. Så følgjer palmehelgbesøk av tanta mi medan Lyslugg er i USA på jobb, før han er tilbake og me saman reiser til Ustaoset, den italienske rivieraen og Bergen for hhv hyttepåske, permoverlappingstur og 17.mai-feiring.

Shit.

Eg trur me bør innsjå at eg heller ikkje denne gongen kjem til å rekka alt det der eg hadde lyst å gjera når eg "fekk så mykje fri". Alle kafeane eg skulle testa ut. Bøkene eg skulle lesa på nemnde kafear. Alle folka eg skulle på lunsjdeit med og alle turane eg kunne tenka meg å gå. Ikkje har eg fått trent så mykje som eg gjerne skulle ønska, og ikkje har eg vore meir enn såvidt innom på babysong, babykino og alle desse andre babygreiene som vert arrangerte dagleg i denne byen. Ei heller har eg rydda grundig i alle papir og sett desse sirleg i vel merka permar, eller alfabetisert musikk- og boksamlinga. Eg har ikkje lese alle aviser og oppdatert meg vha intelligente radioprogram, eller lært noko nytt sidan sist.

Men eg har hatt det fint likevel!

Stort sett.

Jada, sjølvsagt har eg vore brakkesjuk. Ou mai gådd, har eg vore brakkesjuk! Og trøtt. Og usikker på om eg eigentleg er så spesielt flink til dette babystyret, eg som ikkje eigong får i ungen mat, eller - endå mindre - får han til å sova skikkeleg.

Eg har brøyta meg gjennom vinteren med Storebror sutrande i vogn og Lillebror vrælande i sjal, medan snøen lava og snøen fall og temperaturen sank og sank, og Lyslugg var vekkreist og avtalar blei avlyst og Mørket låg som ei klam dyne om heile verda.

Men no! No er det vår!

Og då gjer det ingenting at eg ikkje har lese så mange bøker. For eg har faktisk lese ein del, og definitivt fleire enn dei (cirka ingen) eg las då eg var heime med Storebror. Og desse turane eg ikkje har gått? Og kaféane eg ikkje har sjekka ut? Pyttsann! Eg har då gått andre turar! Med vogn og beretøy og greitt driv, med og utan kafé i sikte. I utlandet, alias Finland, har me også vore, bare fordi me kunne. Eg har ikkje trent så mykje, men eg har trent litt, og meir enn forrige perm. Eg har høyrt musikk og skumma i alle fall nokre avisoverskrifter, og for lengst avslørt at dei ikkje seier så mykje smart på radioen heile dagen heller, sjølv på den antatt gløggaste kanalen. Eg har vore på teater og i operaen, sett ballett og vore på både boklanseringar, opplesingar og forfattarintervju, med og utan baby på slep. Heller ikkje denne gongen kom eg gjennom ein heil TV-serie på DVD, men det er då teikn på at eg har hatt andre gilde ting å gjera enn å sitja inne og glana?

For eg har lært.

Masse.

Eg har vakse. Stort.

No er eg flinkare å seia ifrå. Setja krav. Koma med ønske. Be om hjelp.

Eg let andre vera med. Dei har lyst! Eg treng ikkje vera Best alltid. Eg treng ikkje vera aleine heller, sjølv om eg kan. Sjølv om eg taklar. Kva er poenget med å takla heile tida?

Så me har vore mykje på Bryne, gutane og eg. Vore saman med mine foreldre, og sett det som ei investering i notid såvel som framtid. Eg har hatt mora mi på besøk, lange strekk om gongen, og opplevd nye og fine sider ved henne.

Eg har firt på krava. I alle fall ein del av dei. Øver meg på å sjå at det faktisk er ein slags jobb, dette å "gå heime", og ikkje eit påskot til å "få gjort" alle moglege andre, Viktige og Skikkelege Greier.

Langsam tid. Gå inn i bobla. Bli der. Kjenna på det. Nyttig. Viktig. Bare vera, ikkje gjera. Vita at det er ei boble. Det går over, på godt og vondt.

Me har vakse som par. Som familie. Her om dagen kom Lyslugg med ti nydelege raude roser til meg: Ei for kvart av åra me har vore Oss, ei for kvart av barna me har fått saman. Eit vakkert symbol, ein fin gest.

Eg går framtida lyst i møte. Ei veke om gongen.

Mitt eige private nordlys

2011-03-31T19:04:00.004+02:00

Den som seier at ein ikkje kan kjøpa seg lukke, har ikkje sett dette vakre vakre vevde beresjalet:
Det kom i posten i dag, sendt som "gåve" (hehe!) frå butikken i Finland, ein Girasol Northern Lights. Fekk straks vera med Lillebror og meg og henta Storebror i barnehagen, og lyste verkeleg opp i den mørkkjipe sluddagen der ute.

Åh, fargar. Åh, lukke!

Om å ha det som ein tar det

2011-03-14T21:00:00.003+01:00

Eg har sagt det før, og gjentek det meir enn gjerne: Lillebror er ein herleg baby. Ein positiv, sprudlande liten kar, nesten alltid blid og glad. Ein enkel type, syns eg.

Med vekt på syns eg.

For også Lillebror har sine søskenbarn på Gjøvik. Ein heil drøss, faktisk. Barselsgruppa, for eksempel, er full av ungar som legg seg ned i si eiga seng klokka sju og sovnar utan stimuli. Babyar som søv natta gjennom men likevel ikkje står opp før åtte, og som tek minst to daglurar på minst ein time kvar dag, sjølvsagt kor eller når som helst. Igjen utan stimuli. Utanom tutt, altså, som dei sjølvsagt tek, på linje med flaske og uendelege mengder fast føde - utan å søla.

Likevel stressar mødrene.

For er det ikkje litt unormalt at babyen likevel protesterte litt mot å blit lagt ned her om dagen, når han vanlegvis sovnar som eit skot klokka sju? Ja, for klokka var jo halv åtte! Han måtte byssast i søvn, til og med - tenk viss det blir ein vane!?! Tenk om han blir ein sånn bortskjemt liten dritt som insisterer på å sova saman med foreldra til konfirmasjonen? Nei, dèt går ikkje!

Rutinar, må det vera! Og orden og struktur og system!

Og det hastar!
Ungen er jo runda halvåret! Det er jo eeeeeviglenge sidan graviditet og fødsel!

Og eg ser dei. Og forstår. Veit godt kor dei kjem frå. Kjenner meg så absolutt igjen.

Og så absolutt ikkje.

For eg? Nei, eg stullar no på med mitt, no som sist. Eg følger min eigen skala. Oppfyller mine eigne forventningar. Særs ofte positivt.

Eg har det sånn cirka som eg tar det, i grunnen. Og eg tek det rimeleg roleg.

Eg venta at det skulle bli kaos. Det blei lettare.

Eg visste at ungar ikkje søv. Lillebror gjer det likevel. Ein heil del, og meir enn broren. Ikkje utan stimuli, for her i huset både ammar og byssar og voggar me i søvn, og samsøv så det syng etter, natt etter natt. Men då. Då søv han. Sjeldan før seint på kvelden. Og nesten aldri til over seks. Men han søv. Og det er godkjent i mi bok.

Eg har prøvd korleis det er å stadig måtta snu etter femti meter med barnevogn fordi eg veit at den burgunderrøde brøleapen der nedi ikkje kjem til å gi seg med hylinga i dag heller. Men Lillebror! Han ligg nedi der. Sovande, og våken. Klagar ofte litt, men brøler ikkje. Og sovnar ofte etter ei stund, trass klaging. Å, kor eg nyt! Denne for sikkert alle dei andre mødrene med djupvogn eg passerer sjølvsagte greia - han ligg i vogna! Spankulerer, gjer eg, stolt og glad og letta.

Neidå, Lillebror vinn ingen sovediplom. Han er ikkje "flinkast". Eller "enklast". Ikkje etter slike skalaer.

Han er "enklare" enn bror sin, eg held fast ved det. Men han har også ei mor som har vore igjennom drillen før. Som veit med kroppen, sjela, erfaringa, det kun hovudet kun oppfatta som teori sist. Nemleg at det går over.

Alt går over. Faktisk veldig raskt.

Brått finn ein seg sjølv med ein trygg, harmonisk, nydeleg toåring som søv natta igjennom i eiga seng, ein gut som kun krev at ein lagar litt lyd han kan høyra gjennom den opne soveromsdøra når han skal sovna. Som rett nok er kresen som fy på det som er av mat, og testar grenser som toåringar skal. Men som heilt sikkert veks av seg også det, raskt og utan at ein treng stressa med det.

Stress er sjeldan verdt det. Faktisk nesten aldri. For - igjen - det går over!

Og det kan eg sjølvsagt skriva, og seia, og ropa ut til eg blir blå og ungen blir vaksen, utan at andre - som damene på barselsgruppa - opplever det som spesielt relevant likevel. Eg er meg, du er deg, mitt liv er ikkje ditt.

Men det er sant likevel.

Sjangerbrot

2011-03-07T22:14:00.001+01:00

Eg er ikkje mykje til mammabloggar.

Ikkje noterer eg ned alle milepælar og gullkorn og søte kvardagsskildringar. Sidan sist har Lillebror runda eit halvt år og fått to små tannstubbar i underkjeven. Begge begivenhetane til Komplett Taushet i bloggen. I overmorgon skal me på seksmånaderskontroll. Tippar nok den òg forblir udokumentert her inne.

Ikkje viser eg fram kreative hobbygreier ein kan laga med ungane, med nøyaktige steg-for-steg-instruksjonar og fine bilder av planlegging, prosess og ferdig produkt. Då ville eg jo måtta laga greier først, og det gjer me ikkje i vår heim. Ingenting utover teikning med vanlege, butikkjøpte fargeblyantar på heilt ordinært, kvitt A4-papir. Me eig ikkje eigong limpistol, eller så mykje som ein einaste sjablong.

Ei heller viser eg fram alle dei flotte tinga eg sjølv har laga til ungane, med strikkepinnar og heklenåler og symaskin. Ungane mine har ingen heimesydde fargeknæsje selabukser i retromønstra stoff innkjøpt på loppemarknad, eller morestrikka ullvestar med multifarga garn og treknappar spesialbestilt frå etsy.

Eg driv nemleg ikkje med handarbeid. Og sjølv om eg blir superglad for alle dei flotte tinga kjærlege bestemødre og grandtanter og andre lagar til gutane, og diggar dei arva strikkaplagga eg sjølv og bror min bruka for pluss/minus tretti år sidan, så fell det meg liksom ikkje inn å ta bilder av dei, sånn bare for å visa fram.

Faktisk viser eg ikkje fram så mange andre ting heller. Ingen duse foto i varme fargar av gilde danske designtreleiker eller chic'e franske knaggerekker. Null tips om praktiske måtar å innreia barnerom, eller postar om dei nymåla veggene eller sjølvdesigna hyllene som viser fram blafrekoffertar og katvigtekstilar.

Ikkje eigong baking er her bilder av eller oppskrifter til, sjølv om det er noko eg - og me - faktisk driv litt med innimellom. Ingen køppkeiks (som eg takk vera Elisabeth har forstått er veldigveldig in i bloggverda) med knallfarga glasur og syntetspraglete pynt med tema. Ei heller bilder av saftesylteslowandsuperfooden me kunne ha drive med.

Så kva er eigentleg greia? Poenget med å ha ein blogg?

Tja.

Sei det.

Litt usikker sjølv om dagen. Kanskje eg bare skal skrota heile greia? Heller det enn å liksom "ha" ein blogg, men kun skriva i han ei gong i månaden, og då bare vissvass som dette?

Det er jo ikkje det at eg druknar i kommentarar på alle desse inkjeseiande innlegga mi heller, for å seia det sånn... Naturleg nok!

Søskenbarn på gang!

2011-02-21T00:35:00.000+01:00

Viss alt går bra kjem det eit nytt lite søskenbarn til oss i månadsskiftet september-oktober. Svigerinna mi er åtte veker på veg, og håpar det går betre denne gongen enn sist.

Me kryssar fingrane for at Lille Lykke blir storesøster til hausten!

The fast and the furious

2011-02-10T16:27:00.008+01:00

Neidå. Ikkje sånn fast. Ikkje furious heller, det var bare noko eg kom på i farten. Nei, norsk "fast" var det eg meinte. Som i fast føde. Alias grøt. Grønsaksmos. Fruktmos. Svisker og banan og alt det der.

Eg er så himla lat. Like lat som ho derre oversminka trønderdama som innleier "Bryst er best"-videoen som går i loop på kanal 9 på barselshotellet på Ullevål:

Æ e blakk. Åsså e æ litt lat.

Ho og meg, liksom. Minus det der med blakk. Og augesminken. Og trøndersken.

Lillebror er fem månader og ei veke, og eg bare gidd ikkje. På barselsgruppa byrja alle dei andre med grøt rett før ungane runda fire månader, og no, halvanna månad etter, er dei oppe i tre-fire skikkelege måltid for dagen. Amming er det no så som så med på denne gruppa, men pytt pytt, det blir vel folk av dei ungane òg. Dei søv jo for eksempel om natta, som er mykje meir enn eg kan skryta av, no som før...

Men altså. Tilbake til tema.

Fast føde.

Eg kunne sjølvsagt skryta på meg at eg gjerne vil følga folkehelsas råd om fullamming til seks månader, men sidan sanninga (altså "sanninga") om at barn bør fullammast så lenge no er under angrep, må eg bare innrømma at det ikkje er derfor.

Eg er bare lat. Pupp er jo så praktisk!

Men. Eg kjem meg. Går jo her heime, brakkesjuk så det halve kunne vore nok, og treng noko å finna på med ein småpjusk sutregutt. Så denne veka har me òg starta. Litt. Banan i spisenettingen, sutting på epleskiver og gnaging på agurk. Stor suksess, alt saman.

Og veldigveldig søøøøøøt!

Store spørsmål ad nauseum

2011-02-10T12:20:00.004+01:00

Men nei. Det er ikkje godt nok. Eg kan ikkje konkludera med at reine koppar er nok, og lata det bli med det.

Det er jo akkurat det som er poenget!

Reine koppar er ikkje nok! Ikkje i nærleiken av nok! Eg får spader av at det er sånne ting som skal bety noko her i livet! Unnagjort oppvask og ullklede på snora og nyvaska golv og blankpussa vindauge. Heimebakst og økologiske grønnsaksmiddagar og politisk korrekt barneutstyr, innkjøpt på nettsal til halv pris.

Spader!

Livet kan då ikkje handla om slikt!

Problemet er ikkje at Lillebror er snufs og at eg derfor ikkje får gjort unna alt det der vaske-og-rydde-styret. Eller at Storebror er sliten og sutrete etter barnehagen, og middagen ikkje blir den ernæringsmessige og sosiale höjdaren som eit fellesmåltid liksom skal vera.

Problemet er nett at eg får slikt gjort, men at eg ikkje får gjort noko anna!

Eg har halde på med same boka sidan jul, omtrent!

Det oppsummerer det meste. Greitt nok at eg ikkje veit kva som går på TV, og at det er eit par år sidan sist eg følgte med på kva som gjekk på kino. At Operaen driv med sitt medan eg kun dinglar innom ei gong i semesteret - okei. Og at avisene bunkar seg opp i papirinnsamlinga ulesne - greitt nok, for no.

Men eg treng noko meir likevel!

Eg treng eit utløp.

Prata med folk. Utan avbrot.

Gjerne skriva litt. Litt skikkeleg, samanhengande, utan baby daskande på tastaturet samtidig. Setningar som gir meining, utan sprang og kaos.

Eg treng å sortera. Ikkje ullvask frå sekstigraders, kjøleskapsmat frå tørrvarer, Storebror sine klede frå Lillebror sine.

Eg treng å sortera litt i toppen.

Kven er eg?

Kor går eg?

Når då?

Gjesp gjesp gjesp. Dei same gamle spørsmåla.

Kva skal eg bli når eg blir stor? Når blir eg stor nok til å vita?

Skal eg tilbake til avisa? For godt? For ei stund?

Skal me bli buande i Oslo?

Kor skal me eventuelt flytta? Til Jæren? Bergen? Utlandet?

Bør eg ta meir utdanning? I tilfelle kva? Enn om eg utdannar meg "feil", til nok ein ting eg ikkje har lyst å jobba med?

Skuldar eg meg sjølv å bli verande i ein skrivejobb? Eg har ingen andre tilsvarande talent...

Men dette med "talent"... er ikkje det oppskrytt, i grunnen?

Eg vinglar. Vanglar. Surrar og maser. Klarer ikkje landa. Klarer ikkje tenka. Veit bare at eg må. Eg er nøydd å tenka klarare enn dette. Bestemma meg. For noko.

Les bloggen til den long lost vertssøstera mi i USA som brått dukka opp frå intet denne veka. Om hennar liv med tre små barn, og avgjerda om å slutta å jobba ei stund fordi ho var nær ved å gå på veggen av krysspress frå barnehald og arbeidsplass. Ei avgjerd ho på ingen måte tok med lett hjarte.

Kjenner meg igjen, og får noia fordi eg kjenner meg igjen. Fordi eg minner om ei sånn derre kristenkonservativ family values first-dame som eg på absolutt ingen måte er. Eller har lyst å vera...

Likevel.

Eg må jo setja familien først. Noko anna går jo ikkje. Ikkje i praksis, og bare teorien får meg jo til å klø - så noko skikkeleg Oppgjer er eg openbart ikkje klar for.

Eg bare ønsker meg vel ein måte å vera alt. Både mor og partner og husarbeidar og venninne og dotter og karrieredame og smart og interessant kvinne med mange ballar i lufta.

Så kokar det altså ned til dette eine, halvpresise begrepet: Tidsklemma. Blørgh. Snakk om å leva ein klisjé.

Kva som skjer når ingen reddar meg frå meg sjølv

2011-02-09T22:10:00.002+01:00

Det var desse orda. Forklaringane. Det terapeutiske i å skriva ting av seg. I å lufta tankane på skjermen, sjå kor små og ubetydelege monstra er fordelte på 29 bokstavar, eit par teikn og mange mellomrom. Eg veit jo det, at det funkar.

Men så er det ikkje orda det står på. Det er tida.

Den heilt faktiske evna til å gjera noko som helst med sutrebrøleskrikemasete baby på kroppen, i armane, i øyret.

Lillebror er ikkje i form, stakkar liten. Ingen kjent diagnose, og sikkert ingenting alvorleg. Boblegrøn bæsj og tett nase, sutremaseklengete og trist og lei. Vil ikkje ligga på ryggen. Vil ikkje ligga på magen. Og i alle fall ikkje ligga aleine! Eller sitja i vippestolen. Eller på fanget. Eller henga i sjalet. Eller meitaien. På mage eller rygg. Vil ikkje ha ny bleie. Ikkje bada. Og i alle fall ikkje få på ny bleie og pysj etter badet!

Og eg blir koko.

Seriøst koko.

Eg er eit tålmodig menneske. Faktisk. Men det er noko med denne gjennomtrengande, kontinuerlege, æh-æh-æh-æææææhinga som hakkar vekk det som finst av ferniss rundt Mi Indre Monsterdame.

Særs når eg ikkje har sove.

Og det har eg så klart ikkje når tinga er som dei er.

Forrige natt, ~~kort~~ oppsummert:
23.30: Lillebror sovnar omsider, på kanskje femte leggeforsøkt, etter æh-æh-æææææh opp og ned og i mente fram og bak. Dødstrøytt, men vilikkjevilikkjevilikkje sooooovaaaaaa!

00.00: Eg har pussa tenner og lagt meg til for å sova eg òg. Høyrer dog Storebror, våken, på rommet sitt. Sår gråt. Lyslugg går for å fiksa.

00.05: Null suksess. Smågrininga er no blitt hikstegråt. Høyrer at Lyslugg finn vatn, syng, ber og byssar – utan suksess.

00.15: Dette går jo ikkje. Eg opp. Guten hi-hi-hi-hiiiikstar i armane mine. Min tur å gi vatn, synga, bera og byssa, og forsøka å legga han tilbake i senga si.

00.45: Null suksess. Dette går verkeleg ikkje. Eg veit det er feil og sikkert skapar dårlege vanar og alt det der, men eg tiltar snart etter ein lang æh-æh-ææææh-dag med boblebæsjaren sjølv, og tek Storebror med inn i dobbeltsenga til Lillebror og meg. Babyen søv heldigvis vidare. Lyslugg tek gjestesenga på Storebror sitt rom. Så får i alle fall ein av oss litt søvn i natt…

01.20: Etter kasting hit og dit, inntilklistring og klynking, sovnar om-si-der Storebror. Eg er søvnen nær sjølv. Ah!

01.30: Akkurat idet eg nesten søv, våknar Lillebror. Bu-hu, sutre sutre. Stappar puppen i han.

01.35: Ikkje nok. Hyl, skrik, skrål. Eg har mest lyst å knebla heile babyen, men står opp og går mine rundar med han i mørklagt stove. Monsterrap, ditto gulp, og bæsj i bleia. Ny bleie, ny pupperunde for å få han til å sova.

02.10: Begge gutane søv. Eg og. Poff.

03.00: Storebror våknar med eit skrik. Eg sssssshhh-ar og roar og trøyster. Han sovnar igjen. Eg har framleis sjokkpuls av den ekle vekkinga. Men babyen søv, hurra! Eg og, forsøksvis.

04.15: Lillebror våknar. Stappar i han puppen. Han gneg, riv og slit. Eg let han halda på. For trøytt. Halvsøv og latar som om brystknoppen ikkje har noko med resten av meg å gjera. Sovnar etter eit kvarters tid skikkeleg, med puppen i babyens munn.

05.45: Nye babygrynt. Aukande i styrke. Bæ-æh-ææh-æææææh! Ssssshhh-ar Storebror, som rører på seg, og fortar meg ut av rommet med Lillebror i armane. Han har bæsja. Igjen. Ny bleie. Pupp. Bæsjar i den nye bleia. Nytt skift. Vil IKKJE sovna på puppen, slik planen min er.

06.15: Legg han i hengevogga i stova, med den handholdte støvsugaren like ved, og kvit støy på den berbare datamaskinen like ved. Voggar, og voggar, og voggar, sitjande i sofaen medan han e-e-e-e-eeeeh-protesterer mot søvnen.

06.35: Hah! Eg vann til slutt. Let han ligga igjen i hengevogga i stova, går sjølv på soverommet. Kræsjar rett i komatøs søvn.

07.15: Babyen klynkar. Høgare. Og høgare. Hentar han inn i dobbeltsenga. Får pupp, sovnar. Puh! Eg søv med pupp i babymunn. Han gneg og dreg. Same for meg.

07.45: Det var den luren. Lillebror gurglar og GURGLAR, fektar og maser. Eg ssssssh-ar, håpar å få han til å sovna igjen.

07.50: Niks. Storebror våknar, heldigvis med eit smil. Natta er over. Alle står opp. Vekker Lyslugg, som er trøtt og klager over at han ”har sove dårleg”. Vurderer kjevle i pannen på han. Ordnar frokost til toåring i staden. Og bleie til babyen.

Dagen er i gang, juhu!

Og eg veit at det finst folk som har det mykje verre, på permanent basis. Folk med kronisk sjuke ungar, som stadig reiser med panikk og blålys til sjukehuset, eller ligg på nåler og lyttar etter livsteikn heime. Som held på med oksygentelt og drypp og medisinar og alt mogleg, nattleg som dagleg.
Gutane mine er stort sett friske. Eg er heldig.

Eg er bare litt trøtt likevel.

Eg savnar meg. Som i meg sjølv. Mi tid. Tid til å tenka ein heil tanke, utan lyd og mas og plikt. Utan at andre, mindre, må gå føre.

Eg ønsker meg ein dag utan ansvar.

Men det går jo ikkje. Ikkje no. Eg veit jo det. Så eg held ut.

Hentar i barnehagen, men protesterande baby i beretøy, omgitt av Vellukka Foreldre som løftar augebryn over ho derre alternativmora som torturerer babyen ved å knyta han på kroppen - han kan då umogleg få pusta nedi der? Fortar meg heim. Lagar og serverer mat. Æsj. Mat. Storebror vil så klart ikkje ha mat. Badar og ammar og heng opp klesvask med sutrande baby på armen. Brukar halvannan time på legging av Storebror, og kjenner at eg omtrent vil grina om nokon kjem nær meg med fleire ”gode soveråd” no. Det funkar ikkje, okei? Så hald kjeft! Greit?

Går glipp av Jordmødrene, vekas einaste program eg bryr meg om. Men – opptur! - får omsider Lillebror til å sova! Dog i sele på ryggen, og kan dermed bare stå utan å vekka han. Nedtur.

Står.

Står og skriv dette. Skriv og skriv, og merkar at eg ikkje eigong er i nærleiken av alt eg skulle seia.

Det eg skulle skriva om, var jo alle tankane mine. Alle spøkelsa som bankar på døra når dagane blir som denne. Når eg får for mykje av den feile sorten aleinetid. Den ufleksible typen, aleine med baby men ikkje meg sjølv. Kva som skjer i hovudet mitt når avtalen med ei venninne måndag blir kansellert, og eg kuttar babysymjinga tirsdag fordi eg trass alt ikkje kan ta med ein bæsj-kvar-kvarter-baby i basseng saman med andre. Når også barselstreffet onsdag blir kansellert, og eg sjølv må avlysa besøk hos venninne eg klarte å invitera meg til pga skranten babyhelse. Når det spøker for beretreff i morgon pga nemnde baby.

Bare det at eg ser fram til beretreff seier jo det meste!

Eller barselsgruppetreff, eg som har null og niks til felles med den gjengen, og om noko kjenner meg mindre vellukka som mor etter å ha site der i ein time eller to og høyrt om babyar som søv og søv natta gjennom, som et grøt og fruktmos og er så jækla enkle og greie at det fanmeg er ein fryd.

Eg er desperat. Treng fleire vaksne i livet mitt.

Kanskje er det så enkelt.

Og så vanskeleg.

For no grin babyen. Igjen. Og natta nærmar seg. Igjen.

Og i morgon er atter ein dag. Nok ein dag utan at eg får gjort unna noko så enkelt som å skriva ein epost eller tre, sjølv om eg har lyst. Kor eg ikkje gidd å eta noko fordi eg heile tida har ambisjonar om å ”eta noko skikkeleg seinare”. Mm. Seinare.

Ein dag kor det einaste som skjer, er at eg får tatt ut av oppvaskmaskinen.

Vel vel. Me har i alle fall reine koppar i hus…

Sovesutring. Igjen.

2011-01-13T13:13:00.004+01:00

Jada blada. Eg innrømmer det. Eg blir litt misunt innimellom.

Eller, ikkje misunt. For eg unnar altså folk alt godt, vil at dei skal ha det enkelt og fint. Faktisk. Det er bare det at eg unnar meg sjølv også noko like bra...

Søvn, for eksempel.

Eller, ikkje "for eksempel". Særs søvn.

Kva er eigentleg greia med at eg bare får sånne ungar som aldri søv?!?!

Særs om nettene. Eller eigentleg kveldane. Lillebror er heilt umogleg å legga før eg legg meg sjølv, rundt midnatt (bortsett frå at eg då endar opp med å legga meg endå seinare, fordi eg faktisk treng litt vaksentid utan baby på kroppen - men det er ei anna soge). Det står ikje på innsatsen, for me har verkeleg prøvd, og lagt optimalt til rette med byssing og bering og amming og sssshing og det som elles finst av metodar ("du bare legg han ned, let han få fred, så søv han").

Andre babyar, har eg forstått, er trøtte om kvelden. Dei legg seg klokka sju. Evt åtte. Til nøds ni. IKKJE midnatt, for svarte!

Og forresten: Når desse andre babyane har lagt seg, så søv dei. Meir enn halvannan time, faktisk, før dei vaknar og okkar og aiar seg og endar opp med å få pupp. Sånne babyar som blir lagt sju-åtte, søv -SAMANHENGANDE!- til midnatt, faktisk. Då får dei mat, blir lagt halvvåkne ned igjen, sovnar av seg sjølv(!), og søv nye fire-fem timar.

Blærgh.

Eg vil vel også ha det sånn!

Vaksentid. Utan baby på fanget/armen/kroppen generelt. Tid til å lesa bøker, skriva mail, sjå tv, trena - alle sånne ting som sjølvsagt går an med ungen med, men som i praksis er mykje gildare utan...

Eg veit at det går over. Sjølv om det går feil veg akkurat no, frå ein unge som i det minste sov litt på dagtid, til ein som knappast gjer det heller. Og eg veit jo at dette er mykje min feil, eg som sjølv er ein slik elendig sovar kan vel kanskje ikkje akkurat venta meg sovebabyar, slike som bare ligg der halvt i koma.

Men sove-bittelitt-meir-enn-dei-gjer-babyar? Særs om kvelden?

Dèt hadde vore noko, det...

2010

2010-12-28T20:50:00.002+01:00

I gamle dagar, då eg faktisk blogga, og ikkje bare hadde ein blogg, oppsummerte eg alltid året i romjula. Prøver igjen i år!

ÅRET SOM GJEKK:

1. Kva gjorde du i 2010 som du aldri har gjort før?
Fødde i vatn!

2. Haldt du nyttårsforsetta dine? Vil du laga nye?
Som nemnd alle andre år, driv eg ikkje med forsett, kun ønske. Ved nyttår i fjor var eg temmeleg nygravid, og ønska meg eit fint og sunt svangerskap, og eit friskt barn. Eg fekk barnet, etter litt rusk og rask i svangerskapet - småting som allereie er gløymt.

3. Blei nokon som står deg nær mor eller far?
Ingen (utanom oss sjøl, haha) i den aller næraste krinsen. Men Elisabeth fekk ei skjønn lita dotter, hurra! Og Magnhild ein nydeleg son!

4. Døydde nokon som stod deg nær?
Nei. Ikkje nær. Men eg merkar godt at me byrjar å koma i den alderen kor generasjonen over byrjar å falla frå...

5. Kva land har du besøkt det siste året?
Ingen nye. Men USA i påska, barnefrie turar til Island i april og Hellas i sommar, pluss tredagars bryllup med utvida opphald i Berlin i mai var alle herlege turar. For ikkje å snakka om mor-og-baby-turen til Finland i november!

6. Kva ønsker du deg neste år som du har sakna?
Søvn.

7. Kva datoar i 2010 gløymer du aldri, og kvifor?
4. september! Tobarnsmor, hurra!
Dessutan overnattinga på sjukehus med Lillebror natt til 22. desember, fødselsdagen min.

8. Kva er det største du har oppnådd i år?
Ein viss klump på 3735 gram og 51 centimeter.

9. Kva var din største nedtur?
Å oppdaga kor trøtt og sliten eg framleis var då eg etter halvanna år med nattevåk og amming blei gravid igjen.

10. Har du vore sjuk eller skada?
Ja, faktisk. Lungebetennelse og bronkitt og i det heile tatt. Eg har vore til og med vore sjukmeldt, for første gong i "karrieren"! Men heldigvis ingen skader eller permanente mèn.

11. Kva var ditt beste kjøp?
Hm... tenke tenke... Eg er veldig glad for dunkåpa eg kjøpte på 70%-sal i allereie billege USA - rundt 500 kroner for nøyaktig same jakka som kostar over 4000(!) her heime.

Dessutan eeeelskar eg dei tørre, varme, faktisk ganske ok utsjåande Sorel-støvlane mine med ullfôr. Dyre, men altså verdt det.

Elles få større investeringar, merker eg. Hadde det meste av babystæsj frå før, så kun småplukk på den fronten. Hengevogge, søskenvogn - godt nøgd med begge.
12. Kven fortener ein hyllest for oppførselen sin?
Dei fantastiske foreldra mine, som stiller, og stiller, og stiller - sjølv om dei bur timesvis unna.

13. Kven sin oppførsel gjorde deg nedstemt/lei deg?
På denne spørsmålet kan eg som regel kopiera fjorårets svar, denne gongen som sist: Det blir sjefane mine, denne gongen for himla mykje syt og klag, faktisk rein sutring, fordi eg hadde gått hen og blitt smelt på tjukka igjen. Stakkars dei, liksom, som må sjefa over slike elendige arbeidstakarar!

14. Kva gjekk mesteparten av pengane dine til?
Det same som alltid. Plass å bu, mat å eta, reiser, klede og barneutstyr. Pluss litt til sparing.

15. Hva gjorde deg veldig veldig veldig oppspilt og glad?
Beklagar einsporinga her, men det blir altså babyen igjen.Dessutan den fantastiske måten Storebror har takla familieforøkelsen på. Me har enno til gode å oppleva sjalusi, eller aggresjon, eller noko som helst negativt dei imellom. Det er bare "kosa beibi" og "beibien ej visst tøtt! Han må få pupp!" Såååå kos!

16. Kva song vil alltid minna deg om 2010?
Ingen song, akkurat, men Pergolesis Stabat Mater har gått i tett rotasjon denne hausten og tidlegvinteren. Ingen nykommar, men nyoppdaga på ein måte som gjer at eg trur eg vil assosiera verket med Lillebror også i framtida. Kanskje.

17. Samanlikna med denne tida i fjor, er du...
a. Gladare eller tristare? Endå gladare!
b. Tynnare eller tjukkare? Litt tjukkare. Men ikkje mykje. Og ikkje lenge.
c. Rikare eller fattigare? Litt fattigare på foreldrepengar i staden for løn. Men ikkje drastisk.

18. Kva skulle du ønska du gjorde endå meir av?
Hadde heilt fri tid fullstendig for meg sjølv. Sukk. I 2020, kanskje?

19. Kva skulle du ønska du gjorde mindre av?
Lurte på kva eg skal bli når eg blir stor...

20. Korleis feira du jula?
Hos foreldra mine på Bryne, saman med gutane, Lyslugg og Lysluggmora. Den opprinnelege planen var Bergen, men med rallehostande RS-virusgut utgjekk den reiseplanen. Tok det igjen i romjula og nyttårshelga.

21. Vart du forelska i 2010?
Ja!

22. Kor mange one-night stands hadde du?
Ingen, så klart.

23. Kva var favorittprogrammet ditt på TV?
Eg har, for første gong på lenge, klart å sjå litt TV denne barselstida. I alle fall ein serie, nemleg "Borgen".

24. Hatar du nokon no som du ikkje hata på denne tida i fjor?
Resirkulerer fjorårets og forfjorårets svar: Nei. Hat er ikkje mi greie.

25. Kva bok er den beste du har lese i år?
Teflonhjerne som vanleg, på kva som blei lese når.

26. Kva var årets beste musikalske oppdaging?
Pergolesi på ny, som nemnt over.

27. Kva ønska du deg – og fekk?
Ein herleg son! Hurra!

28. Kva ønska du deg – og ikkje fekk?
Ei dotter.

29. Kva var årets beste film?
Trur eg kan tella årets filmar på kanskje ei hand. Så eigentleg ingen gode filmtips frå dette haldet.

30. Kva gjorde du på fødselsdagen din?
Overnatta på sjukehuset med RS-virusbabyen. Etter innreise i eittida, venting og undersøkingar, sovna me endeleg i fire-fem-tida. Sov til ni-ti-tida, drosje til Bryne, og feiring med sjokoladekake og bollar om kvelden. Fin dag med aller beste gåva: Friskmeldt baby!

31. Kva enkeltting har gjort året mykje meir tilfredsstillande?
Beredingsar av ymse slag, også i år. I alle fall siste kvartal, sjølv om denne babyen også aksepterer vogna.

32. Korleis vil du beskriva klesstilen din?
Tjukkebollete. Sidan nedgulpa.

33. Kva har halde deg i mental balanse?
Balanse? Moi? Trur eg er så neddopa av søvnmangel at denne tilsynelatande balansen eigentleg bare er zoombisme.

34. Kva for ein kjendis likte du best?
Eg er jo veldig oppteken av kjendisar, så klart, så ehm... Syns det var stas å møta Audrey Niffenegger. Ho er ikkje kjendis, men veldig kul.

35. Kva i politikken har opprørt deg mest?
Ajaj. Lang liste. Monstermaster og diverse.

36. Kven saknar du?
Den faste nannyen og hushjelpen som kunne budd på kottet og blitt henta fram ved behov.

37. Kven var den beste nye personen som kom inn i livet ditt?
Lillebror!

38. Fortel ein viktig livsvisdom du har lært i år?
Det går an å bli sjukmeldt utan at verda rasar saman. Tenk det! Who knew?

39. Ein songtekst som oppsummerer året.
Oah hele natten, oah hele da'n!

Alle desse dagane som kom og gjekk...

2010-12-11T00:16:00.004+01:00

Eg er ambivalensen i eigen person.

Den eine delen av meg har allereie starta Nedteljinga.

Retta blikket mot Framtida. Mot Fridomen. Også kjent som Tida Etter Barn. Til den gongen då ein ikkje er heime sånn cirka kvar einaste kveld. Kor ein ikkje må skunda seg frå jobb for å henta i barnehagen. Då middagar og måltid ikkje treng barnetilpassast, feriar som går dit me vil, ikkje dit det passar å dra med seg småttisar. Ei tid då ein ikkje treng tolv kilo TÅLMOD kvar evig enda dag fordi toåringar bare er sånn, eller uendelege mengder energi til å amma og byssa og nattevåka og innretta seg etter rimelege men likevel slitsame babykrav heile tida.

Den andre får heilt noia av at TIDA GÅR SÅ FOOOOOORT!

Hæ, er Storebror blitt OVER TO år allereie?!? Ein gut som pratar og spring og leiker og kan sjølv? Han låg då nettopp i magen? Og Lillebror? Kor blei det av den der nyfødde litle bylten eg just låg å snuste på om nettene? Kven er denne store (7,2kg - 65cm!), motorisk motiverte (rulling! åling!), bablande (aaaah!) guten som er komen i hans stad? Kva er eigentleg greia med denne rasande utviklinga? Eg rekk jo ikkje å nyta første steget skikkeleg før det neste er så godt som gjennomført!

Kan dei ikkje vera små - og mine - alltid!?!

Ehm. Neivel då. Eg ser den.

Dermed dukkar Det Store Spørsmålet opp, med same ambivalensen rundt moglege svar. Nemleg skal me ha fleire enn to barn?

Og jada, neida, klart det på ingen måte er noko som hastar å finna ut av. Lillebror er kun tre månader, og sist bruka kroppen min uansett tretten månader på å bli klar igjen. Dessutan ville me nok mest sannsynleg ønska eit litt større intervall mellom nummer to og ein eventuell nummer tre enn det er mellom Storebror og Lillebror i dag. For helsa mi sin del - for ungane trur eg 23 månader er temmeleg perfekt.

Men likevel.

Den eine delen av meg hadde vel eigentleg bare sett føre seg to ungar. Tenkte liksom, veldig ubevisst, at det er "det normale". Mor, far, bror og søster - slik både min og Lyslugg sin familie er (eller var, i hans tilfelle) skrudd saman. Og det brukar jo av Livet, dette barneopplegget. For kvar unge går det X år lenger før me kan venda attende til vaksentilveret. Til alt det eg nemner over. Og yngre blir ein jo heller ikkje, midt oppi alt...

Den andre syns det er lite. Hæ? Ferdig? No?!? Men me har jo nett starta på dette familieprosjektet?!? Siste svangerskap, okei. Og sjølv om eg har hatt fine fødselsopplevingar, har eg ingen problem med å seia meg nøgd med to og klappa meg sjølv på ryggen for bra innsats på den fronten.

Men at eg aldri igjen skal ha bitteliten nyfødd i hus? Aldri igjen ha yngre ungar i hus enn dei eg har no? Sånn cirka utenkeleg...

Og sånn går no dagane. Inte visste jag att det var livet...

Besserwisseren bekjenner

2010-11-24T12:31:00.003+01:00

Eg ber ikkje om råd.

Eller joda, det er klart eg ber om råd. "Kva temperatur funkar best når ein skal steika kjøt i leirgryte?" kan eg spørja andre om, eller "finst det ein nettbutikk som sel ullklede for dei av oss som ikkje eeeelskar å bruka tida vår på politisk korrekt handvask av øko-pøko ubehandla lanolingreier, men tek sjansen på at ungane held seg varme også i klede laga av kjemisk (fy!) behandla (fyfy!) tekstilar? (svaret er ja)

Men om ting som verkeleg betyr noko?

Niks.

Eg veit best sjølv.

Sånn er det. Akkurat så bastant som så. Nei, eg er ingen ekspert på barnesjukdommar. Eg har null vekttal og ditto studiepoeng i pedagogikk. Eg jobbar ikkje med barn, og er på ingen måte sertifisert. Les ikkje bøker om korrekte metodar for dette og hint, går ikkje på kurs i oppdraging.

Men eg veit best likevel.

Ikkje om barnehald generelt. Eller altså om barnesjukdom eller barnepsykologi eller pedagogisk korrekte metodar. Men om akkurat dei to fantastiske små menneska eg deler tak, liv og framtid med - Storebror og Lillebror - er det eg som veit best og kan mest.

Me gjer det på vår måte, utan dermed å ha ein bestemt måte å gjera ting på. Tek dei vala som fungerer, i praksis, for akkurat dei fire menneska - individa - me er i familien. Kva andre tenker om desse måtane, vala, "metodane", er meg knekkande likegyldig.

Det høyres ut som eg prøver å forsvara meg. Det er feil. Dette er noko eg er så trygg på at eg ikkje treng føla meg angripen av alle andre, alle dei flinke foreldra, dei som gjer ting på andre, myyyykje betre måtar.

Greia med gode råd, om dei er aldri så velmeinte (for det er dei jo som regel!), er nemleg den, at dei ofte legg premissar til grunn som ikkje er der hos oss. Min to år gamle son og di fem år gamle dotter har verken lik personlegdom, erfaring, eller familie- og barnehagesetting - det er ikkje gitt at det ho lika, vil vera ein hit også hos han. Din legg-ho-ned-så-søv-ho-baby er ikkje min blånektande litle vognstreikar, eller omvendt. Ungar er ikkje likare enn vaksne. Dei er også personar, frå dag ein.

Dessutan er det nesten ingen, meg sjølv inkludert, som klarer å halda råda sine til det du faktisk spør om.

- Korleis får eg toåringen til å eta saus attåt den bare pastaen han likar så godt? spør eg.
- Hæ?!? Gir du ungen pasta?!?! Veit du ikkje at kvitt mjøl er DØDEN og at ungen kjem til å krepera av diabetes og kreft og overvekt før han rundar ti om du held fram sånn? Nei, linser må du gi han, aldri pasta! Min unge får kun øko-fairtrade-heimedyrka-frå-botnen-av vegetarkost, og eeeelskar det, svarar du.

Ehm, takk for det relevante innspelet.

- Korleis kan ein unngå at babyen blir smitta av forkjølinga storebror fekk i barnehagen, spør eg.
- Å jasså, så guten går i barnehage? Så små barn burde heller vera heime hos ho mor! Set ein ungar til verda, må ein ta seg av dei. Då blir dei aaaaldri sjuke, heller, nokon av dei, svarar du.

Nettopp. Takk igjen. Men det var altså ikkje det eg spurte om!

Derfor let eg heller vera å spørja. Ber ikkje andre om råd når det står om personlege, viktige, nære ting, verken innan barnehald eller elles i livet. Eller om det detaljar. Let det ganske enkelt prella av når legen på helsestasjonen gir meg tyn fordi Storebror veg mindre enn han ifølge skjemaet liksom skal gjera når han er nitti cm høg - "han som lå så fint an på kurven tidligere". Drit i kva andre måtte meina om måten Lyslugg og eg fordeler permisjonen, eller korleis me har vald å bu.

Eg deler gjerne, til meir eller mindre nære personar. Diskuterer òg, når eg gidd. Og fleire av vennene mine kjem gjerne til meg med sine meir eller mindre eksistensielle problem, fordi dei ønsker å høyra kva eg ville gjort i deira situasjon.

Det får dei. Men du ser ikkje meg innhenta tilsvarande råd om kven, eller kva, eller korleis eg skal vera. Om korleis eg skal leva livet mitt. Velga. Og får eg råda likevel (noko eg sjølvsagt gjer), så høyrer eg ikkje spesielt godt etter på dei.

Og slik har eg alltid vore.

Født sånn eller blitt sånn? Tja, sei det. Eller la vera. Eg veit det uansett best sjølv...

Full rulle

2010-11-01T16:19:00.007+01:00

Har du sett! Eg trur rett og slett at eg har fått ein grovmotorikar denne gongen!

Trur du ikkje han rullar allereie, mindre enn to månader gammal? Det er då tidleg, er det ikkje? Kun frå mage til rygg, altså, ikkje omvendt. Men med så tydeleg intensjon som eg klarer å framtolka hos ein så liten unge, all den tid han gjer det igjen og igjen, same koss eller kor eg plasserer armane og hendene hans idet eg plasserer han på underlaget. Mot høgre og mot venstre, utan å nøla.

Hehey!

Storebror låg heilt i ro på bordet gjennom det som var av advents- og julemiddagar. Trur kanskje ikkje me skal satsa på den varianten for Lillebror, nei...

Postpartum party

2010-10-25T14:15:00.001+02:00

Eg må skriva det ned før eg gløymer det. Merkar at minnet allereie er i ferd med å svekkast, og nok vil gjera det meir og meir i månadene som kjem:

Eg er så enormt GLAD eg ikkje er gravid lenger!

I starten, dei første dagane og vekene etter fødselen, var kjensla fysisk. Konkret, så klart, i bekken og kne og anklar som var glade for å sleppa vekta, i halsrøyret som ikkje lenger sto i brann om kvelden, i ryggen som eg plutseleg kunne ligga på utan å bli svimmel. Men også "følelsesfysisk", på den måten at det gjekk ei slags elektrisk bølge av lettelse gjennom kroppen kvar gong eg blei minna på at det. er. over. no. Endeleg! Kvar gong eg såg ei gravid dame hufta og pufta og pesa seg forbi på gata, for eksempel, eller sukka og stønna og vrikka seg på plass ved kafebordet ved sida av mitt. Noko som jo skjer mange gonger dagleg i denne babyboombyen.

Puh! Ikkje meg! HURRA!

No er graviditeten sju veker unna, og kjensla sjølvsagt mindre overveldande. Likevel er det godt. Herleg, faktisk, å ha kroppen min tilbake. At alt bare fungerer og ingenting er stress. Eg slepp å ha dårleg samvit for tunge løft. Får ikkje pusten slått ut av meg av å bøya meg slik eller slik for å fiksa og ordna vanlege ting av typen reine kjørler ut av oppvaskmaskinen eller skritne klede inn i vaskemaskinen. Kan stå på stolar og ta ned ting frå høge skåp utan å måtta fokusera maks på balanse, og utan å ha halvdårleg samvit fordi ein eigentleg ikkje skal driva med slikt. Slepp å gå med korte damesteg og setja meg på ladyvis for å unngå bekkenømhet. Kan forta meg opp bakkane med barnevogn lasta til randen med tunge ting, utan å merka noko på pust eller kropp. Kryp og turnar og leikar med Storebror, null problem. Osv osv. Osv!

Herleg!

Godt å ha energi. Humør. Helse. Sleppa å bekymra meg for vektoppgang. Eller for at ein michelinmannalien må ha inntatt kroppen min sidan eg er så hamburgersvolten at eg nesten har litt lyst på McDonalds. Altså. McDonalds?!? Av absolutt alle ting? Æsj.

Og eg hadde jo, trass alt, eit lett svangerskap også denne gongen. Lungebetennelse og bronkitt og sånn, men ingen skikkelege gravidplager. Ikkje kvalme eller bekkenløysing eller svangerskapsforgiftning, og ingen fødselsrelaterte plager. Eg syns bare det var ganske kjipt delar av tida likevel.

Det er sjølvsagt noko ein helst ikkje skal innrømma. I alle fall ikkje med glede. "TENK på dei som ikkje klarer å bli gravide! Eller nettopp har spontanabortert! Eller har mista barnet sitt! Eller, eller, eller! Skandale, skandale, skandale! Tenk på dei, du!"

Klart eg tenker på dei.

Føler med dei òg. Kjenner mange som slit med å bli gravide, endå fleire som har mista både ein og to gonger, og er sjølvsagt ikkje dummare enn at eg forstår at mange ville gitt mykje for å vera i den tilstanden eg er glad for å ha kome meg ut av, same kor mange plager det ville føra med seg.

Men det er ikkje poenget.

Like mykje som eg unnar alle dei det dei ønsker seg, unnar eg meg å nyyyyyyta denne kjensla av ikkje å vera ho som vraltar bortover fortauet akkurat no, steintung og øm både her og der, trøtt og småmelankolsk og kvisete og blærgh.

Det er ei tid for alt.

Ei for vralting, og ei for å sitja med ein knirkande, lett surmelks- og karamellduftande liten bylt på fanget, med aaah og eeeh og store tannlause glis over alle dobbelthakene.

Aaaah! Karamell!

Tjukkebolla feiten

2010-10-20T22:06:00.003+02:00

Lillebror er seks og ei halv veke, og har vore på første offisielle kontroll i dag.

Alt vel på alle vis, er så absolutt konklusjonen. Han har gått opp godt over to kilo sidan fødselen, vakse seks-sju centimeter på lengda, og blitt tre og ein halv centimeter tjukkare i hovudet. Veg no 5.8 kilo, og er om lag 60 cm lang. Den litle dobbelthaka han blei fødd med, er definitivt blitt endå større. Tjukkas!

Men vitale mål er no kun det. Tal.

Personlegdom, derimot, er interessant. Han er slik en KUL liten kar! Smilande blid, pludrande og pratande og intenst fokusert på folk og ansikt. Sosial type, rett og slett. "Nydelig kontakt, oppvakt og interessert barn" skreiv helsesøstera i loggen sin.

Som eg skulle sagt det sjølv!

Langsamt blir allting til

2010-10-16T14:43:00.007+02:00

Dèt sagt, så har eg meir roen denne barselstida enn eg hadde sist. Betre tid.

Eg kan jo ha det, no som eg har fått ein unge som gir meg sjansen til det!

Sjans til å slappa av. Kvila litt mellom slaga, mellom vræla og våkenettene. Ro til å sitja i sofaen med gullet herleg knirkande på fanget. Lesa bøker. Høyra musikk. Sjå TV. Aktivitetar som blei for slitsame, for hand- og konsentrasjonskrevjande forrige runde, Då lille herr Masekråke var klistra på meg døgnet rundt, tidvis med lydnivået til ein heil skulegard problembarn heilt aleine, litle kroppen.

Så eg nyt.

Nyyyyt.

Jobbar mot min naturlege tilbøyelighet til å og "setja i gong" og "få ting gjort" og vera flink flink flink til å gjera heile tida. Øver meg på langsam tid.

Laaaaaaangsam.

For kort er ho vel ikkje, denne første, magiske, karamellduftande tida? Lillebror fyller seks veker i dag. Seks veker, i eit heilt liv?

Det er ingenting som hastar.
Om eg byrjar å trena i dag eller om nok ein månad spelar neppe noka større rolle for formen om ti, fem eller bare eitt år.
Om me kjem oss på babybio i dag, i morgon eller over jul har minimal innverknad for min totale kulturelle kapital, no eller i framtida.
Og om ungen blir med på babysong no, om eit halvt år eller aldri er neppe det som avgjer om han blir ein framtidig virtuos eller ei.

Der eg sist bruka første veka på å sondera det som fanst av babyrelatert aktivitetsterreng, og den neste månaden på å irritera meg over at dei fleste tinga først opna for ungar på minimum seks-åtte-ti-tolv veker, har eg denne gongen ikkje vore innom ei einaste babysong/yoga/trening/symjing/gym/whatever-side på nett sidan eg kom heim frå ABC, og har ingen umiddelbare planar om å melda oss på noko med det aller første, heller. Lillebror skal få gå på symjing slik Storebror gjorde, lenger strekker ikkje planane seg.

Me har god tid!

Eg har god tid. Er framleis tjukk etter svangerskapet, men heller ikkje det gjer noko. Tenk, det er ein setning eg ikkje hadde tenkt at eg nokon sinne kom til å skriva! Men akkurat no meiner eg det faktisk. Eg syns det er herleg med ein unge som gir meg anledning til å eta, godt at kiloa ikkje bare forsvinn og tek med seg all energien, slik som sist. Eg treng ikkje vera tjukk om eitt, fem, ti år av den grunn.

Så for ei gongs skuld er eg litt på kant med Inger Hagerup her.

Tålmod har også ein verdi.

Supersjarmøren

2010-10-15T20:33:00.000+02:00

... med eit litt forundra oppsyn akkurat her:

Ein påstått nevrotikar seier det som det faktisk er

2010-10-12T19:56:00.006+02:00

Lillebror er ein enkel baby.

Nokre dagar, eller kanskje helst netter, skulle eg nok ønska meg at han var endå enklare. Men samanlikna med Storebror er han superlett match.

Han grin jo, så klart, men det er som regel lett å forstå kvifor. Mageknip, som oftast, inkludert kjemperap og supergulp på veg opp eller bleiefyll på veg ned. Han aksepterer å leggast ned innimellom, og har ved fleire tilfelle sovna(!) av seg sjølv(!!), altså heilt utan byssing eller andre stimuli(!!!), både på sofaen og i vogna. Bare det at han aksepterer å ligga i vogna! Himmel. Tutt tek han også, og det er null problem å roa seg på andre fang enn mor sitt.

Han er rett og slett fødd med eit rolegare sinn. Der Storebror var ein tynn og nervøs liten kar, er Lillebror kraftigare, meir avslappa, tryggare til stades i verda. Meir robust, liksom. Han grin aldri fordi han grin, slik Storebror stadig gjorde.

Og det finst det sjølvsagt teoriar som forklarer.

Den vanlegaste responsen eg får når eg letta fortel om forskjellane på dei to, er: "Det er nok fordi du er mye mer avslappet nå enn du var med førstemann".

Alle seier det! Helsesøstera. Mi barnlause venninne. Mi tante førskulelæraren. Jordmødrene på ABC. Firebarnsfaren eg ikkje kjenner spesielt godt. Ein kollega som hadde ungar for cirka nitti år sidan. Unge og gamle, kvinner og menn, frå heile landet. Til og med nyhetsbrevet frå ein av bleieprodusentane kom med same teori.

Og det er, med respekt å melda, tullprat.

T U L L P R A T !

For ja, eg let meg provosera. Kva er det folk prøver å seia? Kva er det dei meir enn bare insinuerer? At det var min übernevrotiske oppførsel som gjorde at Storebror nekta å ligga i vogna?!? At min blotte tilstedeværelse fekk fram nervøsitet i han som gjorde at han bare måtte brøla heller enn å slappa av på ryggen i senga?

Altså. Unnskuld meg. Men det blir bare for dumt.

Eg syns faktisk ikkje eg var spesielt nervøs. Verken at eg er det av legning, var det akkurat då fordi eg grua meg eller syns det var vanskeleg/skummelt/for stort ansvar, eller blei det av å få ein såpass krevjande unge. Faktisk. Eg syns i grunnen at eg gjorde ein Skikkeleg God Jobb med den klengete litle vognstreikaren min, tålmodig og roleg der dei langt fleste for lengst ville bukka under av søvnmangel og frustrasjon. Eg ikkje bare syns det - eg veit.

For tenk.

Så alle indirekte påstandar om at eg smitta han med mine angstar og nevroser? Elles takk, folkens, men de kan halda kjeft no om de ikkje har meir gjennomtenkte ting å melda.

Storebror var seg sjølv frå dag ein, med sin personlegdom og sine greier. Er det framleis - ein mild, snill, gjennomført god og trygg og harmonisk toåring. Ein gut som for lengst har vakse av seg kva det no var som plaga han som spebarn, godt hjulpen av meg og andre kjærlege vaksne. Særs meg.

Akkurat som Lillebror er og har vore seg sjølv frå dag ein, han òg. Ein meir "vanleg" baby. Ein slik som oppfører seg som bøkene skildrar, som reagerer positivt på mange av dei gode (og "gode") råda folk elskar å gi. Ikkje på grunn av meg. Ikkje på trass av meg heller. Men fordi han er seg, ikkje bror sin.

Såh.

Det var godt å få det ut.

Ting eg hadde gløymt

2010-09-27T15:51:00.003+02:00

... eller i alle fall ikkje huska omfanget av frå sist:

Gulp.
GULP! I mengder. Overalt. Frå tyntflytande fløteliknande væske til tjukk vaffelrøreaktig gugge. Nemnde eg overALT? I store mengder? At den ungen får noko ned i det heile tatt, og faktisk har gått opp over femti gram dagen sidan fødselen, er eit mysterium når ein ser på kor mykje svinn det her er snakk om. Utover bodyen og gulpekluten og lakenet (som er dekka av tjukke handkle) og mor sin topp og mor si bukse og det som måtte vera av eksponert hud og ou mai GÅDD som han gulpar! Overalt! I mengder! Osv osv, gjenta til det kjedsommelige. Vask kleda, og start forfrå.

Bæsj.
Så snart han har fått ny bleie, er det på tide å bæsja. Så snart han sovnar roleg ved puppen, ditto. Og om natta når eg er sånn cirka i koma - bæsj og ny bleie. Lurar heilt seriøst på kva dei gjorde i gamle dagar, med tøybleier men utan vaskemasin? På den tida kor dei kokte kleda og skylte dei i bekken og sånn? Grøss. Og takk, Libero. I love you!

Knirk.
Knirk knirk KNIRK. Høglydt! Huskar jo at også Storebror laga lyd, men dette er vanvittig. Kos, men au, øyrene mine!

"Han er nok sulten".
Kvar gong babyen skrik til i det offentlege rom, og dermed blir løfta ut av vogna, kan du banna på at minst ein person, aller oftast ei sur, middelaldrande kjerring som anten må vera heilt utan erfaring med spebarn sjølv eller har fortrengt alt ho ei gong gjennomlevde, fortel deg - i ein betrevitande tone - at ungen din "er svolten". Eg veit jo at ungen aldri skrik så høgt som rett etter at han har fått pupp, nettopp fordi det er då han oftast får mageknip, men kjerringa veit altså betre. Dust.
Ho reknar dessutan alltid med at det er første barnet, og har alltid noko negativt på lur om eitt eller anna anna også. Ungen er nok for varm, for kald, for trøtt eller for våken, dessutan MÅ ho seia at "den var ikke gammel, du!" i ein misbilligande tone - underforstått: "du er ei dårleg mor som dreg ut ein NYfødd". Nemnde eg DUST?

Trist melding

2010-09-25T14:09:00.003+02:00

Og så sneik sorga seg inn i den varme babylukka.

Det gjekk ikkje for svigerinna og bror min. Ikkje dene gongen. Ho mista for nokre dagar sidan, ti veker på veg. Tablettar og utskraping og full pakke, ikkje noko stas.

Dei har jo Lille Lykke frå før, og er begge godt under tretti og ved god helse, så det er ingen grunn til å tru at dei ikkje vil lukkast igjen seinare med å laga eit barn til.

Men det er likevel trist. Ekstra trist når det skjer såpass seint, og tungt at ho har fortalt så mange allereie.

Isj. Naturen er ein nådelaus dings.

Milepæl

2010-09-24T16:18:00.002+02:00

I dag har eg gjort noko eg aldri i dei snart to åra Storebror har funnest har fått til:

Eg har sove medan babyen søv!

Eg gjentek: Babyen SØV!! Geddit, geddit?

Ah! Premiebarn!

Raketten Sprell blir fødd, og eg opplever mitt livs mest surrealistiske øyeblikk

2010-09-23T21:06:00.005+02:00

Her kjem - som lova - historia om då Lillebror kom til verda. Altfor lang, som sist, men eg gidd ikkje akkurat fatta meg i korthet heller. Det overlet eg til partogrammet, som i mitt tilfelle er på èi linje, nemleg denne:
"09.13 Spontan fødsel, levende gutt. Morkake ti minutt senere, fin".
Meir rakk ikkje jordmora...

Ok, here goes. Alle tidene er rimeleg omtrentlege, det var liksom ikkje så god tid til å ta nøyaktige notat:

FREDAG 3. SEPTEMBER

Meir energi enn på leeeenge. Dreg på Ikea, kjøper sprinkelseng med tilbehør og går i endelause, saaaaktebevegande køar. Kva er greia med å gå seks i breidda og kikka på alt dei har der inne? Ser de ikkje at Eg. Vil. Fram?!?

Dessutan svolten. Et godt, heile dagen, etter ei veke eller så med litt skrantande appetitt.

LØRDAG 4. SEPTEMBER – UL-TERMIN

00.30 Legg meg. Seinare enn ønska, men måtte få unnagjort diverse husarbeid, og ting tek tid for Frk Flodhest. Søv uansett elendig for tida.

01.15 Er på veg inn i drømmeland, men vaknar av eit velkjent knepp! i underbuksa. Tek eit langt steg vekk frå senga, sidan eg veit at det ligg uinnramma plakatar under ho.
Smart. Det er vatnet som går. Ikkje den hollywoodske fossen frå sist, men nok til våte fotspor gjennom stova og gangen til badet.
Dusj og intimbarbering, finn fram bind, handkle og kladd til å ligga på.
Legg meg igjen, utan i ringa ABC. Har jo ikkje rier. Men tenker mitt: ”Pluss atten timar blir i verste fall igongsetjing klokka 19! Woho! Baby i dag!”

02.00 ”Moooh!”
Den vordande storebroren er vaken, grin og ropar på mor. Mormor er på plass som snart-fødsels-barnevakt, men sidan eg uansett er vaken, går eg inn til han. Det er trass alt kanskje siste natta hans som einebarn!
Instant suksess. Lille Stor roar seg med ei gong, sovnar fort. Sprell, derimot, er turbo i magen. Eg får på ingen måte sova.

03.30 Byrjande mensmurringar, men veldig forsiktige. Ringer ABC og melder frå om vassavgang og at eg kanskje snart får skikkelege rier. Den søte svenske jordmora støttar ønsket mitt om å bli heime og prøva å få meg litt søvn heller enn å koma inn for ein sjekk.
”Du värkar ha fullt koll på det här, så stanna hemma så länge du vill, så ringer du igen när det kjenns rätt”.

03.40 Legg meg i dobbeltsenga igjen. Men søvn? Ikkje sjans. Dessutan snorkar Lyslugg.

05.30 Ligg framleis i senga, men med tiltakande tak i magen. Trur eg kan kalla dette rier, opp mot eitt minutt lange og fem-ti minutttar imellom. Men pustar djupt og har ikkje spesielt vondt.

06.30 Ok. Nok lating som om eg søv. Lurar ingen uansett.
Vekker mor(-mor), fortel at fødselen nok er i gong. Ho ser lettare panisk ut, tenker sikkert på sine to dramatiske, traumatiske, no-døyr-eg-sikkert-fødslar for pluss/minus tretti år sidan.
Eg går i dusjen. Så snart eg er oppe og går, tek riene skikkeleg fatt. Storebror søv framleis. Lyslugg òg. Eg har lyst at også førstnemnde skal vakna før me dreg til ABC – seia skikkeleg hadet til einebarnet før alt blir forandra.

07.15 Vekker Lyslugg: ”God morgon. I dag skal du få ein baby!” Han er fortumla og overraska. ”Hey, driver du på helt for deg selv, eller, uten å involvere meg?”
Definitivt rier no. Pustar godt med laus kjeve og frie hender. Går fint. Kan klara mange timar med dette.

07.30 Lille Stor gir endeleg lyd. Både eg og Lyslugg togar inn. Han vil opp, ’”aga ’us”, dvs laga smoothie, til frokost.

07.40 Me lagar smoothie. Det viser seg snart at den empatiske evna til 23-måndlingen må karakteriserast som uner middels bra utvikla. Eg pustar og pesar meg gjennom riene, han ensar ikkje ein ting. Bryr seg kun om jordbæra i smoothien. Og jusen.

07.55 Ringer ABC og seier me kjem.

08.00 Siste-liten-pakking av fødebag. Riene brer om seg. Puuuusth!

08.10 Lyslugg er endeleg klar. Drosje til Ullevål. Sjåføren syns sjølv han har heile peilinga. ”Har dere vært en tur før?” spør han. ”Ja, dette er den andre”, svara Lyslugg, og meiner at me har har eit barn frå før. ”Jah, høhø, spørs nå om det blir noe på dere denne gangen da”, seier drosjeduden, som altså trur me har vore bomtur innom Ullevål allereie.
Eg pustar og peser og HATAR å sitja i bil medan han tråklar seg uuuurseint gjennom den leeeengste ruta frå Gamlebyen til Ullevål. Klarer likevel å oppklara misforståinga mellom all pustinga.
Kudos til alle som har lang køyreveg til fødestaden – rier i bil er vondt!

08.20 Omsider framme på Ullevål. Heisen opp til ABC i tredje etasje på sjukehushotellet.

08.22 Å nei! Det er dustejordmora som har vakt! Neeeeei! Typisk min flaks!
Eg bannar saftig inni meg, men får ikkje forklara problemet skikkeleg for Lyslugg, bare peikar på tavla og himlar med augene mellom riene før ho kjem, blid som ein sol. ”Deg har eg møtt før”, jublar ho. ”M-hm”, mumlar eg, før ei ny ri tek meg.

08.25 Inn på fødestova, av med buksa. Jordmora sjekkar meg. Fem centimeter opning! Hehey! Hiv og hoi, no er me i gong!
”Har du tømt tarmen”, spør jordmora. ”Uhm, nei”, pustar eg. Ok, då anbefaler ho klyster. Eg, mitt nek, syns det høyres ut som ein god idé.

08.30 Jordmora sprøyter noko oljegreier inn i rumpa. Ugg. Vil ha meg til å stå på alle fire for at det skal fordela seg. Eg skjelv av kulde og pustpustpuuustar meg gjennom rier, og nektar. Orkar faktisk ikkje. For vondt.

08.35 ”Eg er litt kvalm”
08.35.15 ”Nei, forresten, eg er VELDIG kvalm. Trur eg må kasta opp. Fort!”
08.35.25 Og dehr! har me frokostsmoothien, ja, oppi tre pussbekken. Fødestova luktar no jordbær. Eg ligg i fosterstilling i senga med dyna over meg og skjelv av kulde samtidig som sveitten skvett. Og puuuuusthar.

08.40 Krekar meg inn på do. Usj og fysj. Klyster er noko dritt. ’Nuff said.

08.41 Æsj bæsj, og VONDT å sitja på do med rier! Kvar gong eg tenker eg er ferdig, viser det seg at det er eg visst ikkje likevel.
Jordmora har gått sin veg, Lyslugg ropar til meg gjennom dodøra: ”Går det bra?”
Altså. ”BRA?!?” Kva er det slags spørsmål?
Eg pustpustpustpuuuusthar meg gjennom ein einaste stor VONDT, men blir visst aldri ferdig på do. Kvar gong eg reiser meg for å vaska hendene, må eg tilbake på porselenet. Angrar på at eg åt noko som helst i går. Ææææsj!

08.59 Nok dositjing. Får endeleg vaska hendene og kome meg ut av toalettet. Når akkurat fram til preikestolen før heile kroppen blir eit einaste stort press. Au. Auau! AUAUAUAU! Noko så inniforjææBLIIIIIP vondt!
Titonns murstein i tissen, null kvile mellom riene. Pust og pust og pustogpustogpust, open kjeve og opne hender og pustpustPUST. Eg gjer alt rett. Men lindring? Niks.
”Lyslugg! Dette klarar eg ikkje lenge! Hent jordmora!”
Han har allereie ringt.

09.00 Pressetrong! Veldig! Å NEI!!!
Jordmora har sagt at klysteret vil gi lyust ti å pressa ut ”det som er i tarmen”, og eg får panikk. Eg hadde jo nettopp fem centimeter opning, så eg kan umogleg ha meir enn seks-sju no! Pressar eg med det, revnar eg sikkert frå A til Å! Medan eg bæsjar overalt! Nei, nei NEI!!! HJEELP! Bruker alle krefter på å halda igjen. Kroppen, derimot, vil noko anna.

09.02 Jordmora kjem endeleg og finn meg hengande over preikestolen. Ho vil ha meg oppi den nytappa badekaret. Eg nøler. Er redd for å bæsja overalt. Det er grenser for kor mykje flaut ein får seg til å gjera, sjølv i ein fødsel.

09.03 Jordmora prøver igjen: ”Vil du oppi karet?”
Eg, sutrande: ”Ne-eei”
Ho: ”Har du ri no?”
Eg: ”Nei”
Ho, bestemt: ”Då syns eg du skal gå oppi. Kom igjen!”
Eg: ”Ja vel”
Så mykje for den tvilen og motstanden.

09.04 I karet. Aaaah! Eit lite hakk mindre vondt. Og varmt, halleluja!, for kuldeskakande meg.
Jordmora undersøker: ”Du er helt utslettet”
Ho har rett. Det er nett utsletta eg kjenner meg. Men det var kanskje ikkje akkurat det ho la i ordet...

09.05 Alle pressriers mor kjem til meg. HNNNNGH!!
”Hundepust, hundepust, hundepust!” ropar jordmora.
”Ehm, hæh?”
09.05.10 Det demrar svakt frå gravidyogaen frå forrige svangerskap for to år sidan. Ho vil ha meg til å pusta! Grunt og fort!
09.05.15 Eg pustar. Og pesar. Og PRESSar. Og pesar. Og HNNNNNGHH!

09.06 Eg kikkar ned, og VÆH! Mitt livs mest surrealistiske øyeblikk.
Eit hovud!! BLÅTT!! Mellom beina mine!!! IIIK!
Komplett sprøtt. Og kor er resten?

09.12 ”Nå tror kroppen din at den er ferdig med å føde”, seier jordmora og klemmer meg forsiktig på magen.
”Hnnnnnngghhh”, seier eg, og PREEEESS! seier kroppen min, og
”hundepust, hundepust, hundepust!”, ropar jordmora.

09.13 Svoooosj! Dèr var resten, gitt! Ein blå liten kropp dekka av kvitt fosterfeitt, kaplosj opp i armane mine, kjapt og rutinert tulla inn i eit handkle av jordmora.

SPRELL ER FØDT!

Wow. Wow! WOW WOW WOW! Tempo!

Eg blir, som sist, overausa med skryt. Ikkje minst av jordmora. ”Dette kan du”, og ”du burde føde oftere” osv osv, bla bla bla. Eg må revurdera oppfatninga mi av henne. Ho er ”kanskje” ikkje verdas smartaste dame, og kommunikasjonen oss imellom i løpet av svangerskapet har ikkje vore av den aller beste. Men ho er ein dævel til å ropa ”hundepust!”

09.20 Me dobbeltsjekkar kjønn på bylten. Det er ein gut, som venta. Han snøftar og pustar og knirkar, og prøver å stappa begge hendene inn i munnen sin. ”Han der har sugd på totten i magen”, seier jordmora, og meiner at amminga dermed kjem til å gå lett. Ho får rett.
Lyslugg klipper navlestrengen, eg nervøs for snoppen til guten. Han treffer heldigvis rett. Jordmora tek Rhesus- og andre blodprøvar av navlestrengen.

09.23 Morkaka kjem. Perfekt, også den. Blør lite, alt er vel.

09.25 Sprell blir pakka inn i tørre handkle og ligg på det nakne brystet til far medan eg blir hjelpt opp av karet. Får tørka meg, iført meg den vakre sjukehusskjorta og nettingtrusa, og ligga i dobbeltsenga.
Jordmora undersøker. Eg har ingen revner eller rifter, og treng ingen sting. Blir teken ein million forskjellige blodprøvar av, også desse til forsking og diverse. Får guten til puppen, han sug som ein rutinert helt.

Nyyyyyyt. Tobarnsmor. Wow!

Sprell er her!

2010-09-06T20:03:00.001+02:00

Han kom i ein fyk og ein fei lørdag 4. september, på termindatoen sin. Var 3735 gram, 53 centimeter lang, og 36 cm rundt hovudet. Ein veldig kjapp og på alle vis grei fødsel som eg skal fortelja meir om sidan.

No, første dag heime frå ABC, bare nyyyyyt me.

Hurra!

Jada. Gni det inn.

2010-09-01T20:50:00.005+02:00

Altså.
Kjære Parents Connnect.

Her går eg og prøver å lata som eg ikkje er spesielt interessert i å få ut denne ungen, at venting er heilt ok - sikkert nødvendig, og at det er såååå mykje kjekt eg kan få unnagjort i dagane, vekene før fødsel.

Og så sender de meg dette brevet?:Buu! Under beltestaden!
(Og der er det dessutan ein annan som krafsar heftig rundt om dagen, så ikkje gidd!)

Fødsel!

2010-08-31T23:03:00.004+02:00

Neidå. Ikkje min.

Slapp av, folkens - her skjer det sikkert ikkje noko før i oktober. Minst.

Men Elisabeth har fått babyen sin! Ei jente som kom i sjutida i kveld, alt vel med alle.

HURRA!

Godt nokon er litt meir om seg når det gjeld denne fødinga...

Innspurt meg her og der

2010-08-30T13:58:00.004+02:00

Det er vel kanskje bare å innsjå at eg ikkje kjem til å bli "klar" denne gongen.

Eller skikkeleg utkvilt.

Var godt på veg forrige veke, med ein herleg hyttetur til Sørlandet saman med gode venner. Turar på stranda, boklesing, god mat, mangetimars besøk i Sørlandsbadet, inkludert boblebad og varmekulp i tillegg til eit par tusen meters symjing i herleg basseng, ein liten topptur, og generelt veldig avslappa opplegg. Gode samtalar, og ei viktig kjensle av at det finst eit meg inni der ein plass, bak all småbarnsmorstyret og flodhestkroppen. Eit meg som ikkje er så forandra, trass alt, sidan me var unge og lovande studentar for ti-tolv-femten år sidan.

Men så kom eg heim.

Lille Stor tok igjen for fire-fem-dagars fråver med ei eksepsjonelt klengete natt, sutring og styr, og vips! så var overskotet visst brukt opp allereie. Så skjørt er det.

Vidare til bryllup i Bø, og sjølv om det var eit flott bryllup med masse bra folk og skikkeleg bra opplegg, er verken bilkøyring til og frå, sitjing på pinnestolar i tiiimar i strekk eller dansing ut i dei små timane det mest overskotssamlande som finst for frk Flodhest.

Eg ventar framleis på reirbyggingsinstinktet. Eller i det minste eit minimalt ønske om å gjera noko husleg.

Det uteblir.

Tvingar meg dermed til litt rydding. Vasking. Organisering. Fyller frysa med skikkeleg mat. Prøver å piska opp litt entusiasme over babyutstyr. Eller i det minste finna ut kor det er. Men blørk. Er ikkje til stades mentalt.

Alt er plikt.

Har lyst å sova, men ligg heile nettene og klør meg i hel over bryllups-erverva myggstikk og lurar på om det faktisk kan stemma at eg må på do no igjen, ein halvtime etter forrige gong (svaret er alltid ja).

Misliker å ta telefonen. For nei, ingenting "skjer". Eg trur framleis eg kjem til å gå over denne magiske datoen. Mest sannsynleg leeenge over, om ein skal dømma etter kor lite førebudd eg er. Kor lite "klar" kroppen kjennest (korleis kjenner i grunnen ein klar kropp ut?). For ikkje så snakka om hovudet.

Men men.

Om maks tre veker er eg så lenge på overtid at noko bør ha skjedd. Han kjem vel, anten eg vil eller ei. Anten eg orkar det eller ikkje, òg...

Det er ikkje bare i motbakke det går oppover

2010-08-17T21:03:00.004+02:00

Det har vore eit langt svangerskap, dette, og til tider rimeleg tungt.

Vaskefilletrøtt i vinter, hostande og harkande langs vegane med Stor i barnevogn gjennom snødrivene, og det som etter kvart viste seg å vera lungebetennelse i kroppen.

Sliten også seinvinters og utover vårparten. Liksom aldri heilt restituert fysisk, og komplett glava i hjernen, på jobb som heime. Umotivert og treig, ein elendig unnasluntrar av ein arbeidstakar.

Nydeleg langpåskefri i USA, men opparbeida overskot fort oppbrukt og uttømt, og minst like sliten og matt kort tid etter. Dårleg mor, håplaus journalist. Ny runde sjukdom, denne gongen bronkitt.

Deltidssjukmeldt. Ah! Skal ikkje seia at me verkeleg fekk det til å funka, sånn praktisk - me snakkar trass alt om arbeidsplassen min her - men det hjalp i alle fall eit stykke på veg, og opna nokre dagar for andre ting enn gråten-i-halsen-kjensle på jobb.

Ferie, men også det ein tidvis ganske skjør affære. Litt for mange folk, litt for lite kvile, i alle fall i starten. Vanskar med å landa skikkeleg, kanskje.

Eg har vore sur og vanskeleg og kjip og tung på måtar som har vore nye for meg og alle rundt meg. Hormonell, rett og slett, og sutresippete utan skikkeleg grunn. Søvnlaus og vektparanoid, stressa og unnvikande. Der eg forrige gong var ei sånn derre supergravid som bare jogga igjennom svangerskapet utan anna å visa til enn større mage, har eg denne gongen vore medlem av Klisjéklubben Syt &Klag.

Og mislikt det stort.

Men.

Men!

Håpet er ikkje ute enno. Eg kan framleis retta opp inntrykket. Samla minner. Endra på ettermælet. Enno er det to og ei halv veke til termin, og sikkert tre-fire til babyen faktisk kjem. Me rekk ein del sjølvskryt enno, bare vent.

For det er ein ting eg verkeleg fiksar, både ifølge eigen og dei fleste andre sin målestokk:

Eg er faktisk skikkeleg god til å gå høggravid!

Og det er sjølvsagt hybris å utbasunera på den måten, og kvalmt overfor alle andre som vaggar rundt med bekkenløysinga og svangerskapsforgiftinga og vondtane sine og tel aktivt ned til f-dagen, time for time. Men likevel. Det har ikkje vore fleire flinkhetspoeng å henta dette svangerskapet at eg gjerne tek dei smulane eg kan få.

Akkurat no går nemleg alt fint. Ikkje minst sett i samanheng med kor mykje eg gjer og får gjort, kor aktiv eg er og på kva måtar.

Me har altså hatt ferie. Ei veke i Bergen, ei på Bryne, ispeidd ein todagars vaksenferie til Utsira. I vanleg tempo. I alle fall så godt som. Eg har gått mangetimars turar i terreng, både på sand og sti. Vore ute i småbåt. Site i allverdas ukomfortable vri-og-strekk-stillingar for å leika med Lille Stor. Jakta på sistnemnde, og bore eller krokbøygd-med-magen-i-klem-leidd han opp dei tre millionar trappene som finst både her og der cirka tusen gonger dagleg. Trilla fleiretimars og dermed mangekilometers sovetur med han i vogna kvar dag. Pleidd, ehm, vaksensoverommets gleder. Slept rundt på bagasje, og hatt guten på ryggen i beresele.

Utan større problem.

Joda, eg kjenner at eg ikkje er mitt vanlege kroppslege sjølv, altså. Må tenka meg om før eg byter stilling i senga, så det ikkje går ilingar opp og ned frå bekkenet. Merker at eg har runda åtti(!) kilo. Kjenner asfalten i symfysen, og at eg stivnar til i korsryggen etter dei verste aktivitetssprella. At restitusjonen går seinare.

Som i går, då eg var rimeleg øm i hoftepartiet etter å ha reist aleine frå Sola til Gardermoen med to tunge kolli i tillegg til ein ukarakteristisk turbo og temmeleg lite medgjerleg Lille Stor dels i beresele på ryggen og dels i vogna, for kjapt å stabla den nemnde bagasjen opp i ein überhøgt plassert oppbevaringsboks på Oslo S før eg møtte Lyslugg på jobb, bytta guten i vogn mot den altfor høge herresykkelen hans og sykla eit par km t/r for å gjera eit intervju for avisa (perm, schmerm), henta ungen, handla og forta oss frå sentrum og heim til fots før middagslaging og alt det der.

Men eg kjenner lite.
Veldig veldig lite i forhold til dei fleste. Absolutt ikkje nok til å klaga over, sjølv om eg øver meg på å ta signala og ikkje overdriva, SuperGravidWoman som eg jo er vil vera.

Det er liksom ikkje så mykje å prata om at ein har litt halsbrann om kvelden (Tums er uansett svaret), og tendensar til småtjukke anklar varme kveldar, i alle fall om eg har stått eller site mykje. Ikkje når "folk flest", altså andre høggravide, knapt klarer gå, og langt mindre bøya seg eller gjera normale ting av typen ta inn og ut av ein oppvaskmaskin.

Så heldig. Og ja - flink (kremt...)

Men eg veit jo kva premien sikkert blir: 42 vekers svangerskap, igongsetjing og 179 masemeldingar dagleg frå termin og to veker på overtid om korvidt noko "skjer".

Så eg kan vel eigentleg bare ha det så godt...

Brev til ein førstefødd

2010-08-14T16:17:00.004+02:00

Kjære Lille Stor
Allerkjæraste gut, min eigen litle moredalt og koseklump.

Du kan venta deg ditt livs sjokk.

Det er dessverre ingen enklare måtar å seia det på. Om tre-fire vekers tid kjem der ein rival i hus. Ein baby, behbeh, som skal bu saman med oss. For alltid. I alle fall så langt framover som du (og eg!) klarer å rekna.

Og ikkje bare skal han bu saman med oss.

Han skal få kos! Kjærleik! Omsorg! Av mor! Og far! Til og med di høgt elska mohmoh, og alle dei andre familiemedlemmene våre som alltid set deg i sentrum, kjem til å bry seg om det bittelitle kreket av ein lillebror som kjem i hus. Sjølv om han ikkje gjer noko, kan noko, klarer ein einaste ting utover å ligga der, stille eller vrælande, med eller utan puppen (din pupp!) i munnen.

Kjære Lille Stor - eg skulle ønska eg kunne førebu deg på skikkeleg.

Har ikkje så lite dårleg samvit for sjokket me snart skal påføra deg. Du, HM Kongen på Haugen og Sentrum i Verda, skal altså detroniserast. Utfordrast. Tvingast til å dela. Delt foreldremerksemd, delt tid, delt alt. At lillebror lånar babykleda dine lever du nok greitt med, men morefanget? At han skal få ligga der og vera eitt med mor, på sofaen om dagen og i senga om natta, medan du er blitt stor gut og må gå sjølv og sova i eiga seng? Eg veit det blir tøft. Umogleg å forstå, og heilt sikkert trist og leit innimellom. Er me ikkje glade i deg lenger?!?!

Jo, allerkjæraste Lille Stor. Me er det.

Uendeleg forelska. Minst like mykje som før. Alt det klissete sentimentale eg lirer ut av meg no, er forsøk på å forklara deg det. Seia noko om kor uendeleg viktig du er. Kor sentral, i alle tydingar av ordet.

Kjære guten min. Du er ein herleg type.

Det har eg alltid sagt, og eg har alltid hatt rett. Men dei siste par månadene har du verkeleg blomstra. Eksplodert, liksom, i evner og ferdigheiter og medfølgande personlegdom. Du joggar nøgd rundt i livet, og strålar kjærleik. Alltid smilande, aldri vrang og vanskeleg. Aldri trassig, sjølv om det ifølge alderen vel kjem snart. Pratar og fortel og forklarer, med fleire nye ord kvar dag. Ausar av ømme gode klemmar, omsorgsfulle kommentarar, kloke (ja faktisk!) observasjonar og innspel. Så skjønn, mildt, snill og god. Vakker, på alle vis.

Gode, Lille store Stor. Snart er du Storebror.
Eg håpar du snart vil kunna tilgi oss sjokket.

Knuseklem, Mor

Ny babylukke

2010-08-13T14:01:00.004+02:00

I alle fall håpar eg det.

Svigerinna mi er gravid igjen, med foreløpig termin 15. april. Ho er kun fem-seks veker på veg, så eg får sjølvsagt noia og blir supernervøs på deira vegne fordi dei kringkastar det til kreti og pleti så tidleg.

Men men. Det vil vel helst gå bra.

Eg tippar jente, dei ønskar gut, noko heile svigerinneslekta visstnok har gjort sidan svigerinna mi si litlesøster kom til på tidleg åttital ei gong. Me får sjå...

Søskenbarn er i alle fall stas!

Ordet er visst fornektelse

2010-08-10T17:49:00.001+02:00

Det var dette reiret.

Ikkje ferdig.

Faktisk knapt påbegynt. Eg er over 37 veker på gong og slik sett liksom "fødeklar" (for å bruka BiM-terminologi). Men klar? Klar? Kva då, klar?

Baby, moi?!?

Næh, det kan ikkje stemma. I alle fall ingen baby eg skal trenga å forhalda meg til. Niks, piks, ingen planar.

Bodyar? Lammeskinn? Bittesmå greier i ull? Gjesp gjesp.

Gasklutar? Minibleier? Ammeinnlegg? Zzzzzzzzzzzzz...

Var det ikkje noko med ei hengevogge? Og noko vogngreier? Og planar om innkjøp av ny sprinkelseng? Og diverse anna småplukk? Og noko med ein sånn derre fødebag som bare må innehalda dette og hint, viss ikkje går alt i vasken?

Og rydding?

RYDDING!?!?

Sortering, vasking, pussing og ordning? Polering, bretting og systemskaping? Eg slit bare med å koma på orda. Og å utføra dei? Trur'kje det, nei. Orkar ikkje, vil ikkje, gidd ikkje. Ikkje i det heile tatt.

Det eg vil, er å ha fri. Heilt fri. Eg har lyst på ei veke - eller bare eit døgn! - aleine.

Og då meiner eg aleine.

Eg har lyst på ein heilt time utan at nokon prøver å banka seg ut av mitt gode skinn. Utan at magen buktar og ålar og hoppar og sprett, utan ømme nyrer og samanpressa lunger og urinblære langt under pari.

Utan andre folk òg.

Utan familie, venner, slekt. Utan Lille Stor, endå så skjønn og medgjerlig og faktisk heilt fantastisk han er om dagen. Utan barnevogn. Eller unge i beredings. Utan Lyslugg og det dårlege samvitet for at eg er slik eit tungt drog som ikkje er noko gildt å ha med seg i båt eller på fjelltoppar eller nokon plass som helst om dagen. Utan velmeinande foreldre og svigerforeldre, som gjer meg til ei slik ei som må avlastast. Utan familieselskap og høfleg prat om middels interessante ting. Utan folk rundt meg generelt.

Utan krav.

Og det er det jo bare sånn cirka åtte og ein halv månad for seint å koma på no...

Søren.

Kommunikasjon er ein fin dings. IQ òg.

2010-08-02T22:34:00.003+02:00

Eg har, som tidlegare nemnt, meldt overgang til dei alternatives rekker. Altså til ABC, som sist.

Men eg lurar litt, på kor lurt det eigentleg er.

Var nemleg innom der på kontroll fredag. Ikkje så himla viktig for meg med alle desse kontrollane, for eg kjenner eg er i bra form, men no var det gått langt over ein månad sidan sist, og sidan me skal på ferie og diverse vil det gå rundt ein månad før neste - medan anbefalinga så langt uti svangerskapet visstnok er minst ei gong i månaden.

Dessutan - og no kjem eg til poenget her - så tenkte eg at det var greitt å ta ein full kontroll sidan eg uansett må innom og ta Rhesus-prøve i veke 36 (og 32, men då stakk eg bare innom labben hos fastlegen).

Men det er her den uffne kjensla overfor ABC melder seg.

Kontrollen var nemleg ved den jordmora eg hadde fast forrige gong, og med nød og neppe klarte å snika meg unna denne gongen. Og viss det er èin person eg ikkje har lyst til å vera saman med under ein fødsel, så er det akkurat ho. Eg veit jo at ein ikkje kan detaljplanlegga, og tenker på fødselen som mitt og ikkje jordmora sitt ansvar, osv osv. Likevel.

Ho er rett og slett stokk dum!

Samtalen:
Ho, svært mildt og omsorgsfullt: Er det noko du er oppteken av?
Eg: Ja, eg må få tatt den andre Rh-prøven, for eg reiser på tovekers ferie neste veke, og skal ikkje til kontroll igjen før i veke 38.
Ho, overraska: Rhesusprøve? Men den skal ein jo ta når ein er 36 veker på veg.
Eg, kjapt informerande: Klar over det, derfor ringte eg både fastlegen og ein av kollegaene dine her på ABC og spurte om dei trudde det var ok å ta prøven i dag, når eg bare er 35+3. Begge svara ja - det er utviklinga frå veke 32 til 36 ein målar, og prøva vil fanga opp eventuelle uregelmessighetar også om eg tek ho litt før veke 36.
Ho: Men du er jo ikkje i veke 36 no.
Eg: Ehm, nei. Men det går altså an å ta prøva litt før, og det funkar fint.
Ho, belærande: Nei, du ser det, at NESTE veke er du i veke 36. Då er det retningslinjene seier at du skal ta den andre rhesusprøva! No er du bare i veke trettiFEM, ser du!
Eg: Ja, altså, eg veit det. Men det går altså fint å ta prøva no likevel!
Ho: Men retningslinjene...
Eg: Gjentek forklaringa over.
Ho: Sa verkeleg kollegaen min at det var ok?
Eg: Jada jada jada. Det er heilt ok for meg om dette skjer på mitt ansvar. Viss labben protesterer eller prøvesvara blir heilt rare, lovar eg å få ordna ei ny Rh-prøve der eg er på ferie.
Ho: Men kan du ikkje bare koma innom labben her då, neste veke?
Eg: Kvinne! Read. My. Lips. (neidå, eg sa ikkje dette. Men eg hadde lyst. Det eg sa var: ) Nei. For. då. er. eg. på. ferie. VEKKREIST! ok? Så då GÅR. DET. IKKJE! Så me må ta prøva no.
Ho, til seg sjølv medan ho finn fram prøveutstyret: Ja ja ja... men retningslinjene seier altså at det er i veke 36, og du ER bare 35... mumle mumle, osv osv.

Gaaah!

Som sagt: Møter eg den dama i fødsel, trur eg eg snur i døra og finn på noko i dusjen heime i staden. Eller så bør eg kanskje bare pakka med meg øyrepluggar i denne berømte fødebagen (som eg ikkje har starta på enno). Å prata meir med dama enn høgst nødvendig gidd eg i alle fall ikkje. Snakk om bortkasta energi.

Alt for øvrig fint på kontroll, som eg visste. BT 105/60, babypuls ujamnt rundt 145, SF-målet følger kurven, rein urin og alt i orden.

Dessutan offisielt høggravid for eit par dagar sidan. Ferie gjer godt, livet er bra. Og om kun ein dryg månad kjem babyen!

Fri. Nei, seriøst. FRI!

2010-07-30T21:25:00.004+02:00

No har eg nett sendt tre-fire mailar med diverse arbeid eg ikkje blei ferdig med i tide før eg liksom starta på ferie og permisjon onsdag.

JUHUUUU!

Det betyr nemleg ferieeeee! To veker! Og så permisjooooooon! Leeeeengeeeeeee!

Og i tilfelle nokon har klart å ikkje få det med seg: Eg har vore ganske så klar for det ei stund, ja. Sånn cirka sidan februar, i grunnen.

Så no blir det ei veke i Bergen. Regn. Ei veke på Jæren. Regn. Ei veke fiksing og ordning og reirbygging i Oslo. Skya? Ei veke hyttetur på Sørlandet. Sol?!?! Og ei eller to veker ruging i Oslo. Sol, versåsniiill?

Så fødsel. Plopp!

Hehey! Dreg seg til, dette!

Treningstull

2010-07-25T22:26:00.004+02:00

Artikkel om gravide og trening på VGnett i dag: "Gravide bør trene... unngå for stor vektoppgang... overvekt er et problem... bla bla bla". Alt det vanlege som ein har lese tusen gonger før.

Men det einaste eg hadde lyst å vita, nemleg kvifor i all verda VG-slankesida vektklubb.no sin trenings-"ekspert" uttaler "Svømming er bra for gravide kropper, fordi du beveger hele kroppen uten å belaste leddene. Men hold deg til ryggsvømming når magen blir stor" - nei sjå det står det ingenting om.

Tøys og tull er det okkesom. Det er absolutt INGEN grunnar til å kutta verken crawl eller butterfly som gravid, og om ein får vondt i symfyse/bekken av brystbeinspark, kan ein modifisera desse til ein meir saksande teknikk, slik at ein unngår plager.

Men men. Denne "eksperten" kan sikkert verken crawl eller butterfly.

Amatør.

Nytt familiemedlem

2010-07-22T19:41:00.009+02:00

Møt Isak:
Han er innvandrar frå Danmark, og skal etter planen vera med Sprell og meg på mange og gode bereturar utover hausten og vinteren.

Ta vel imot han! Det skal i alle fall eg, når han kjem til landet.

...................

Lagt til ei veke eller så etter:

HER ER HAN!

Lille Stor blei straks godvenn med Isak, og det blei mora òg. Fargane kjem ikkje skikkeleg til sin rett på bildet - dei gløder vakkert. Veldig, veldig nøgd med adopsjonen!

(Og jada, knytinga er langt frå konvensjonell. Det får du ta opp med Sprell.)

Bæææh!

2010-07-20T23:08:00.005+02:00

Så er eg 34 veker på veg, og har offisielt entra den søvnlause perioden dette svangerskapet.

Topp.

Lille Stor og eg var heime hos mohmoh på Bryne i helga medan Lyslugg, mohfah og fahmoh var i Oslo og fiksa og ordna og tok seg av reirbygginga heime. Sidan mor insisterte på at Lille Stor skulle sova på hennar rom og stå opp med henne om morgonen (noko eg ikkje protesterte så veeeldig heftig på...), disponerte eg ei heil dobbeltseng fullstendig aleine.

Aleine!

Altså: 160x220cm i eit svalt, mørkt, komplett tysssssst rom, avsondra frå alle lydar og plager og sorger, med nyvaska og lekkert sengetøy og absolutt alt eg elles kunne ønska meg av ekstraputer eller tepper eller tynnare dyner eller kva det no skulle vera.

Og låg vaken.

Klokka blei tolv og klokka blei eitt, klokka blei to og ofte tre også før eg klarte å sovna. Låg rett nok og drog meg til ni-ti-tida om morgonen, men likevel. Æsj! Snakk om bortkasta mulighet!

Kan ikkje peika på noko konkret som gjer det heller.

Eg er jo, som heile dette svangerskapet, trøtt som ein liten dupp. Eg har ikkje vondt i bekkenet eller ryggen eller kordetnoer folk har vondtar som gjer at dei ikkje søv. Eg er ikkje så tung, ikkje sånn at eg ikkje får snudd eller lea meg, og eg har tidlegare klart å sova gjennom superhypersprella til Lille Sprell.

Eg er bare innehavar av ein komplett idiotisk kropp.

Eventuelt hjerne, noko som vel er endå verre.

Og nei. Saueteljing hjelper ikkje.

Eg gjentek: Bææææh!

Utbrytarkongen

2010-07-17T01:11:00.008+02:00

Altså.

Denne ungen. Kjent som Sprell.

TURBO!

Heile tida! Morgon og kveld og dag og natt. Før måltid og under måltid og etter måltid. Når eg går og når eg står, når eg sit og når eg ligg. Spark og boks og dult og ål og bukt og vri og dunk og skru og hoppsasa og tralala. Igjen og igjen.

Han ligg aldri roleg!

Og jada, eg er fullt klar over at eg har eit skikkeleg bra teflonisert hjerne, og at kroppslege minne ofte er vanskelegare å lagra enn mentale. Men seriøst.

Lille Stor var IKKJE sånn som dette!

Han sparka, han òg, og bukta og åla seg og alt det der. Men ikkje på denne måten. Med Lille Stor var det sånn at eg merka kva han reagerte på. "Oj, no åt eg jordbær - det lika han". "Oj, no sette eg meg ned - då byrja han si treningsøkt" (f.eks på yoga). Ojoj - ungen likar musikk. Osv osv. Han hadde fri når han hadde fri, og heldt ro når eg var i bevegelse sjølv.

Sprell, derimot? Ingen sånne hensyn.

Ein ting brødrene er like på, er imidlertid at dei begge gir (og gav) beng i alle veke-for-veke-oversiktane som lovar at "no er det trongare inni magen, så ungen får mindre kraft i fråsparket, og du vil merka mindre bevegelse generelt framover". God nok plass, Sprell, til å sparka godt frå seg!

Og så har me kynnarane.

Når det ikkje er Sprell som står for aktiviteten, med spark nedover og dytt oppover og generell mageinnerveggømhetspåførande hurlumhei, tek livmora seg av resten. Eg treng ikkje meir enn å gå opp ei normal trapp, eller ta i litt i bakkane på veg opp til barnehagen med vogn, eller -tru det eller ei- symja roleg og forsiktig eit par hundre meter i basseng, før livmora blir heilt hypergira og stramar til som ei anna skrustikke. Det er ikkje vondt, direkte, men upraktisk. Stikk oppover og nedover, og hemmar rett og slett tempoet i kvardagen. Sist var det ok med skikkelege spinning- og høgpulstimar på Sats heilt fram til termin, denne gongen måtte eg over på sånne dølle, gule for-oss-som-ikkje-gidd-å-ta-i-når-me-trenar-timar allereie midtvegs i svangerskapet. Og sjølv då, på dilletimane, må eg, vel, dilla eg òg. Rett og slett la vera å ta skikkeleg i. Magen er uansett steinhard, og halve pusten og konsentrasjonen går med til å fokusera på den.

Så grei fødsel av livmor i superform? Ja takk!

Og unge som er så sprellete og aktiv og energisk at han faktisk slit seg ut og søv litt innimellom som resultat? Jo takk som byr, svært gjerne det òg!

Eg kan i alle fall ikkje kallast høne...

2010-07-12T18:06:00.004+02:00

Då eg henta Lille Stor i barnehagen fredag, hadde han solide raude bitemerke(!) på kvart av kinna.

Ein av assistentane - Stor sin høgt elska og særs trygge kontaktperson på basen - kunne fortelja at han var blitt biten i ansiktet av ein litt eldre, ganske mykje større og sterkare gut. Ho sa seg veldig lei for hendinga - "det skjedde så fort". Den andre guten har visst bite andre ungar før, seinast same dag. Både i ansiktet og armen - der han kjem til. Barnehagepersonalet mistenker språkfrustrasjon, har informert foreldra hans, og prøver etter eige utsagn å jobba med denne guten slik at han skal slutta med bitinga.

Og eg? Den Beviseleg Dårlege Mora(TM)? Korleis reagerte eg?

"Uffsann, det var jo leit, men det er no sånt som skjer", sa eg. "Det går nok greit, og Lille Stor får neppe varige mèn". "Godt de jobbar med han som bit". Og så vidare, før me bytta tema og ønska god helg.

La det skure, la det rock'n'roll!

Sidan har det nemleg vist seg at absolutt alle andre eg fortel om hendinga, inkludert familiemedlemmer som sjølv er førskulelærarar, syns dette er sjokkerande, og at barnehagen her har svikta. Eitt bitt er eit hendeleg uhell, seier dei, men når Lille Stors høgre kjake er nærmast oppgumla, har den andre guten hatt god tid, noko som nok tyder på dårleg kontroll og oppfølging frå dei vaksne.

Og tenk om Lille Stor blir utrygg i barnehagen som følge av dette, han som hittil har trivest så godt!

Osv osv.

Men tja. Eg veit ikkje heilt eg. Ein del av meg får jo litt noia og tenker (som sist) at eg nok er ei Dårleg og Omsorgssviktande Mor som reagerer som eg gjer.

Den andre delen, derimot, har framleis roen.

For er det ikkje slikt som skjer? Ein kan jo ikkje venta, i barnehagen eller andre stader, at Lille Stor skal beskyttast mot absolutt alle farlege ting som kan skje? Eller anta at han vil få varige skader på kropp og sjel av det når dei skjer? Er det ikkje like synd (eigentleg meir!) på biteguten her, han som ikkje klarer bruka munnen til meir fornuftig kommunikasjon - ord i staden for tenner?

Det er jo dumt at Stor no går rundt med blågule ringar i ansiktet, så klart, og eg er glad me ikkje skulle til fotografen eller noko akkurat i dag. Men eg tippar no at han vil pådra seg større skader som det framover, og det heilt på eigahand. Utan at det heller er noka krise. Kjipe hendingar er del av livet, for liten som for stor.

Så eg er visst bare sånn, eg.

Ei sånn mor som let det skura og gå, og ikkje reagerer og slår ned på og seier tydeleg ifrå om all denne Forferdelege Uretten akkurat min unge stadig opplever. Eller som eg opplever sjølv, som forelder.

Jaja. Så slepp eg i alle fall å kallast høne(mor)!

Hot town, summer in the city

2010-07-10T21:56:00.001+02:00

Sommaren er her, bloggskriveinspirasjonen ikkje.

Eg er 32+4 veker på veg i dag (magebildet 32+0), noko som visstnok betyr at det er mindre enn to månader til termin og greier.

Men "to månader"? Veldig abstrakt...

Den eine dagen kjennest det som om eg har vore gravid for aaaalltid, stor som ein flodhest og sliten og lei, og to månader til følest u-ov-er-sku-el-eg lenge. Den neste får eg komplett noia med tanken på at familien snart - sånn cirka no! - skal invaderast av eit halvmeters lite krek igjen, med alt det inneber av søvnmangel og puppespreng og barselhormon og kaos.

Også no då, når me har det så fint me tre!

Lille Stor er nemleg fantastisk for tida. Sååååå koseleg og blid og nøgd og tilfreds, på alle måtar. Vekk er den sutreogklengeguten som haldt på å gå meg fullstendig på nervene då eg var på det slitnaste nokre veker tilbake. Tilbake sit - nei spring! - ein supersjarmerande godklump som pratar og leikar og forklarer og ler, og som syns det er topp å henga med far - han derre typen som for få veker sidan på død og liv måtte haldast vekke når han prøvde å involvera seg, sånn at ein kunne klengklengklenga på mor og helst bli boren rundt.

Jeje!

Skiftet kom for tre veker sidan, i dagane før Lyslugg og eg reiste ei veke på øyhopping i Hellas, utan Lille Stor. Dermed var eg sjølvsagt nervøs for at ei veke frå kvarandre ville øydelegga den gode trenden, men niks piks og tvert om - då me kom tilbake var far nesten like stas som mor, ikkje minst som leikekamerat og omberar når dei korte føtene blir trøtte av å jogga rundt. Hipp hurra og tralala for det!

Hellasturen var for øvrig heeeerleg, som venta. Sol, sol, sol! Varme, men ikkje for mykje, komplett avslapping i alle ledd. Me gadd berre reisa til to øyar: Santorini og Anafi, og var veldig nøgde med det. Late dagar på strender me hadde heilt for oss sjølv, seindrektige måltid og akkurat så mykje søvn som me ville ha sjølv, utan vekking og styring.

Balsam!

Tilbake på jobb no, og kan ikkje seia anna enn at eg nyyyyt å vera halvt sjukmeldt. Og at det faktisk er veldig fornuftig.

Som denne veka: Den første fulle arbeidsdagen gjekk fint. Mot slutten av den andre, dagen etter, byrja det å gå tråare. Og etter den tredje, som liksom skulle vera halv men blei seks-sju timar likevel, var eg komplett pumpa. Tom, rett og slett, i hovud og kropp og heile meg. Og lei. Byrja å grina og greier, heime om kvelden, over noko komplett ubetydeleg. For sikkerhets skuld framfor mor og far (som framleis var på besøk etter å ha vore barnevakt for Lille Stor medan me slanga oss i Hellas) - eg trur ikkje eg har grine framfor dei sidan eg var, tja, tolv eller noko. I alle fall ikkje sånn skikkeleg snørr-og-tåre-gråt over noko som faktisk ikkje betyr ein dritt.

Hormon? Moi?!?

Med andre ord: Kvile er bra. Dessutan praktisk. Ein får til og med gjort ærend og handla og vaska klede og lese bøker for anmeldelse/intervju og greier når ein har ein del fri i veka! Utan å bruka nettene på det, eller stressa rundt helgene!

Fri i helga, folkens! Ikkje verst, hæh?

Dessutan er det snart ferie igjen, i august, og så permisjoooooon. Har ikkje sendt inn papira på sistnemnde enno, og ikkje teke Den Store Fordelingsdiskusjonen med Lyslugg. Tenker det hadde vore fint om han overtok på vårparten, som sist, men at eg kunne få ein månad eller noko av sommaren, når Sprell er litt større. Følte meg litt snytt sist, då eg brøyta meg gjennom ein superlang og temmeleg hard vinter med ein vognnektar og aldrisovar, medan Lyslugg fekk våren og sommaren med ein unge som plutseleg aksepterte både vogn og grøt og faktisk sov litt innimellom (trass nattamming - kan ikkje seia eg gler meg til akkurat det igjen, i kombinasjon med jobb...)

Som alltid er konklusjonen grei: Me får sjå.

Elles lite å melda. God form, ingen plager. Litt halsbrann innimellom, men ikkje noko sjølvimportert Tums ikkje ordnar opp med. Tendensar mot tjukkare anklar på det varmaste, men ikkje nett no trass ein lang lørdag på føtene i minst 25 oslograder, så kvile er tingen også der.

Og altså mindre enn to månader til termin...

Svangerskapskløe

2010-06-22T23:06:00.006+02:00

Tretti veker i dag, mao sånn cirka trekvartgått løp (minus litt).

Tilbake på jobb etter bronkittkvila, og med meir enn full jobbedag både i går og i dag, har eg faktisk kun ein halv dag igjen på femtiprosentskvoten min denne veka.

Tenk det!

Fin fysisk form no som eg ikkje lenger hostar opp halve lunger sytti gonger for dagen, sjølv om eg registrerer at leggene nok kjem til å bli tjukke i sommarvarmen, no som sist. Dessutan at eg blir lettare solrød enn til vanleg - også som sist.

Og elles?

Tja. Rastlaus. Utålmodig, rett og slett. På ein veldig diffus måte.

For eg ønsker sjølvsagt ikkje at Sprell skal bli født no. Verkeleg ikkje. Er ikkje klar, på verken den eine eller andre måten. Stor må gjennom ein avklengings- og lære-seg-å-sovna-sjølv-kur først, me har diverse småprosjekt som må gjerast i Slottet, sommarferieturar skal avviklast, Sprell sjølv må bli større og meir levedyktig, eg har lyst å kjenna på livet som 50% sjukmeldt, osv osv.

Er likevel annig. Går liksom rundt og ventar på noko. Vil at noko skal skje. Anar ikkje kva, men noko.

Er spent på kven som kjem. Veldig. Koss han ser ut og koss han er, aller mest det siste. Om han søv litt innimellom. Tek puppen utan problem. Kva lynne han har. Koss det blir å verta fire.

Tobarnsmor, faktisk! Bare ordet er jo ganske enkelt superabsurd. Det er jo vaksne, erfarne damer som er tobarnsmødre! Sånne som mor! Ikkje lille meg, som sosar gjennom dagane med ei litt diffus kjensle av at det er noko eg burde gripa fatt i. Noko som plagar meg, som eg burde fiksa. Noko viktig. Men kva?

Kanskje er det mest hormona som snakkar her. Har tungt for å innrømma det, men trur nok kanskje det er visse kjemiske substansar i spel for tida som eg ikkje heilt gjenkjenner som "mine". For eksempel har eg ein slags sær, for meg veldig lite karakteristisk, form for redebyggingsinstinkt om dagen.

Eg har nemleg lyst å handla!

Shoppa meg ut av problema, liksom. Eller, "problem" og "problem". Eg veit jo ikkje heilt kva problemet er - det er jo det som er problemet... Men eg sit her altså med ein slags diffus idé om at det sikkert er noko eg kan kjøpa som verkar mot det.

Men kva? Og kor?

Me har allereie alt me treng av babyutstyr. Meir enn det me eigentleg har behov for, sikkert. Og det er faktisk ganske begrensa kor mange gravidklede eg "treng", når eg har også det frå før. Likevel sosar eg, som elisabeth, rundt i diverse nettbutikkar og leitar etter dette Spanande, Magiske, Interessante - denne Tingen med stor T som liksom skal gjera at Lyset går opp for meg og brikkene fell på plass. Som gir ro og balanse og visse om at no! - no er eg der eg skal vera. I livet og svangerskapet og i det heile tatt.

Og finn sjølvsagt ingenting.

Kjøper ingenting heller. I alle fall fint lite, endå så motivert eg er for "for ei gongs skuld å bruka pengar på ting eg ikkje treng, men bare har lyst på". Finn tvert om uendeleg mange greier som eg på ingen måte ser syn på å eiga, langt mindre bruka pengar på. Skapfyll av dårleg kvalitet, elles takk. Så den der bruk-pengar-utan-å-tenka-på-det-ideologien har visst ikkje sunke heilt inn enno...

Men eg har ikkje heilt gitt opp søket enno. Og tips mottas med takk!

Vestis iacta est*

2010-06-14T21:44:00.004+02:00

Okei då. Eg gir meg. Kastar inn handkledet. Tar telling. Gir opp.

Eg er blitt sjuk. Igjen. Bronkitt, denne gongen. Lovely.

Starta, som bronkitt vel ofte gjer, med forsiktig snue for ei veke eller to sidan. Eit par nys, litt halskløe, ingenting å klaga over. "Pollenallergi", tenkte eg, og starta medisineringa mot graskorna.

Utan særleg hell.

Snuen tjukna til, bytta farge, og tetta raskt bihulene. De skal sleppa detaljar, men me snakkar altså skikkeleg gugge her. Som også inntok augene, hurra, samanklistra og elendige.

Og så kom hosten.

Sånn derre rallande eg-har-røykt-seksti-om-dagen-dei-siste-førti-åra-hoste. Gange tre. Med byrjande kaldsvette. Og av-og-på-feber. Og allmenntilstand mange hakk under pari, verre time for time.

Ikkje bra.

Så den som faktisk tok hintet(!) og kom seg til legevakta(!!) i Fjell kommune fredag kveld, det var underteikna. Klassisk konsultasjon av den typen dei lærer på medisinstudiet at dei ikkje skal gjennomføra, kor legen sat og hamra laus på dataen utan augekontakt heile den cirka treminuttars seansen, for å loggføra kvar liten informasjonsbit. Mein heilt ok det. Han rakk likevel å få med seg kvifor eg var der, kikka meg i halsen, forhøyra seg om svangerskap og eventuelle medisinar og allergiar, kikka meg i øyrene, lytta på lungene framme og bak, stilla diagnose, skriva ut resept og - viktig, viktigare, heilt tydeleg viktigast - ta betaling.

Så no går eg på antibiotika. Igjen.

Uff. Ikkje bra. Har dårleg samvit overfor Lille Sprell. To giftkurar på fire månader, stakkar liten, og ei mor som bare hanglar rundt og ikkje orkar å gjera fine og flinke og skikkelege ting. Eta rett og trena og sova og sånn. Dvs, sistnemnte vil eg jo, men får det liksom ikkje så godt til likevel...

Før no. Kanskje.

Var nemleg hos legen i dag igjen. Denne gongen hos fastlegen her i Oslo, sidan me kom tilbake frå langhelga på Vestlandet i dag tidleg (sesongens andre av i alt fem bryllup gjennomført).

For Lille Stor har også hangla og skrangla med snott og augegugge og småhost ei stund. Og sidan eg som kjent prøver å bli ei flinkare, meir oppmerksam og mindre pytt-pyttete mor, ringte eg i morges for ein sjekk. Og ikkje bare fekk eg koma til med han på dagen (og fekk påvist ein liten virusinfeksjon det ikkje er noko å gjera med hos han) - legen hadde til og med tid til ein kjapp mor-og-Sprell-seanse, sidan me no først var der.

Og dette er det ho fann:

1) Eg skal IKKJE på jobb denne veka. Basta. Hundre prosent sjukmeldt, med streng beskjed om å sova masse, drikka masse vatn, ta medisinane mine og sova litt meir.

2) Eg jobbar for mykje. Gjer for mykje. Er for sliten. Utan at det er noko poeng i det, for nokon. Så etter denne veka er eg sjukmeldt femti prosent. I første omgang ut juni, men med anbefaling om å ringa tilbake i slutten av månaden viss det funkar, så kan ho forlenga sjukmeldinga til å gjelda også juli og august - mao heilt til termin.

Puh!

Det følest bra. Veldig bra. Kanskje teikn på at eg faktisk er så sjuk at eg enno ikkje tenker heilt klart, og dermed ikkje har klart å kopla inn det sedvanlege Flink Pike-Samvitet (TM) enno, men det får så vera.

Bra.

Og sjølvsagt eit reint ekko av det mange har sagt til meg allereie, ansikt til ansikt og på mail og msn og i telefonen og i det heile tatt. Nære venner og fjernare bekjente, kollegaer og familie.

Tru det den som kan, men den samla juryen har visst konkludert med at eg ikkje er SuperWoman (TM) likevel?!?!

Dei snakkar om "å gå på veggen". Og om at eg visst "bare er menneskeleg"(!), og at "ingen tener på at eg slit meg ut før fødselen". Hæh?!? Ingen?

Hm. Who knew?

At dustearbeidsplassar med dustemenn på toppen ikkje klarar å organisera seg såpass at dei faktisk får tatt vare på dei som jobbar der dei få gongene i ~~karrieren~~ livet folk (les: eg) treng litt ekstra tilrettelegging, seier dei, er faktisk ikkje arbeidstakar (meg igjen!) sin feil. Og eg kjem dessverre ikkje til å få nokon medalje (eller millionbonus, sukk) for den konstante gråten-i-halsen-fordi-eg-er-så-sliten-kjensla som har velta fram litt for ofte den siste tida. Sannsynlegvis ville eg nok klart dette køyret fram til termin - men kva i all verda for?

Så dermed er det igjen offisielt, og altså ugjendriveleg bevist. Eg er faktisk ein slækker og ein unnasluntrar.

Og glad for det.

Eg meiner, hal-lo! To. Og. Ein. Halv. Dag. FRI! Kvar. Veke!! Til å sova. Sova! Gå på kafé viss eg gidd. Sova. Henga med Lille Stor og Lyslugg. Og sova.

Ah!

For øvrig var alt fint på svangerskapskontrollen. Blodtrykk 110/60, SF-mål den vanlege ruta over streken, kraftig og god Sprell-puls utan at den kunne teljast pga stadige kung fu-spark mot doppleren, og rein urin.

Det einaste legen ikkje lika, var vekta. Den var nemleg lik som sist, medan ho meinte at eg burde ha gått opp sidan starten av mai. "Uhm. Eh. Altså. Det er jo bare fordi vekta eksplosjonsballongerte mellom dei to forrige kontrollane. Eg kan godt tåla ein pause på snarveg-til-elefant-vegen no", argumenterte eg, men det øyret høyrte ikkje legen på. Ho meinte vektstopp er teikn på stress, og dårleg nytt. Nok eit argument for sjukmelding og sveklingstatus, altså.

Og med det skal eg finna senga. Klokka er trass alt nesten - fniiiis! - 22!

(* Eller, på norsk: Handkledet er kasta)

Nedadgåande spiral

2010-06-03T23:28:00.001+02:00

Advarsel: Dette er rein sutring og sympatifisking. Sliten no.

Seriøst.

Kva er det eigentleg eg driv med om dagen? Eller, lat meg omformulera: Kva er det eigentleg eg driv med om natta? Kvifor i all heitaste hulaste sit eg her og skriv på ein lang og uoversikteleg tekst til jobb, når klokka er godt over elleve om kvelden og eg er trøtt som ein sokk? Etter å ha site til halv fire i natt og stått opp halv åtte (etter full oppvåkning og eit solid mellomspel med Lille Stor og Lyslugg rundt fem), og gassa på i heile dag? Når eg er seks månader på veg med mitt andre barn og liksom skal "lytta til kroppen" og "prioritera meg sjølv" og eg veit ikkje kva?

Aaaaaargh!

Eg sit så himla i klisteret at eg blir snart gaaaaaal! Det er akkurat sånne ting som dette som er u-sann-syn-leg vanskeleg for meg å få til for tida. Så vanskeleg at eg nesten ikkje klarer å forklara kor tungt det er. Lange tekstar, sånne med mange element og ein slags dramaturgi. Tekstar kor ein skal sjonglera og smetta inn mange element, og passa på at det viktigaste kjem med. Halda styr på mange siders notat og gjera det interessant og lesevennleg og spanande. Sånn derre kreative greier.

Kreativ, my big pregnant ass.

Eg er om lag like kreativ som ein holemaskin akkurat no. Har overskot på størrelse med eit saltkorn. Surrar og sosar og prøver stadig å henta meg inn. Finna flyt. Orden. Struktur. Ei slags opning inn i det eg driv med.

Men eg får det ikkje til. Hjernen er avkopla, hormona eller kvadetnoer regjerer, og trøttekurven er brattare enn minutta er mange. Klarer ikkje halda meg i nakken, sviv stadig innom alle andre ting. Fjesbok og nettforum og bilderedigering og tull og vas. Så blir kvelden endå seinare, dustelin endå trøttare, og her sit eg - enno - midtpunkt i ein dårleg sirkel.

Veit ikkje heilt, eg, om dette går så bra. Skal nok alltids få levert noko denne gongen også. Ingenting briljant, men eitt eller anna spaltefyll. Ein eller annan gong i løpet av natta eller tidlege morgonen. Det er neppe Det Totale Samanbrotet eg ser i horisonten. Ikkje den nære, i alle fall.

Men på sikt?

Sit med ei klar kjensle av at Noko Må Skje. At nåkka må forandre sæ, for å sitera Kari Bremnes. Ikkje eg, men dette "andre". Jobben, altså. Sjefane. Systemet.

Eg. Kan. Ikkje. Halda. På. Sånn. Som. Dette. Stort. Lenger!

Ikkje no, med hyperaktiv Sprell i magen og krevande Stor i kvardagen og alt det der andre ein også brukar tid på. Middagslaging og reingjering og jobbførebuing og superkjappe forsøk på å oppretthalda illusjonen om eit slags sosialt vaksenliv og i det heile tatt. Heile tidsklemmeklisjelista, opphøgd i andre på grunn av gravidsosete og -somlete hjerne.

Noko vil skje. Må skje.

Men først skal eg bare. Ugh.

Vektnekt og sjokkisstopp

2010-05-28T22:48:00.007+02:00

Eg har slutta å vega meg. Jah!

Bestemt meg for at vekt er bare tal, og at det som faktisk betyr noko, er at eg har ein velfungerande, faktisk ganske så sprek gravid kropp. Eg kan ikkje sjå at eg har lagt meg ut generelt, anna enn bollemagen og litt større pupper (og akkurat sistnemnde kan eg faktisk leva heilt greitt med), og har framleis ikkje vatn i kroppen. Bra!

Mest sannsynleg endar eg denne gongen opp på meir i pluss enn dei 11-12 kiloa ekstra eg tok med meg inn i fødselen sist, men det får heller vera. Eg får heller prøva å vera litt tålmodig medan kiloa ammast og trillast av igjen, og ikkje ta det altfor tungt om det tek meir enn den veka eg bruka sist på å koma meg inn i dei vanlege buksene igjen.
(Brødrene i bryllup i Berlin. Lille Sprell er 24+4, Lille Stor 19 1/2 månad.)

Og så har eg slutta med sjokolade. Jeje.

Køyrte jo sukkerlett opplegg mot slutten sist òg, og trur det er smart. Om ikkje anna har eg i alle fall ein illusjon av ein slags kontroll - over noko, sjølv om eg føler at vekta bare fyk avgarde. Kjem ikkje til å vera supernazi på opplegget, så det blir sikkert litt kake i alle bryllupa i sommar, og ein is i ny og ne. Men innkjøp av og mumsing av sjokolade heime og på jobb er herved bannlyst.

For øvrig er det færre enn 100 dagar til termin.

Hm. Skal liksom høyrast kort ut, men syns eigentleg hundre høyres ganske mange ut. At eg er meir enn 26 veker, altså eit halvt år, på veg, derimot?

Me likes!

You've gotta be KIDDing!

2010-05-27T19:59:00.004+02:00

Tårnet med bevis på at eg er ei Dårleg og Omsorgssviktande Mor - ei sånn skylappdame som verken ser eller bryr seg - blir stadig høgare. Parallelt veks lista over klart masochistiske trekk, særs i forhold til morsgjerninga. Eg veit i grunnen ikkje heilt kva som er verst.

Eg har nemleg, nær tjue månader etter fødselen og - viser det seg - om lag nitten månader for seint, teke Lille Stor med til ein manuellterapeut med spesialkompetanse på KISS/KIDD-problematikk.

Hans konklusjon?

Lille Stor har "heilt klart" og "utan tvil" KISS/KIDD-plager.

Og nei, eg pratar ikkje om tungeutstikkande oversminka rockeband, eller feilstava sengetøyskjeder akkurat no. For dei som ikkje gidd klikka seg rundt på denne oversiktssida over KISS/KIDD-relaterte problem, kan eg opplysa om at det dreier seg om feilstillingar i nakke- og ryggsøyle, noko som kan gi allverdas små og store vanskar.

Ifølge manuellterapeten slit Kiss/Kidd-ungar ofte med følgande punkt:

Barnet
• skriker utrøstelig
• sover dårlig og våkner brått
• har stiv nakke, eller ser bare mot en side
• suger (ammer) eller spiser ikke nok
• er urolig og svært ofte utilfreds
• strever med fin- og grovmotorikken
• klager over hodepine
• har konsentrasjonsvansker
• sliter med forstoppelse
• har språkproblemer
• oppleves som hyperaktiv og rastløs
• har balanserproblemer; faller ofte og slår seg

Altså. Eg gjentek:
* Søvnproblematikk: Check! Og liggeproblematikk generelt, i vogn og seng og sofa og overalt? Checkcheckcheck!
* Fordøyelsesproblem: Check! Ei fæla jobbing som liten, hard pressing og mykje styr også no.
* (Grov-)motorikk: Halvcheck. Lita interesse for rulling og åling og kryping og alt det der, vill protest mot "gilde leikar" som liksom skulle øva opp slikt. Og rumpehumping framfor reglementert kryping, noko som visstnok er fy-fy i forhold til vidare utvikling og gåing.
* Balanse: Check. I alle fall ein "unormalt sein" gåar, sjølv om han omsider labbar trøstig av garde no, eit par månader etter skjema.

Og det var dette siste som gjorde at eg, Den Dårlege Mora, omsider tok med ungen til den nederlandske spesialisten på temaet ved Balderklinikken. Mannen som altså måtte

"mobilisere høyre iliosacralledd, thoracal og øvre cervikal i sagitalplan,"

noko som på normalt norsk betyr at Lille Stor hadde ei låsning mellom dei øverste nakkevirvlane, var stiv i øvre del av ryggen, og har litt småskeivt bekken.

Alle ting som kan, og sjølvsagt bør, behandlast, noko som blei påbegynt der og då. Ting som burde blitt oppdaga for lenge sidan, om eg hadde vore litt meir om meg i staden for å vera sånn Pytt-pytt-dame som bare tenker at "alle ungar er jo forskjellige og eg har tilfeldigvis fått ein som ikkje likar å ligga og ikkje bryr seg stort om grovmotorikk", for så å leksa opp alle punkta han ikkje har problem med. Også kjent som Masochist-dame som frivillig gir opp nattesøvn...

For jada, eg har jo fått tips om KISS/KIDD. Særs i beresekta er det enormt fokus på akkurat dette. Ungen vil ikkje ta puppen? Sikkert KISS/KIDD! Ligg skeivt? Garantert KISS/KIDD. Osv osv.

Kanskje er det nettopp derfor eg ikkje har sjekka det før.

Eg får så noia av at alt på død og liv skal diagnostiserast og sjukeleggjerast!

Av at det liksom ikkje er plass for heilt ordinær variasjon innan normalen, utan at "avvika" absolutt må ha ein eller annan merkelapp. "Min son er sånn og sånn fordi han har det og det syndromet", liksom. NEI! Min son er sånn og sånn fordi han er den han er! Punktum. Og ungar er faktisk forskjellige, når det gjeld søvn og vogntoleranse og tarmfunksjonar og motorisk interesse og alt mogleg anna. Basta!

Dessutan var det så mykje som ikkje stemte òg, i forhold til KISS/KIDD. Lille Stor har alltid vore sterk og tøyeleg i nakken. Fødselen var langt over snittet ukomplisert, utan tong og press og alt det der, me hadde null problem med amming, og han har jo faktisk vore langt framme på mange felt også, mest tydeleg på det sosiale og finmotoriske.

Men jada. Eg angrar.

Sjølvsagt burde eg ha sjekka dette for ørten månader sidan, allereie då Stor var eit lite hylande krek. Det kunne sikkert spart han for mange plager, og meg for mykje frustrasjon. Kanskje hadde han tolerert vogna, og til og med sove litt på rygg i seng innimellom. Rulla og krøpe og alt det der, og gått før han var "unormalt seint" ute. Kanskje.

Så eg lovar å vera flinkare med Lille Sprell, og ta han med for ein sjekk same koss fødselen blir. Lovar!

Viss ikkje barnevernet grip inn overfor den Elendige Omsorgssviktande Mora før dess, altså...

Hjertebank

2010-05-22T23:48:00.006+02:00

Uansett koss eg skriv dette, vil det verka klissete. Så eg bare køyrer på og seier det som det er:

EG HAR FAKTISK VERDAS NYDELEGASTE GUT!

Så det så.

Og halvanna år er ein fantastisk alder. Han går! Og pratar! Og forstår! Og er så blid, så blid, søt og smilande og entusiastisk til stades heile tida. Totalt utan forbehold, i nokon retning. Nysgjerrig på verda, genuint overraska over små ting, fullstendig til stades kvar augneblink. Så klisjéfylt, heilt utan at det blir ein klisjé likevel. Uendeleg glad i folk som står han nær - utan å bry seg med å skjula det. Varme klemmar og våte kyss, tillitsfull slenging av heile kroppen sin mot min. Smelt!

Han er, kort og godt, best. Og så er han tilfeldigvis min son, i tillegg!

Dødssjokk

2010-05-05T09:53:00.002+02:00

Dette er ingenting mindre enn sjokkerande. ELLEVE dødfødte barn i året! Flest på grunn av noko så ekstremt banalt som at ein ikkje set i gong overtidige fødslar?!? I Norge, verdas beste mammaland.

Fy søren. Manglar ord.

Lilla skjerf neste!

2010-05-04T21:59:00.003+02:00

Eg har nett teke eit val eg ikkje heilt veit kvifor eg tok.

Eg har nemleg meldt meg hos ABC igjen, og spurt om eg kan få føda der i staden for på vanleg avdeling, sånn eg opprinneleg hadde tenkt. Sendte mail i går og fekk positivt svar tilbake i dag, med spørsmål om kva jordmor eg gjekk til sist. Har sjekka med naturmødrene i beresekta kven dei lika best på ABC, fått mange og raske svar, og sendt nok ein mail dit med ønsker. Vil nemleg ikkje ha akkurat same hovudoppfølgingsperson som sist, for ho var litt for mild og snill og dillete for min smak, eg som likar rett på sak og klare svar.

Så då er det bestemt.

Og eg veit som sagt ikkje heilt kvifor. Men kvifor ikkje, i grunnen? Trong ikkje smertelindring sist, og har sjølvsagt planar om ein like fin fødsel no. Får ligga like lenge på barsel der som her, og føda på eit mykje finare, mindre sjukeindustriaktig rom, med ekstremt entusiastisk personale.

Trur det blir bra, eg! Og viss eg feigar ut, kan eg jo bare byta tilbake til Føde B, kor eg fødde sist og har plass igjen no.

Fire månader!

Øgli bøgli

2010-05-02T10:41:00.008+02:00

Det er vel like greitt å bare innsjå fakta: Eg er ingen vakker gravid.

Heller tvert om.

Registrerer at veke-for-veke-oversiktane på nett lovar og at andre damer rapporterer at rundt midvegs i svangerskapet er det graviditetsGLØD som gjeld. Gyllen hud, skinande sterkt og blankt hår, negler som veks ekstra raskt, og masse energi generelt.

Fint for dei.

Her i heimen er det urein småkvisehud i ansiktet, tungt og livlaust hår, og tørr og lettkløande hud på kroppen som gjeld. Slitent, dradd ansikt, som ikkje gjer ein ting for å skjula halvanna år med for lite og for usamanhengande søvn. Samt kjensla av å vera på rask kurs mot elefantstatus allereie, at kiloa bare snik seg innpå utan invitasjon, og sikkert dreg med seg fleire i dragsuget.

Forfall, er vel ordet. Og det før kroppen fyllest av vatn og leggene blir til tømmerstokkar, fingane til ugrilla bratwürst.

Det er bare å gleda seg!

Går stadig betre, faktisk

2010-04-26T10:15:00.006+02:00

Etter denne lange posten kor eg legg ut i det lange og det breie om guten som ikkje vil gå (det høyrtes forresten ut som tittelen på ei illustrert barnebok), får eg vel vera grei mor og oppdatera litt.

Lille Stor går.

Har gjort det i over ei veke, også når han ser at me ikkje støttar han. Pers på rundt tretti steg - det er det lengste han kjem i vår leilighet utan å støta på dørstokkar som jo sjølvsagt ikkje kan forserast. Går aller helst og dermed lengst når målet er mora sine armar, men også mot andre attraktive ting (les: rasbare tårn!). Fell aldri, som venta, men held det tempoet han klarer utan at det skal gå gale.

Men ser han poenget?

Njaei.

I grunnen ikkje.

Sjokkert er eg vel ikkje, men eg hadde vel kanskje ~~rekna med~~ håpa på litt meir entusiasme. At han innsåg kva fridom som faktisk ligg i dette å kunna gå kor han vil, etter kvart i bra tempo.

Men niks.

Han verkar i grunnen verken spesielt stolt eller spesielt overraska over at han omsider får til dette som alle rundt han lenge har klart. Meir sånn "jaja, pytt pytt, no set eg meg tilbake på rumpa". Det er alltid vårt, oftast mitt, initiativ, denne gåinga, ikkje noko han kjem på at han skal driva med av seg sjølv.

Men så er han vel ikkje Herr Stabeis for ingenting, heller.

Femti prosent allereie!

2010-04-14T18:40:00.004+02:00

I dag er eg 20+1 ifølge menstermin og offisielt halvvegs.

Allereie.

Dei siste vekene har gått enormt fort. Lang påskefri i DC gjorde sjølvsagt sitt, den supervellukka turen til Island like så (Lille Stor hadde ikkje gitt uttrykk for sakn, blei bare kjempeglad då me kom tilbake i går ettermiddag. Og eg sakna han ikkje før mot slutten, eg heller. Flink mor!)

Legekontroll i dag. Blodtrykk 110/65, urin rein, blodprøvane frå sist fine, SF-mål den vanlege ruta over normalen, mao der jordmora på ABC sa at "alle" ligg og normalen eigentleg burde vera. I fin form og ingen klager.

Utanom ei. Den vanlege. Vekta.

Eg er no opp to kilo totalt, både ifølge legekontoret og eigne målingar. Det er ikkje så mykje - det er veldig normalt å ha gått opp både tre, fire og fem kilo når ein er halvvegs.

Men eg likar det ikkje likevel.

Eg var jo sjuk med lungebetennelse to veker i februar, og veit at eg gjekk ned ein heil del då. Seinast for tre-fire veker sidan var eg to-tre kilo under startvekt, trass tjukkemagen.

Desse to kiloa har med andre ord kome raskt, på under ein månad. Det er dèt eg ikkje likar, ikkje kiloa i seg sjølv. Dei veit eg jo at eg ikkje slepp unna.

Eg kan jo ikkje driva og gå opp nesten ei kilo i veka resten av svangerskapet!

Då endar eg på nesten 25 totalt, og garanterer vonde kne, vonde hofter, manglande pust og sikkert plager eg ikkje ei gong har tenkt over før. For ikkje å snakka om stresset når Sprell er ute. Eg tvilar på at eg er nokon god slankar. Ei heller ei sånn som ber ekstra ettergraviditetskilo "med stolthet, som bevis på kva kroppen har produsert". Nei takk, elles takk - eg vil helst sleppa.

Bare så synd då, at snoplysten som forsvann første trimesteret er tilbake i n'te potens, og at det eg har mest lyst på størstedelen av tida er tull og tøys og bli-tjukk-i-ein-fei-mat. Hamburger, for eksempel, og pasta med fløytesaus. Chips, til og med, eg som normalt syns det er temmeleg bortkasta greier, og heller sparar kaloriane til søtsaker (les: sjokolade). Til og med brus vil eg ha, eg som ikkje eigentleg likar brus!

Hjeeeeeelp!

Gjerne igjen 9. april!

2010-04-09T21:05:00.004+02:00

I dag er ein merkedag. Stor merkedag.

Eg er på Island! Saman med Lyslugg. Utan Lille Stor!

Eg gjentek: UTAN barn!

For første gong på over halvanna år (med unntak av eit kreisivillt minidøgn i Stockholm då me nett hadde slutta med nattamminga) har eg reist frå min førstefødde, og skal vera vekke i fire - 4 - netter.

Det følest bra. Veldig bra.

Eg reknar sjølvsagt med at eg kjem til å sakna han. Og i mine verste øyeblikk fryktar eg jo at han skal synast at det er trist og leit å vera "aleine" heime saman med mormor. At han skal sakna oss fælt, og vera sint og desillusjonert når me vender tilbake.

Men mest gler eg meg.

Tenk! Sova absolutt heile natta! Og morgonen, etter klokka halv seks! Gå på kafé og restaurant utan at det sit ein liten kar og riv i duken og hiv mat på golvet, og plutseleg bestemmer seg for at han ikkje likar ditt og datt som han normalt elskar! Vera der utan nokon som klatrar på meg og kliner snott og mat og anna svineri over alle kleda mine! Kunna gå i bratte trapper utan å hala med meg vogna! Følga min eigen timeplan, utan å forta meg fordi ungen i vogna snart våknar, holsvolten, eller fordi det byrjar å bli seint og me må rekka middag og bad før sju viss ikkje blir heile kvelden og natta totalt kaos! Dusja utan at nokon sit på badegolvet og riv dopapir i små bitar, eller kastar tannkostar i do! Køyra bil kor langt som helst, utan at nokon spyr i vinkel i første sving, og bidrar med stadig nye ladningar sånn cirka ei gong kvart kvarter. Berre det å reisa utan eit lass bagasje, barnevogn og bilsete og sovepose og styr!

Vera bare meg! Bare oss!

Tenk!

Det går bra, altså

2010-04-08T19:24:00.003+02:00

Lille Stor er ein forsiktig type.

Særs forsiktig. Dessutan analytisk, av den typen som alltid prøver å finna ut kva konsekvensar handlingane hans kan koma til å få før han utfører dei, i staden for bare å kasta seg uti det. Det kan som kjent gå gale, både det eine og det andre, så det er nok best å vera forsiktig!

Veldig forsiktig.

Derfor har Lille Stor runda 18 månader og snart ei veke utan å læra seg å gå. For tenk om han fell! Hardt! Og slår seg! På bleiebaken, for eksempel - tenk viss!

Det er nok tryggast å la vera, syns Lille Stor.

Så han sit. Humpar seg fram på rumpa, bånn gass, og har etter kvart utvikla ein slags krype-/krabbeteknikk som liknar meir på standardisert babykrabbing, bortsett frå at han set eitt kne og ein fot i bakken, ikkje to kne...

Går, men kun med støtte. Spring langs bordet, stolen, veggen, overalt kor det er noko å halda i. Gidd av og til å gå når me held han i handa eller sida, men bare når han syns det passar sånn. Ikkje som i sommar, då han glad og nøgd jogga fort fort fort framover så snart han fekk grabba nokon som ville gå med han.

Men aleine?

Utan støtte?!?!

Niks, piks, kjem absolutt ikkje på tale. Not in a million years, verkar det som.

Den stabeisen!

Sonen til den moderat forsiktige faren og den visstnok endå meir forsiktige men desto meir bestemte mora. Opphøgd i andre.

For han kan gå, sånn eigentleg. Så snart han trur seg støtta utan eigentleg å vera det, spaserer han avgarde som bare det, utan å nøla. Men så snart han merkar at me har lurt han, at han ikkje har støtte likevel, frys heile kroppen og alarmen slår seg på.

Hjeeeelp! Eg står her heilt aleineeeee!

Best å setja seg forsiktig på rumpa igjen. Sånn! Bums. Puh..!

Han drit langt i at han i følge alle oversiktar er seint ute. At han ikkje lenger bare er blant dei siste innanfor normalen (som er mellom ni og atten månader), men faktisk har hamna i gruppa utanfor.

Eg har, heilt offisielt, en unormal unge.

Men, for å sitera ein av dei mange oversiktane over normal motorisk utvikling: "Barnet kan gå nå. Hvis ikke, vet dere sikkert hvorfor".

Hehe. Stemmer det ja, unge Herr Bestemmer-sjølv-og-de-klarer-ikkje-å-forandra-på-det-eg-har-tenkt-same-kva-de-lokkar-med.

Og det er faktisk heilt greitt. Sjølv om det hadde vore fint om han lærte det før Sprell melder sin ankomst om fem månader eller så...

It's a...

2010-04-06T17:40:00.008+02:00

... KUNG FU FIGHTER!!!

Alternativt bare ein veldig avslappa baby, med beina opp i kvilestilling og elles heile roen?

Eller er det yoga Lille Sprell driv med? Skuggeboksing? Songøvingar med eigne tær som mic? Eg er slett ikkje sikker.

Babyen har det i alle fall fint og flott, i alle fall så langt ultralyden kunne avdekka. To armar, to bein, to hjernehalvdelar, fire hjertekammer, magesekk, nyrer og det som skal til av bein og knoklar.

Og mellom beina?

Det er no det blir vanskeleg. Veldig vanskeleg.

For vitskapen! Vitskapen, som aldri feilar? Her klæsha den anerkjente, grundige, mangeforsøks finne-ut-kjønnet-ved-hjelp-av-observasjonar-metoden med den andre vitskapen, ultralyden.

For trur du ikkje bildet viste ein liten utvekst mellom beina på ungen der han låg og skreva og viste seg fram? Så tydeleg at det ikkje var nokon tvil, heller ikkje for oss vanlege dødelege som ikkje har grunnkurs i ultralydtolking inne?

Måten eg held tekoppen på er nedstemt!

Lille Sprell bryr seg visst ikkje om korleis eg viser fram hendene, eller om mormor fargar håret. Ei heller om korvidt føtene mine er same temperatur som før, eller om nasen min har vakse. Han (han!) stiller med utovertiss okkesom, guten.

Den traven.

Og som tidlegare hinta er eg, trass vitskaplege undersøkingar og statistikkfunn sidan, ikkje så veldig overraska. Eg var ikkje så sikker som sist, men det føltest no som ein gut likevel.

Det er no liksom det som er det vanlege, då, for meg!

Terminen blei flytta to dagar bakover, til 4. september, men kjenner eg denne karen rett, kjem han neppe før ca den 10. eller så uansett. Morkaka på bakre livmorvegg, noko som burde kunna bety nok ein enkel og grei fødsel.

Kun fem månader igjen no, så får me møta lillebror!

Ein baby, dobbel vogn

2010-04-02T01:57:00.009+02:00

Som kjent kjøpte Lyslugg og eg vogn til Lille Stor sist me var i USA saman, sommaren 2008. No er me her igjen, og held vognkjøpetradisjonen varm.

Denne gongen er det søskenvogn me har sikra oss. Det er ein minst like vanskeleg sjanger som vanleg enkeltvogn, om enn med meir begrensa utval. Ein finn alt frå enkle traller til rundt ein tusenlapp på finn.no, til fancy designprammar til - I kid you not! - rundt 10.000 (altså TI tusen!) kroner, begge med plass til to ungar som anten er tvillingar eller søsken med relativt liten aldersskilnad.

Me har landa sånn cirka midt på treet. Det vil seia, eigentleg er me vel i den dyraste delen av skalaen, men sidan me kjøper vogna i USA, vert prisen om lag halvparten av det vogna ville kosta heime, nemleg rundt 4000 inkludert alt ekstrautstyr (noko eg i grunnen syns er meir enn nok, billeg som eg er...).

Det me har kjøpt, er denne:

Det er ei Phil&Teds Dash, som kan brukast til ein baby, baby pluss smårolling (der har du oss!), eller til ein eller to smårollingar. Bildet er av P&T sport, ikkje den litt meir påkosta Dash, men prinsippet er det same:

Hovudargumentet var, no som sist, at vogna måtte vera minst mogleg. Me bur framleis i sjuande etasje i same blokk, med same 70x100 cm "store" heis, og vil aller helst ha noko som me klarer å skvisa inn der. Dermed røyk så godt som alle vanlege søskenvogner ut, sidan ungane der sit/ligg ved sida av kvarandre, og vogna blir eit breitt drog. Eg kunne elles godt tenkt meg ein easywalker eller liknande kor ein kan ha Lille Sprell godt skjerma i bag og Lille Stor sitjande med grei plass, men som sagt - det går ikkje.

Trur uansett Phil&Teds er ok vogner. Neppe same trillekomforten som Bugabooen (noko veldig få vogner har), og eg skulle helst sett at Lille Stor framleis kunne sitja med ansiktet mot meg, men som eg konkluderte sist: Ein får visst ikkje alt her i verda, heller ikkje når det gjeld vogner. Har sjekka på nett, og mange skryt av P&T-en sin, sjølv om det ikkje er vogner laga for norsk vinterføre. Derav ekstrautstyr som dobbelt regntrekk som også kan funka som vindskydd, og "kokong" til Lille Sprell.

Me har dessutan kjøpt transportbag som har plass til vogn og kokong og trekk og diverse. Har hatt stor glede av transportbagen til buggisen, brukt det masse på uendeleg mange korte og lange flyturar, og aldri hatt problem med at noko har blitt øydelagt.

Så då er me vel i boks, då!

Eller?

Det eg er aller mest uroleg for med heile vognkjøpet, er i grunnen ikkje vogna, men den som skal ligga oppi. Ønsker meg så ekstremt høgt å få ein unge som søv litt innimellom! I senga om natta, eller i hengevogga eg også har kjøpt (bilde av den ei anna gong, kanskje) på dagtid, eller - kanskje aller helst - i vogna på tur.

Er klar over at dette er langt frå kosher å seia i beresekta, kor den eine etter den andre står fram på gravidforumet og seier at det einaste dei ønsker å gjera annleis med nummer to enn med baby nummer ein, er å bera meir - "for nyfødtbæring er jo sååå kos!! *smilefjes*

Joda, det er det. Men det er veldig kos med ein unge som søv søtt i meir enn ti minuttar i strekk òg, og som til og med klarer å sova andre plassar enn på mor sitt bryst. Gjerne i vogn. Tru meg, eg som etter månader med det siste endeleg fekk prøva det første like før permisjonen min med Lille Stor var over og Lyslugg overtok.

Alt går jo over, så klart, så viss eg får ein berebaby til er det jo bare å knyta på seg sjalet å gjera det beste av det dei første kreisi fire-fem månadane. Men likevel.

Fingerkryss for vognunge! I kokong!

Meir vitskap

2010-04-01T04:35:00.004+02:00

Ifølge dei særs grundiga forsøka innan den allvitande finna-ut-babyens-kjønn-vitskapen er det altså ei jente i magen denne gongen.

Og i tilfelle nokon meiner det er lite sannsynleg no som me har ein gut frå før, kan eg varta opp med endå meir vitskap, nemleg denne sida, om sannsynet for å få det eine eller det andre kjønnet viss ein har gut eller jente frå før.

Masse interessant info der, ikkje minst overraskande for meg som faktisk trudde at det var mykje meir sannsynleg å få det same kjønnet som ein allereie har.

Eit lite utdrag:

Odds of Having a Girl
The odds of having a girl seem decrease after having each boy, but only very slightly. Even after 3 boys, you are only 6.4% more likely to have a 4th boy than a girl.

Prev. kids - % Girl Births
None - 49% Girls
1 Boy - 50% Girls
2 Boys - 47.7% Girls
3 Boys - 43.6% Girls

Med andre ord er det meir sannsynleg å få jente om ein har gut frå før, enn å få jente først! Interessant.

Så får me sjå, då, om under ei veke, om vitskapen verkeleg har rett...

Vitskapen kallar

2010-03-30T23:17:00.000+02:00

Framleis ei veke til ultralyden, så det er igjen på tide med ei vitskapleg undersøking av kjønnet på magebuaren. Kriteriene burde vera kjente frå sist (her og her), så eg bare køyrer på:

Kosthald:
Ifølge ei heil rekke om lag like artiklar i inn og utland, er det sånn at kvinner som et frokost og/eller mykje kaloririk mat oftare får gutar enn jenter.
Resultat: Tja. Rett nok er Lille Sprell laga på førsjulsferie på Tenerife. Men i motsetnad til sist, hadde me ikkje starta på julematen enno. Så trur faktisk eg går for jente her.

Fødselskart:
Ein milliard kinesarar kan vel ikkje ta feil? Ifølge det kinesiske fødselskartet, blir det gut om ein er 32 år og unnfangar barnet i årets siste månad.
Resultat: Gutt

Vektfordelingen:
"Legger du på deg kun på magen, skal det tyde på at du venter en gutt. Samles de ekstra kiloene seg heller på hofter og rumpe, venter du en jente."
Resultat: Gutt

Hår på leggene:
"Vokser håret på leggene fortere er en gutt i vente, er det derimot ingen endring, blir det en jente."
Resultat: Jente

Mageformen:
"Ligner magen en basketball og sitter lavt, blir det en gutt. Ligner den en vannmelon og sitter høyt, blir det jente. Dersom det ikke synes bakfra at du er gravid, venter du en gutt. Ses det tydelig, ventes en jente."
Resultat: Gutt

Søvn:
"Sover du med puten vendt mot nord, blir det en gutt, mot sør en jente."
Resultat: Uavgjort sidan eg framleis søv med hovudet mot vest heime.

Føtter:
"Er føttene kaldere nå som du er gravid, venter du en gutt, er det ikke noen endring, er det en jente."
Resultat: Jente

Far:
"Legger den vordende faren på seg sammen med deg som er gravid, venter dere en gutt. Hvis ikke, blir det en jente."
Resultat: Jente

Mormorens hårfarge:
"Har den vordende mormoren grått hår, er en gutt i vente. Har hun ikke grånet enda, eller farger håret, blir det en jente."
Resultat: Jente

Morgenkvalme:
"Slipper du unna timene over doskålen tidlig i svangerskapet, skal det tyde på at en gutt er i vente. Er du derimot veldig kvalm, venter du en jente."
Resultat: Eg var litt småuggen tre-fire dagar heilt i starten, men utan oppkast, og ingenting utover det. Så gutt.

Mors utseende:
"Ser du spesielt godt ut under svangerskapet, skal det tyde på at du venter en gutt. Jenter stjeler morens skjønnhet."
Resultat: Akkurat no føler eg meg som ein dass, med urein hud, lite samarbeidsvillig hår og småfeit fasong, så jente.

Brystforandringer:
"Vokser ikke brystene særlig, ventes en gutt. Er det dramatiske endringer, blir det en jente."
Resultat: Ømme knoppar, men ikkje spesielt store trass amming. Så gutt.

Tall:
"Dersom mors alder ved unnfangelsen og måneden unnfangelsen fant sted til sammen utgjør et partall, ventes en gutt. Motsatt for jente. Gutter unnfanges helst på oddetallsdatoer, og jenter på partallsdatoer."
Resultat: Eg var 32, to veker unna 33, og det skjedde i desember. Så gutt igjen. Men er ikkje dette ein variant av det kinesiske kartet?

Nål i tråd:
"Holder du en nål i tråd over magen og den beveger seg i sirkler, blir det en gutt. Beveger den seg sidelengs, ventes en jente."
Resultat: Ein test eg aldri gidd ta, så uavgjort.

Urin:
"Har mors urin en knall gul farge, ventes en gutt. Er fargen blassere, blir det en jente."
Resultat: Jente

Fysen på:
"Er mor fysen på salt eller sur mat, skal det tyde på gutt. Er det søt mat og gjerne godteri på topp, ventes en jente. Foretrekker du kjøtt og ost, skal også dette være tegn på gutt, mens frukt skal tyde på jente. Hvis foretrekker å spise skalken på brødet i stedet for en skive, venter du en gutt. Har du derimot ikke lyst på skalken i det hele tatt, blir det en jente. Har du ikke lyst på appelsinjuice, blir det en gutt, og hvis du må ha appelsinjuice hver dag, ventes en jente."
Resultat: Heller ikkje dette svangerskapet er eg spesielt interessert i verken brød versus brødskalkar, så det utgår. Men når det gjeld den andre maten..? Trur det blir gutt, for dei første to-tre månadane hadde eg bare lyst på syrleg mat og kjøt, ingenting søtt. Men eg likar framleis appelsinjuice!

Nesen:
"Nesen og ørene er de eneste organene som fortsetter å vokse etter puberteten. Og blir nesen større og bredere under svangerskapet, skal det tyde på at en gutt er i vente. Er det ikke noen endring, ventes en jente."
Resultat: Jente.

Hjertelyden:
"Er hjertelyden under 140 slag i minuttet, skal det tyde på en gutt. Er den over 140, ventes en jente."
Resultat: Har ikkje vore hos legen sidan veke åtte, så veit ikkje. Uavgjort, mao.

Hodeverk:
"Har du vondt i hodet under svangerskapet, skal det tyde på en gutt, hvis ikke blir det en jente."
Resultat: Jente. Puh!

Hendene:
"Hvis noen ber deg vise hendene dine og du viser dem med håndflaten ned, venter du en gutt. Viser du dem derimot med håndflatene opp, blir det en jente."
Resultat: Jente.

Kopp:
"Løfter du en kopp med hanken, venter du en gutt. Tar du derimot rundt selve koppen når du løfter, blir det en jente."
Resultat: Jente.

Hoven:
"Dersom ansiktet ikke hovner opp mot slutten av svangerskapet, blir det en gutt. Blir du derimot hoven de siste ukene før termin, venter du en jente."
Resultat: For tidleg, så uavgjort.

Halsbrann:
"Har den vordende mor lite eller ingen halsbrann i svangerskapet, er en gutt i vente. Er hun derimot plaget av dette, blir det en jente."
Resultat: Har allereie kjent litt til det, men ikkje så fælt mykje. Så tja... uavgjort?

Spark:
"Er barnet særdeles livlig under svangerskapet, blir det nok en gutt. Jenter er mer bedagelige."
Resultat: Eigentleg litt for tidleg for dette. Men roleg sjølv om eg kjenner noko, så jente.

Samleie:
"Par som ofte har samleie, skal ha større sjanse for å få en gutt enn par som har samleie sjeldnere. Å elske oppreist eller i hundestillingen skal føre til unnfangelsen av en gutt, men da bør han få orgasme først, og hun bør ligge i ro en stund. Misjonærstillingen, gjerne med henne øverst skal øke sjansene for å bli gravide med en jente. Men da bør hun få orgasme først. Er månen halv eller mindre, og dere har samleie om natten, tyder det på en gutt. Ved samleie om ettermiddagen rundt fullmåne skal tyde på en jente."
Resultat: Altfor mange punkt, som sist, men etter ei samla vurdering går eg for gutt.

Kosthold:
"Hev mor i seg kjøtt, potetgull og brus før unnfangelsen, blir det en gutt. Var hun sunnere, spiste mye fisk og grønnsaker, men kanskje koste seg med godteri i blant, venter dere en jente."
Resultat: Jente.

Hvem foreslo barn?
"Dersom det var vordende fars forslag å forsøke å bli gravide, skal det føre til unnfangelsen av en gutt. Var det vordende mors idé, er en jente på vei."
Resultat: Tja. Me var vel ganske samkøyrte, så uavgjort.

Bekymringer:
"Er mor bekymret under svangerskapet, ventes en gutt. Er hun rolig og avslappet, blir det en jente."
Resultat: Jente

Søsken:
"Har dere barn fra før, kan dere se i barnets nakke om dere venter en gutt eller jente neste gang. Er det en rett linje, ventes en gutt. Formes håret i en spiss ned mot ryggen, blir det en jente."
Resultat: Gutt.

Så dermed, mine damer og herrer, jenter og gutar, er resultatet klart:
Uavgjort: 6
Gutt: 9
Jente: 14

Og vitskapen tek som kjent aldri feil, heller!

Greetings from DC!

2010-03-29T03:34:00.004+02:00

Å, som me kosar oss i USA!

Lille Stor har vore ein super reisekamerat frå dag ein, og til og med unngått døgnvillheten eg frykta kunne bli eit problem. Haldt seg vaken absolutt alle dei ni timane det tok å fly frå Køben til Dulles, VA, og sovna først i manducaen i bussen (aka "the mobile lounge", fnis!) mellom flyet og den eviglange passkontrollkøen på flyplassen. Då var klokka rundt 16 amerikansk tid, og han sov utan avbrekk til fire-fem-tida neste morgon. Første dagen her la han seg i 18-tida, og vips! så var døgnet snudd. No legg han seg i 19-20-tida og vil opp i sekstida, mao som heime.

Flink turist!

Den første helga var det godt over 20 grader og strålande sol, med utebrunsj og parkhenging og hipp hurra, resten av veka har det vore meir blanda vårver, frå sol til overskya og litt regn. Men uansett herleg, herleg, herleg! med fri, fri, fri og unge som faktisk søv to-tre timar i vogna midt på dagen kvar dag, og er blid og nøgd, samarbeidsvillig og supersøt før og etter luren. Lyslugg har vore på jobb med lange dagar heile veka, men Lille Stor og eg har hatt supre dagar likevel.

Me har vore på naturhistorisk og sett på dei utstoppa dyra ("bææ!", seier sebraen...), på mallen og blant anna handla gutens første par sko, me har klatra i trappene framfor Lincoln, hatt picnic i parken og ete lunsj på allverdas kafear og restaurantar, og kosa oss maks, begge to.

No har også Lyslugg fri, så i helga har me køyrt bil til Shenandoah National Park og gått på tur i vakker, naken lauvskog. Utover veka planlegg me utflukter til kysten, til dyrehagen" ("bææ!"), og mest sannsynleg til Baltimore og/eller Richmond og/eller Annapolis. Dessutan fleire museumsbesøk, meir parkhenging, gode måltid på restaurant, kirsebærblomstfestival og masse familietid saman.

Hurra!

Og Lille Sprell? Trur han/ho også har det fint. Sparkar litt forsiktig, særs om kveldane (første heilt sikre observasjon på 17+2, sidan kvar dag), og oppfører seg elles bra. Ingen plager (bank i bordet!), men større mage enn forrige gong. Vekslar mellom graviditetsbukser og vanlege, ser framleis mest småfeit ut, ikkje direkte gravid. Vel vel, i forhold til gjennomsnittsamerikanaren ligg eg no uansett ok an på kroppstørrelsesskalaen...

Han eller ho?

2010-03-16T11:31:00.004+01:00

Tida går fort, formen er på topp, alt er vel med mor og - håpar eg - barn.

Ultralyd om tre veker. Blir spanande å sjå Lille Sprell igjen. Trur i grunnen at alt er fint med han/ho, men ein veit jo aldri. Kjenner eit lite anstrøk av nervøsitet. Tenk viss...

Merkar dessutan at eg byrjar å bli meir og meir spent på kjønn. Håpar verkeleg han/ho har tenkt å visa seg fram, sjølv om storebror let vera. Særs sidan storebror let vera! Inga magekjensle sjølv så langt.

Eller... kanskje litt...
Skal eg vera heeeeilt ærleg trur eg kanskje det er ein gut til. Statistisk sett er det jo det sidan me har gut frå før. Og sidan eg ærleg må innrømma at eg aller helst skulle ønska meg jente no, slik at me har ein kvar, er det kanskje like greitt å vera mentalt førebudd på ein gut til.

Noko eg sjølvsagt tenker blir fint og flott, for all del! Det er liksom ikkje lov å seia det høgt at "eg ønsker meg jente" (eller gut). Som om det betyr at "eg har i alle fall IKKJE lyst på gut"! Men det har eg jo sjølvsagt. Klisjé, men det viktigaste er jo at ungen er frisk og fin og alt det der.

Det hadde bare vore så fint med mor og far, søster og bror, slik både Lyslugg og eg er oppvaksne med!

Aknealarm

2010-03-15T15:17:00.005+01:00

No er det vel allereie allment kjend at eg ikkje er blant dei mest forfengelege i riket. Men likevel.

Isj!

Utruleg kva ein gløymer, i grunnen. For eksempel at kviser - sjølvsagt på nasen - er del av svangerskapets gleder. Ikkje sånne svære gule, altså, men små raude prikkar. Sånne som mest av alt ser ut som eg bare har dårleg hygiene og sjeldan vaskar meg. Blørgh. Gler meg til sommarsola, det pleier å funka på det meste.

Og vårsola er komen! Hurra!

Bør eg adoptera?

2010-03-14T06:32:00.005+01:00

Møt Falke:
Han er, som de openbart ser, eit særs fargesprakande eksemplar av arten mei tai, laga av danske Kleinsmekker, som lovar "fed slyngekarma" til alle som kjøper beretøy til ungane sine hos henne.

Og eg er litt forelska. Litt. Han ser jo verkeleg ut som ein friskus med alle desse orientalske eventyrtårna og blomane og bølgene, og turkise stropper er absolutt tingen for meg.

Samtidig er eg ganske usikker på kor djupt kjærleiken eigentleg stikk. Falke er trass alt ein ganske glorete type i all sin fargesprakhet. Dessutan grådig dyr - rundt 1500 kroner inkludert porto frå Danmark. For 1500 kroner får ein mykje anna fint, og eg har som nemnt eit elastisk sjal, to meitaiar og ein manduca frå før, sjølv om dei tre første er på utlån akkurat no.

Og så er eg ikkje heilt komen over Arthur enno, Falke sin hakket meir dempa og avbalanserte men akk så utilgjengelege storebror:
Det er vel kanskje han eg eigentleg helst vil ha? Kanskje brukar eg berre Falke som avleiingsmanøver fordi Arthur glapp? Er Falke rebouncen min?

Eller er det ekte kjærleik, noko eg vil angra på at eg bokstavleg tala ikkje handla etter om eg let vera? Vanskeleg, vanskeleg.

Så kva syns de andre om Falke? Fin eller for mykje, for dyr eller verdt kvar krone? Og kva er eigentleg oddsen for at eg får nok ein vognnektande berebaby, no som eg har bestilt ei roleg lita sovejente?

Det er kanskje det eigentlege spørsmålet oppi alt dette...

Poff!

2010-03-13T08:09:00.012+01:00

Og vips, nærmast over natta, så var oppblåstmagen der*. Og det noko så ettertrykkeleg!

Er femten og ei halv veke på veg, så dette skjedde mykje tidlegare enn sist - noko som vel er standard når magen skal tøyast for andre (og tredje, fjerde osv) gong. Som sist ser eg dessutan at andre viser endå mykje meir, anten dei er første- eller fleirgongsgravide, med tydelege gravidmagar frå to månader av. Eg er vel eigentleg mest i den der ulekre mellomfasen kor ein ikkje ser skikkeleg gravid ut, meir som om ein har dukka litt for langt ned i smågodtskåla...

Hm. Akkurat det der med at ein viser meir tidlegare med andre (og tredje osv) babyen veit eg er naturleg og bla bla bla. Men eg likar det ikkje likevel! Syns ikkje det er kult at eg liksom har ein "uttøyd" kropp, og at magemusklane ikkje er der dei var før Lille Stor. Eg har tatt situps og trent planke og gjort andre mageøvingar, altså! Heilt sant!

Har dessutan kjøpt ny baderomsvekt, etter år med ein pluss/minus fem kilo manuell variant. Ifølge den har eg gått ned ein halvkilo sidan legekontrollen i veke 10, men tippar det handlar mest om når på dagen ein veg seg, kor mykje ein nett har drukke, og variasjonar mellom vektene osv. Et godt og kjenner meg i bra form. Godt å vera skikkeleg frisk, og oppdaga at det eg frykta var e-len-dig kondis og ugjendriveleg teikn på alderdommens fallering faktisk bare var ein liten lungebetennelse.

Eg har enno ikkje fortalt kollegaer på jobb, eller meir perifere venner. Har mao ikkje kringkasta det heile. Tenkte å venta til etter påske på jobb, passar bra etter ultralyden 6. april (gler meg!). Ingen spesiell grunn til det, tenker bare det kanskje er ok for alle om eg ikkje får så himla langt svangerskap. Ikkje noko stort behov for å vera "ho gravide", liksom.

For øvrig skal me til USA snart, Lille Stor og eg! Lyslugg er det allereie, på jobb, og frørstkomande torsdag reiser me etter. Skal til DC, først ei veke vognragging og kaféhenging medan far er på jobb 9-18++, så alle tre på ferie saman.

Gler meg! Er ganske spent på korleis det blir med Lille Stor sin døgnrytme, men får jo bare kryssa fingrane for at det går bra. Litt slitsamt om han våknar litt før midnatt amerikansk tid, er våken til fire-fem-seks-tida om morgonen, tek seg ein liten lur, og så held det gåande til midnatt igjen, slik det blir om han tviheld på det akkurat no supersterke døgnmønsteret han har her heime...

Men altså. Gler meg mest.

Uansett koss Lille Stor tek døgnvillheten, er det kjekkare å vera saman i USA alle tre enn å vera aleinemor her heime. Respekt til alle som er aleinemødre til vanleg! Hadde eg vore det, måtte eg bytta jobb. Seriøst. IKKJE populært at eg har måtta gå så tidleg som eg har gjort denne veka. Og ungen kan faktisk ikkje vera i barnehagen så lenge som min arbeidsdag pluss reiseveg varer, det blir altfor mange timar for ein unge på under halvanna år.

Så som sagt: Respekt!

*Please ignore øøøgli bh på bildet - det meste normalt utsjåande er på vask no som klestørken er så god.

Kvinner her og der

2010-03-08T12:13:00.003+01:00

Gratulera med dagen, damer!

Eg kunne skrive ei bok, eller i alle fall eit lengre essay, med tankar rundt Ingunn Yssen og Marie Simonsen sin kronikk i VG i dag, om likestilling og kvinneroller og familieliv og morsrolla. Men sidan eg er aleinemor for Lille Stor medan Lyslugg er på jobb(!) i utlandet denne månaden, noko som inneber at eg prøver å skvisa 120% innsats inn på 80% av tida slik at eg rekk både barnehagebringing og -henting i rimeleg tid, tek eg meg ikkje tid til det akkurat no.

Anbefaler i staden denne triste artikkelen som set det heile litt i perspektiv. Nei vel, så er me nok ikkje så likestilte som me skulle ønska, eg skal gi Yssen/Simonsen den. Men me slepp i det minste å døy i barselsseng!

Våren vil jo koma! Til slutt...

2010-02-20T15:01:00.008+01:00

Og elles? Sånn utanom den skrale helsa?

Tja. Eg gler meg til våren. Sol og plussgrader og sånn. Ting som spirer og gror. Varme.

Har for øvrig runda dei magiske tolv vekene med det det betyr av minska spontanabortfare. Fint, men ikkje så fantastisk som sist. Eg har hatt meir roen denne gongen, trudd meir på suksess frå første stund.

Mange veit allereie om tilstanden min, fleire etter direkte spørsmål. Til og med på jobb veit dei, eg fortalte då eg kom med sjukmeldinga etter legekontroll og ultralyd. Ein viss kontrast til dei 24 vekene eg var på veg sist!

Alt var for øvrig fint på første legekontroll, med blod og urin og blodtrykk (110/60). Eg har fått brev om ultralyd og fødeplass på Ullevål, akkurat slik eg søkte om, og håpar at Lille Sprell har større planar om å visa seg fram enn Lille Stor (alias Lille Knøtt) i si tid hadde.

Me vurderer ein tur til USA i mars. Lyslugg skal jobba der ein månads tid, og eg har veldig lyst å dra. Har lurt litt på kor smart det er å ta med Lille Stor seks tidssoner unna, no som han endeleg har eit slags sovemønster, men det ser ut som mange har heilt greie erfaringar med det. Har imidlertid ikkje fått innvilga ferie enno, så veit ikkje om det blir. Men håpar. Det blir leeeenge å vera kun Lille Stor og meg her heime, også om mora mi kjem frå Bryne og avlastar litt.

Har bestilt billettar ei langhelg til Reykjavik i april. Utan barn! UUUUUTAN BARN!! Det blir første turen med meir enn ei overnatting borte frå Lille Stor, spanande. Trur definitivt det går fint, men likevel rart.

Mormor skal vera barnevakt. Ho og Lille Stor får det sikkert topp saman, medan Lyslugg og eg her:
Aaah!

Og helsa?

Njaei... det var den. Eg hostar. Framleis. Isj. Kanskje ikkje fullt så mykje og rallande som før, men likevel. Trur eg må ringa legen måndag og høyra kva ho tenker om å utvida sjukmeldinga. Så Jens hadde rett: Unnasluntring fører til langtidsfråver. Kanskje til og med over ei veke.

Nemesis tar affære

2010-02-15T14:44:00.003+01:00

Hybris, så klart, å skriva her at eg aldri er sjuk og har null fråver frå jobb. Og no har Nemesis innhenta meg, noko så ettertrykkeleg.

For kva skjer?

Jo, den litle forkjølinga som har drive og irritert i ei vekes tid har slått seg ned for godt. I lungene, faktisk.

Lungebetennelse, hurra!

Var hos legen (igjen!) rundt lunsjtider - Lyslugg insisterte etter at eg hadde halde han våken heile halve natta med rallande tub-hosting, og ho sjukmeldte meg på flekken. Skreiv ut penicillin og to sortar nasespray og beordra meg heim i seng, minst ut veka.

Hm.

Hm. Hm. Hm.

Eller, som eg pleier seia det om dagen: Host. Hosthosthost! HOST HOST HOOOST!

Og eg skal vera ærleg. Det var godt at det "var noko". Eg sat på venterommet og var flau fordi eg rekna med at eg bare hadde ei vanleg forkjøling, og kven er det vel som tek opp høgt kvalifisert helsepersonell si tid med slike trivialitetar? Kor pysete er vel ikkje det, liksom? Så den autoritære beskjeden om at "du skal ikke på jobb på minst en uke!" var god.

Dessutan forklarer jo dette litt av trøttheten òg, sånn utover det som følger med svangerskapet. Kroppen har rett og slett hatt sitt å stri med, der eg har kjempa meg gjennom snøfonnene til og frå barnehagen og sete på jobb og frose.

Eg er med andre ord blitt ein skikkeleg sjukling.

Så Jens hadde nok rett. Ein opnar for tanken om at det går an å vera sjuk (eller "sjuk"), og vips!, så blir ein det på skikkeleg, veker i strekk.

Ajajaj. Kva blir det neste? Vondt i bekkenet eller noko anna av det "alle andre" får når dei er gravide?

Ein sjuskete slacker av ein unnasluntrar står fram

2010-02-11T15:37:00.001+01:00

Eg er heime frå jobben i dag.

Eg er ikkje sjuk, anna enn litt forkjøla. Eg har ikkje sjuk unge, for Lille Stor er sendt i barnehagen med augekatarr under behandling og elles god almenntilstand.

Eg er heime fordi eg er ein slapp unnasluntrar av ein arbeidstakar, ei ryggradslaus kvinne av ei sytedame, som ikkje har fått med seg at graviditet er ingen sjukdom, eller at Herr Statsministerens påbod om at SJUKEFRÅVERET MÅ NEEEED!!!!.

Ehm. Eller så har eg fått det med meg, og slit derfor med eit aldri så lite samvitsangrep her eg sit.

Greia er nemleg den, at då eg var hos legen på første kontroll måndag førre veke, blei eg sjukmeldt tjue prosent ein månad fram i tid. Rett og slett fordi eg er sliten.

Pingle, I know.

"Sliten", liksom. Kor blei det av arbeidsmoralen og innsatsviljen og forståelsen for at "ingen er heilt friske" men bør innfinna seg ni til fem likevel?

Tja, sei det. Viss nokon veit kor det er blitt av både energien og evna til å ta inn over seg slike spørsmål, er eg den som er mest interessert i å vita. For det er nettopp slikt som manglar. Eg sit på jobb og er totalt ute halvparten av tida. Litt småuggen, litt småfrysen, øm i kroppen og trøtt, trøtt, trøtt. Komplett ufokusert og med ei konsentrasjonsevne som tok ferie tidleg i januar ei gong.

Nemnte eg trøtt? TRØTT!

Og trøtt var eg jo sist også, for all del. Det er verken nytt, originalt, eller spesielt uventa. Men upraktisk er det, med ein unge som vaknar i sekstida, fullt køyr gjennom morgonen, snøbrøyting med vogn til barnehagen, underbemanna arbeidsplass som treng at alle jobbar 120% på 80% av tida, stadig press om å bli fort ferdig slik at ein får kome seg i barnehagen for å henta ein sutrete-etter-ein-lang-dag-sliten gut, laga middag, leika med nemnde gut, ordna med stell og bad og få i seng, før eg omsider kan slappa av ein time eller to sjølv.

I teorien.

I praksis går jo fritida med til å lesa bøker eg skal anmelda eller reinskriva notat og gjera ferdig saker eg rett og slett ikkje makta å få unna i arbeidstida. Utan overtidsbetalt, så klart, og sjølvsagt utan takk. Bare tyn viss noko manglar neste morgon.

Så jepp. Sliten.

Og etter å har høyrt ikkje mindre enn tre ulike gå-på-veggen-historier frå tre ulike flinke jenter i meir eller mindre liknande yrke - bare no etter jul, fann eg ut at det kanskje er min tur no, å gira ned litt. Og legen var fullstendig einig.

Det er min tur å vera ein slappfisk.

Og jada, det sit laaaangt inne. Eg er ikkje van med å vera svak. Skjør. Sart. Eg, som aldri er sjuk, og har null fråver, og alltid er last woman standing i ein kvar situasjon. Det er veldig veldig rart.

Og vinterens sjukefråversdebatt har ikkje akkurat hjulpe. Ironisk, i grunnen, at den første og hittil einaste gongen i heile min hittil åtteårige "karriere" eg har fått sjukmelding frå legen, så skjer det etter at den eine politikaren og forskaren og professoren og LO-pampen etter den andre har stått fram i media og sagt at SJUKDOM ER LIK SKULK! og FOLK ER LATE OG DET. MÅ. DEI. SLUTTA. MED. Å. VERA!!, og GRAVIDE DAMER ER VERST AV ALLE, FOR GRAVIDITET ER INGEN SJUKDOM!!!. NORDMENN ER EIN GJENG SVEKLINGAR!!!! osv osv osv.

Isj. Ikkje så kult.

Men men. Eg sit no her lell, like "sjuk". Leverte Lille Stor i barnehagen litt seinare enn vanleg, og kollapsa i seng igjen så snart eg kom heim. Har sove samanhengande heile dagen, og skal no gå og henta han igjen. Framleis like trøtt, men eg får no håpa det hjelper likevel, sånn på sikt.

Så no veit de. Eg er offisielt ein svekling.

Og ein unnasluntrar.

Alive and kickin'!

2010-02-03T18:32:00.007+01:00

Mine damer og herrar, gutar og jenter...

møt Lille Sprell!

Ti veker gammal, tre centimeter frå rumpe til isse, og tilsynelatande utan lyter - i alle fall dei eit kornete ultralydbilde kan avdekka. Made in Tenerife, men til forveksling lik Storebror på same alder, så det blir mest sannsynleg ein liten blondis likevel.

Her i 3d:

Han eller ho (for så langt har eg inga magekjensle) var dessutan svært aktiv - ultralyddama måtte le av all sprellinga. "Imponert over de bena, gitt!" sa ho, og la til at dei visstnok var mykje lengre utvikla enn vanleg er for så unge krabatar.

Så då er det offisielt!
Men så langt bare i bloggen, ikkje på fjesbok eller det offentlege rom. Ok, folkens?

Under vil de sjå mange hittil upubliserte innlegg, skrivne i januar før eg visste om dette blei noko av. Enjoy!

Livet, kjærleiken, havet og sånn...

2010-01-29T11:11:00.004+01:00

Ehm. Litt usikker, eg, på om den ikkje akkurat superreine Oslofjorden med sine 14-16 septembergrader er the place to be når den tid kjem...

Og om det var det, skulle Lyslugg versågod fått hatt på seg unnik!

Inside information

2010-01-28T22:11:00.004+01:00

Sidan den nydelege "A Child Is Born"-boka mi er på utlån og eg ikkje er offisielt gravid og kan be om henne tilbake, må eg ty til andre kjelder om dagen.

Inkludet dataanimerte. Syns denne 3D-filmen var fint laga. Heilt kreisi, som sist, å tenka på alt som faktisk skjer der inni medan eg bare sosar rundt og held på som vanleg!

Kølapp trekt

2010-01-25T13:56:00.006+01:00

I dag har eg sendt brev til Ullevål med søknad om fødeplass.

Håpar eg ikkje er for seint ute allereie, no på 8+6. Månadsskiftet august-september er pressperiode (haha, pun unintended) ved fødeavdelingane overalt, og eg vil gjerne til Ullevål igjen. Var supernøgd sist, med fødselshjelp undervegs og -ikkje minst- det vidunderlege barselshotellet etterpå.

Vurderte å prøva meg på ABC også denne gongen, sidan eg ikkje fekk vera der sist pga for tidleg vassavgang. Men konkluderte med at eg syns det var litt styrete å gå der. Lengre reiseveg, og litt for mjuke og snille og dullete kontrollar. Og mange, noko eg absolutt ikkje trong, eg som bokstavleg tala jogga igjennom heile svangerskapet utan plager eller problem av noko slag - slik eg sjølvsagt har planar om å gjera denne gongen også. Likar dessutan fastlegen min godt, og tenker det er vel så greitt å gjera alt hos henne.

Argumentet for ABC er badekar, men etter å ha lese at barn som er fødde i vatn visstnok har auka risiko for å utvikla astma (finn ikkje kjelda i farten, linkar seinare om eg gjer det), er eg blitt litt meir lunka i forhold til heile badekaret. Me er jo landdyr, som Gro Nylander skriv i Mamma for første gang...

Utan at mi avgjerd er kritikk av dei som ønsker seg vassfødsel, altså. Tvert om. Denne solide studien konkluderte med at det er trygt og fint og tipp topp, så kjør på!

Dessutan er badekar sikkert heilt supert å slappa av i dersom fødselen dreg ut,om ein treng å roa ned og samla krefter utan altfor store smerter. Men sidan min forrige fødsel gjekk så raskt, håpar eg å sleppa det behovet også denne gongen. Det kan sjølvsagt skje at det verkeleg dreg ut med nummer to, for ingen fødsel er lik, men då får eg heller stilla meg i dusjen eller noko.

Ordnar seg nok. Og no står eg i kø!

Første funn

2010-01-22T19:19:00.002+01:00

Det er framleis altfor tidleg, så klart, når eg ikkje eigong er ni veker på veg. Men i dag kjøpte eg likevel den første tingen til den nye babyen:

Supersøt bomullshue i strl 0-3 månader, noko eg håpar passar ein unge som mest sannsynleg har like stort nyføddhovud som bror sin. Frå danske Hjorth, halv pris på Norway Design.

Det er for øvrig ein butikk eg aldri handlar i, med eitt unntak: Sist eg var gravid, var ein strikkabody frå Ugly Children noko av det første eg kjøpte. Også den på halv pris, så klart, billig som eg er.

Tradisjon, mao, så då måtte eg jo bare!

Lysegrøn

2010-01-13T18:44:00.001+01:00

I trynet, altså. Ugh.

Som skrytt av både i tide og utide sist, hadde eg eit ekstremt enkelt svangerskap med Lille Stor. Eg var trøtt i starten, men eg slapp unna alt som heitte kvalme og uggenhet.

Ikkje denne gongen.

Dei siste par dagane, særs morgonane, har eg faktisk kjent meg litt småuggen. Ikkje direkte kvalm, kanskje, og på ingen måte i nærleiken av å spy. Men uggen. Uvel.

Jogga til barnehagen med Lille Stor i vogn i morges, halve vegen ein ganske bratt oppoverbakke - sjølvsagt på tom mage sidan eg aldri prioriterer frokost, og kjente meg ikkje heilt i form då eg hadde levert, sprunge tilbake til busstoppet og sto og venta på ein buss som sjølvsagt låg 12 minutt bak ruta i dei 22 minusgradene me har her om dagen. Ei mandarin på bussen og eit grønt eple før morgonmøtet på kontoret gjorde susen, men likevel. Eg! Kvalm!

Så kanskje det blir ei jente denne gongen?

Har inga magekjensle enno, så det er går jo an å håpa. Sjølvsagt viktigast at ungen er frisk, og sidan eg bare er seks veker på veg, kan det jo henda at dette aldri blir noko av. Men viss det blir, og om eg kunne velga, ville eg gjerne hatt ei jente. Ein av kvar - perfekt kjernefamilie.

Kun åtte månader til eg veit!

Mamma mia

2010-01-03T20:18:00.002+01:00

Here we go again!

På første mulighet, som sist og gongen før det. Jeje!

Positiv test om kvelden den 28. desember, dvs fire dagar etter venta mens. Mao er det ikkje noko poeng for meg å testa for tidleg - alle tre gongene har det teke tre-fire-fem dagar før testen slår ut.

Foreløpig termin er 2. september, men klok av skade kan det godt henda at den eg oppgir til "folk flest" blir ein del seinare. 09.09, f.eks, er ikkje det eit godt, rundt tal?

God jul!

2009-12-28T23:57:00.000+01:00

... og ønske om fredfylte dagar for alle, med helsing Lille Stor og gjengen.

Omsverma

2009-12-17T23:13:00.001+01:00

Her er stilt, mellom anna fordi me har vore vekkreiste mesteparten av desember.

Turen gjekk til Tenerife. Ikkje akkurat øverst på ønskelista over reisemål i utgangspunktet ("Syden", vettu), men faktisk ei veldig fin overrasking. Me har gått masse på fjelltur, leika i sanden, og kosa oss maks saman kvar dag, alle tre.

Og Lille Stor sjekka damer, som vanleg. Draget hadde han også:

Første besøk på lenge

2009-11-24T21:41:00.003+01:00

I dag kom tante Rød på besøk igjen, for første gong sidan desember 2007.

Ho har mao halde seg vekke i nesten to år, mykje lenger enn eg visste var normalt. Rett nok sendte ho ei veik lita søster for to-tre veker sidan, men den dama der var knappast innom døra før ho stakk igjen.

Tanta sjølv, derimot!

Veldig til stades. Og sjølv om eg jo visste ho kom til å koma, og til og med har sett litt fram til første besøk, let eg meg overraska over kor krevjande ein gjest ho er.

Særs dette med humøret. Oj oj oj kor trist og leit og tungt og vanskeleg alt har vore dei to siste dagane! Krise på krise, i grunnen, utan at eg eigentleg har kunna setja fingen på kvifor.

Vel. No er i alle fall den fingen plassert, og eg har samla nok eit bevis på at hjernen min faktisk er teflonbelagd. Heldigvis!

Kakefest

2009-10-14T11:15:00.003+02:00

Hoho.
Denne kaka skulle eg hatt for eit år sidan!

(Fleire fine kaker her, bøffa frå NYTimes).

Då Knøtt blei født

2009-10-06T00:53:00.008+02:00

Som lova tidlegare:
Her kjem Den (~~kanskje~~ definitivt litt for) detaljerte forteljinga om då Lille Stor, alias Lille Knøtt, alias Knøttet, blei født:

(Og, igjen: Viss du ikkje likar kroppslege detaljar, finst det anna å ta seg til enn å lesa her)

*kremt*

*trommesolo*

- klare? -

Ok. Here goes:

Onsdag 1. oktober 2008

06.45: Vaknar med enorm tissetrong. Står opp, og splosh!ar over heile halve parketten på sida av senga. Ups. Går på toalettet. Det sildrar villig vekk.

07.00: Vekker Lyslugg. "Ring ABC", seier han, så då gjer eg det. "Ring igjen når du får rier", seier dei, "og viss du ikkje får det innan åtte timar, må du koma hit for kontroll". Juhu! No skjer det endeleg noko!

08:45: Lyslugg går på jobb. Framleis ingen rier, eller nokon andre teikn på at noko skjer. Ja, sånn bortsett frå at det drypp og renn konstant, altså, og at eg allereie angrar på at eg ikkje har maksibind i hus. Eller kanskje bleier? Kan eg bruka eit par av nyføddbleiene frå gratispakkane sjølv, kanskje, eller vil ungen synast det er dumt at eg har bruka opp bleiene hans når han kjem? Et frokost, les aviser, og funderer på det.

09.57: Skriv i bloggen. Vurderer å hinta meir, men er allereie møkklei av mas, og let vera. Putlar rundt. Dusjar.

11.03: Ferdig med dusj og stell, og bestemmer meg for å senda ei sånn passe fint-ver-og-alt-bra-med-meg-melding til mor. Men kor er mobilen?

11.04: Finn mobilen. 11 ubesvarte anrop (!) frå Lyslugg, frå både kontor- og mobiltelefon. Ups.

11.04.30: Ringer Lyslugg. Han er i full fart på veg frå kontoret, overbevist om at eg har falle og no ligg og dør i ein stadig veksande blodpøl, alternativt har så store smerter at eg ikkje er i stand til å kreka meg bort til telefonen sjølv om denne bare ligg, tja, ein halv meter unna. Kan avkrefta begge scenarier. Han er glad for det, men meiner eg kan skjerpa meg litt på kommunikasjonsfronten resten av dagen. Eg lovar.

11.10: Putlar rundt. Byter bind. Tek ein liten lur. Byter bind. Et lunsj. Byter bind. Gler meg. Nyt. Har det herleg, boblande, spanande. Byter bind igjen.

15.30: Lyslugg kjem tidleg heim frå jobb, til ein enkel middag eg har laga. Kva me åt, har eg gløymt. Så minneverdig var det måltidet!

15.43: Tek drosje til ABC. Vurderer først trikken, men bestemmer oss for at me kan kosta på seg taxi den eine gongen i livet me skal bli foreldre for første gong. Særs midt i ettermiddagsrushet.

16.00: Ventar på den veldig søte men veldig travle jordmora på ABC.

16.10: Ho er innom som snarast. Festar CTG-måleapparat på meg og stikk igjen. Lille Knøtt samarbeidar med teknikken, som vanleg. Sparkar litt her, dunkar litt her, og er definitivt i live. Men på veg ut? Niks.

16.40: Jordmora konstaterer det me allereie visste. Her er ingen rier. Ikkje så mykje som ein kynnar ei gong. På full fart ut av rommet igjen spør eg om ho kanskje kan setja sånne berømte set-fødselen-igang-nåler, altså akupunktur? Det kan ho.

16.43: Eg liknar eit piggsvin!

17.00: Får beskjed om å reisa heim igjen, kvila godt, og håpa at nålene hjelper. Viss ikkje, er prosedyren sånn at det maks skal gå atten timar frå vatnet går til ein set fødselen i gong. Og viss eg må setjast i gong, får eg ikkje vera på ABC, for der tuklar dei ikkje med skaparverket, må vita. Hm. Opptur at noko skal skje innan atten timar! Nedtur at det kanskje ikkje blir på ABC. Får dessutan vita at igangsetjing veldig sjeldan skjer om natta, noko som jo blir atten timar i mitt tilfelle. "Men ring då uansett!"

17.20: Heime igjen. Putlar rundt. Lek. Et. Lek meir. Byter bind igjen og igjen, og latar som eg klarer å tenka på noko som helst anna enn rier, rier og rier. Men kjenner eg nokon? Niks.

22.10: Gir opp. Går og legg meg. Sovnar overraskande kjapt.

00.45: Vaknar for første tissepause, framleis utan rier. Ringer ABC, sidan det er gått atten timar. Der har dei venta på at eg skulle kontakta dei, men ikkje tora ringa sidan dei rekna med at eg sov. Bingo. "Du har fått time på Føde B i morgon klokka 9. Lukke til!" Uææh! No skjer det!

00.48: Legg meg igjen. Minikynnarar, men definitivt ikkje rier. Sovnar rimeleg greitt, søv bra.

Torsdag 2. oktober

07.30: Opp. Spent. Glad. Dusj, intimbarbering (hey! eg lova detaljar!), frokost. God appetitt, relativt roleg og avslappa. Gler meg.

08.43: Drosje. Igjen. Råflott, asså!

09.00: Går inn dørene på Føde B. Nedtur. Her luktar sjukehus. Folk har kvite frakkar og spring fort, ingenting er koseleg og varmt og lunt og ABC-ete. Må dessutan venta til nokon i det heile har tid til å treffa oss. Møter, visstnok.

09.13: Får tildelt ei seng på ei ventestove. Jordmora som skal følga oss framover helsar fint og koplar på CTG-en, igjen. Same resultat, igjen. Ingen kynnerar, ingen rier, bare sovande Knøtt med god hjartelyd.

09.45: Ventar. Legen skulle kome no, men ligg sjølvsagt bak skjema. Dei spring og spring, alle folka - stå på!

09.53: Legen kjem for å undersøka meg. Ho klarer såvidt å pressa to smale damefingrar inn livmorhalsen, men konkluderer med at her "definitivt" ikkje er noko på gang. Ho skal setja ein såkalla modningsgele, men reknar det som "lite sannsynlig" at denne kjem til å gjera stort frå eller til, sidan eg er så lite på veg så langt. "Mest sannsynlig kan du dra hjem rundt lunsj, og så komme innom i kveld for ny gele. Virker ikke det, kommer du igjen i morgen for nok en runde, og eventuelt i morgen kveld også. Har det ikke skjedd noe da heller, må vi vurdere videre steg. Keisersnitt er ett av disse, men vi håper å slippe akkurat det" seier ho, på meeeget peeent bærrrgææænsk.

10.00: Legen har gått, humøret er på bånn. Ingen fødsel i dag! Og kanskje ikkje i morgon, heller! Keisarsnitt!? Det var jo ikkje sånn det skulle bli!! Lyslugg trøyster så godt han kan, men eg kan lett sjå at han er skuffa, han òg.

10.15: Jordmora vender tilbake og koplar på CTG-en igjen. Han registrerer dei vanlege sparka og dunka ved Lille Knøtt, pluss eit par små, fislete liksomrier som eg ikkje eigong kjenner. Blørk.

10.35: Jordmora tilbake, anbefaler at me går ein tur og får oss ein god lunsj. "Kom tilbake for ny måling klokka 12 - og kos dere i mellomtiden!" er beskjeden.

10.39: Me er lydige, tek på yttersko og labbar trøstig i veg. Målet er Åpent Bakeri på Damplassen. Eg skal definitivt ha det største og søtaste og usunnaste bakverket eg kan finna. Så det så!

10.44: Eg kjenner noko! I magen! Ein kynnar! Eg trur det må vera ein kynnar! Hurra! Men går vidare, så klart, for kynnarar er jo bare starten, opptakten til det verkelege arbeidet som står føre.

10.47: Ein -uhng- kynnar til! Augh! Må stoppa og pusta litt, men labbar vidare i sånn passe halvtreigt høggravidtempo.

10.51: UNGH! Ein kynnar til! Hehey! Noko skjer!

10.54: Stadig på veg til Damplassen. Men kvalmen no. Veldig, veldig kvalm! Og tissetrengt! Og, uhm, bæsjetrengt! Veldig! No!

10.55: Fortar oss, eg huffande og puffande og puuuuusthande inn på første og beste sykehusbygning. Eg inn på toalettet. Spyr som ein gris i vasken eg akkurat når bort til medan eg sit på do og tømmer alle andre opningar. *Bløørgh!* Lyslugg ventar ute, og prøvar å lata som ingenting overfor bekymra forbipasserande som høyrer konserten. "Nei, uhm, går så fint så!" *falskt glis*

11.10: Ut igjen. Oppdagar at det er toalettet til Avdeling for spiseforstyrringar eg har kasta opp på. Det forklarer litt av alle dei bekymra blikka folk sendte Lyslugg. Fnis!

11.15: Etter eit par steg vidare, avbrote av to nye kynnaranfall gir me opp forsøket på overdådig, søtt bakverk på Åpent Bakeri. Med såpass mange, tette og forholdsvis heftige kynnarar, vil eg heller vera på sjukehusområdet i håp om at det snart går over i rier. Bestemmer oss for å ta ei bolle i kafeen på sjukehushotellet i staden.

11.25: Lyslugg et bolle. Eg er kvalm. Lyslugg drikk kaffi. Eg er superkvalm. Spyr nesten igjen, av lukta, men klarer å halda meg. Det eg, mitt nek, framleis trur er kynnarar, ikkje "skikkelege rier", kjem stadig tettare og hardare, men eg pustar og pesar så diskret eg bare kan på kafeen.

11.35: Tilbake på venterommet me deler med ei trebarnsmor som også har fått gele, så langt utan resultat. Puh! Prøver å legga meg på senga litt. Har jo fått beskjed om at ein må kvila i starten av det som for førstegongsfødande oftast er ein lang prosess, og vil jo vera flink.

11.45*: Men ajajaj så ubehageleg å ligga med desse sterke "kynnarane", gitt! Må opp og stå og gå. Pustar og pesar og puuuuustar med magen og heile meg. Vondt, men ikkje forferdeleg. Eg er jo førebudd på så mykje verre! Timar med dette, før dei skikkelege riene!

11.55*: Jordmora er innom og konstaterer at eg ikkje treng ny CTG-måling likevel. "Stå på, du er kjempeflink!", seier ho, og prøver å foreslå nye stillingar. Eg avviser ho blankt. Eg vil vel ikkje henga over nokon saccosekk oppi senga! Eg vil stå! Og slå i veggen! For tenk! Ho går igjen, full av ros over "kjempeflinke" meg.

12.10*: Lyslugg gjer så godt han kan. Prøver å få i meg saft - eg spyr. Vatn - spyr igjen. Tilbyr mat - eg sender han det vonde auget. Prøver å massera meg slik me har prata om og øvd på - eg føyser han vekk. Prøver å gi saft igjen - og eg spyr. Osv osv. Eg pustar og peser, og vil bare halvhenga over senga og mot veggen - utan å rørast, thank you very much!

12.55*: Inga jordmor har vore her på ein times tid. Eg driv med mitt og ensar ikkje tida, men Lyslugg tek tida på "kynnarane" og tenker sitt. Er det ikkje tett når dei varar opp mot eit minutt og kjem med bare tre-fire minuttar mellom? Han ønsker ein ekspertkommentar, og går på gangen for å henta jordmor.

13.05*: Han finn inga jordmor, men legen kjem etter kvart. Ho kastar eit kjapt blikk på meg, seier "oj! Her er fødselen definitivt godt i gang", og stikk igjen.
Hurra! Det er visst rier eg har, ikkje bare forøvingar! (Jada, kall meg gjerne sloooow, men eg hadde jo høyrt frå absolutt alle at det skulle vera sånn til-å-døy-av-vondt! Og det er det jo på ingen måte, bare ubehageleg og altoppslukande og pustpustpustkonsentrasjonskrevjande). Fødselen er godt i gang! Hu hei hvor det går!

13.30*: Jordmora kjem, varsla av legen. "Oj!" seier ho òg då ho ser meg hengande mot veggen, og verkar litt stressa. Sidan fekk eg vita at det per akkurat då ikkje var nokon fødestover ledige, og at dei på ingen måte hadde rekna med at eg villa trenga noko meir enn venterommet på lenge. Men der og då ensar eg sjølvsagt ikkje denslags detaljar. Puuuuust! Puuuuuuuuuuusth! Phuuuuuuuuuuuuuuu! Og kvil... Og puuuuuuusth. Puuuuuuuuhst! Støøøøøøønnnnn!

14.30*: Hektisk aktivitet. Ei av fødestovene er blitt vaska i ein fei, og dit skal me. Som i: Dit skal me gå. Eg går. På ein måte. Puuuuuuusth! Tre steg, og puuuuuuuuusthh! Nye tre-fire steg, og puuuuhuuuuuuuushhhhhht! Gjenta i femti meter. Vel framme, forsvinn Lyslugg. Eg blir forvirra, har vondt. Ikkje gå! To minuttar kjem han tilbake, med den berømte fødebagen med alt pikkpakket mitt og hans på armane.

14.40*: Jordmora vil eg skal legga meg ned for undersøkjing. Eg kryssar fingrane - hardt! - for at eg i alle fall er litt i gang. "Versåsnill og sei at eg har byrjande opning! Versåsnill!" Vel går det greitt med pustinga - eg har framleis masse krefter igjen, men det hadde jo vore ok om alle desse riene (woho! rier!) faktisk drog resten av kroppen med seg også.

14.41*: "Sju centimeter", halvt jublar jordmora. Eg jublar med, superhæppi. Sju centimeter opning, og nesten ikkje skikkeleg vondt enno! Og masse krefter igjen! Jejejeje! Alle skryt og heiar. Eg er såååå flink!

15.00*: Vaktskifte. Inn togar ny, godt vaksen jordmor, ein ung mann, og ei ung barnepleiar. "Tenk, ein mannleg jordmorstudent", rekk eg å tenka, men syns det er plagsamt at alle på død og liv må handhelsa og presentera seg og greier. Ser dei ikkje at eg er oppteken med viktigare ting?
Dessutan er eg skeptisk til gammaljordmora. Ho ser ut som ho er av den gamle skulen, ei sånn som syns at alle skal føda på rygg i ei seng, og som klypper "sånn for sikkerhets skyld". Heldigvis har den første jordmora, ho som har vore der frå morgonen av, bestemt seg for å bli. "Eg vil jo ha med meg slutten", seier ho.

15.30*: "Eg må bæsja!" proklamerer eg, høgt og tydeleg for alle som vil høyra.
"Det er ikkje bæsj som skal ut, det er babyhovudet", seier gammaljordmora.
"Ja men ja men eg må ~~bæsja~~ pressa! No!" gryntar eg.
"OK. Press", seier ho, "men bare når eg seier det er ok. Høyrer du!? Bare når du får lov!"
Og så vil ho ha meg oppi senga. På rygg. Med beina i stigbøylar. Nei! Neineinei! Vondt å ligga på rygg! Men eg får hel-dig-vis lov til å pressa - STØØØØNN! - og held ut.

15.37*: Og PREEEESS! Hnnnnnnnnnnngh!

15.45* Jordmora skramlar med metall. Å nei! No klypper ho! Det var det eg frykta! "NEI! Ikkje!" sutrar eg, så høgt eg orkar mellom PREEEESSSinga. Jordmora ignorerer meg. "IKKJE KLYPP!" Eg prøver igjen. Ho ignorerer meg framleis, surrar bare med sitt der nede. Men barnepleiaren forbarmar seg over meg. "Det er ikkje til deg. Det er til navlestrengen", seier ho, mildt, og stryk handa mi. Halleluja! Og PREEEEEEEEESSSSSSSS!

15.53: Og PREEEEEEEEEEEEEEEESSSSSSS! Og HHHHHHHNNNNNNNNNNNNGH!!! Og SPLOSJ!

Og eit forsiktig lite ææææææh!:

KNØTT ER FØDT!

På ei einaste pressri, den fjerde i talet, kablosh i eitt stykke og heilt utan at eg revnar ein millimeter, kjem fine fine fiiiine babyen. Ifølge bilda eg har sett og videoen Lyslugg tok like etter at han var komen ut, skreik han visst fælt, men det huskar eg ingenting av. Faktisk. I mine minne er alt stilt, varmt, intenst, lukkeleg. Ungen er ute, og han er perfekt. Også ifølge Apgar-skalaen, kor han får ti poeng og full pott.

PERFEKT!

16.00: "Psst. Du? Skal vi se hva det ble?" spør barnepleiaren. Babyen har nemleg blitt plassert plops oppå magen min, med framsida ned og navlestrengen framleis på, og dei andre har ikkje rukke å sjå om det var innover- eller utovertiss på han. "Det blei ein gut" svarar eg, utan å trenga sjekka, men barnepleiaren vil ha bevis. Me snur Knøttet. Det er ein gutt. Sjølvsagt er det det.

16.03: Ny ri, og morkaka er ute. Som ein kjempesvær, blodig biff, og ifølge jordmora "heilt perfekt" også den. Lyslugg fotograferer kjøtstykket, imponert.

16.15*: Lille Mirakel ligg framleis på brystet mitt, rolegare no. Snøftar og pustar og lever, lever, lever. Eg uttaler dei i min familie smått legendariske orda "jo, dette kan eg godt gjera igjen!"
Alle overausar meg med skryt. "Fantastisk! Helt uten smertelindring! Som om du hadde gjort det mange ganger før!" osv osv. Finn dessutan ut at det eg trudde var ein mannleg jordmorstudent (tøft!) bare var ein jypling av ein medisinstudent (boring). Han har sete med vidopne auger og haka nedpå knea heile tida han har vore der inne, og kjem no bort og takkar - stotrande og skjelvande - "for at jeg fikk være her inne og se på. Det var stort! Fantastisk". Hehe. Søt ung mann. Og nybyrjar i faget, mistenker eg.

16.30*: Sidan barselshotellet er fullt, får me henga på fødestova ei god stund til. Fleire timar, faktisk. Lyslugg blir med barnepleiaren og veg og målar og kler på Knøttet, eg ligg og kviler ut. Dusjar, med streng oppfordring om å tissa i dusjen - "for elles må du på vanleg barselsavdeling, ikkje hotellet". Får det heldigvis til. Et dei påsmurte skivene barnepleiaren har henta til oss i kantina, og nyyyyyyyt.

Wow. Me er foreldre!

Og jammen er me det ikkje eitt år etter òg.

Til Verdas Aller Vakraste Lille Stor:

SMEEEEEEELT!

* Tidene her er litt omtrentlege. Eg hadde anna å gjera enn å følga med på klokka

- 1 - 1 - 1 - 1 -1 - 1 - 1 - 1 - 1 - 1 - 1 -1 - 1 - 1 - 1 -

2009-10-02T15:53:00.007+02:00

I dag, 2. oktober 2009 klokka 15.53, er det nøyaktig eitt år sidan Lille Stor kom til verda. Det har, utan nokon som helst form for tvil, vore det kjekkaste, varmaste, mest givande og spanande livet i året mitt.

Tusen takk for det, Lille Store Solstråle,
og GRATULERA så masse med dagen!

Klem, kyss, alt godt
- Mora di, med strekkmerke på hjartet

(PS: Fødselshistorien kjem. Når eg får tid)

Født med ei slags sølvskei i munnen

2009-10-01T00:16:00.003+02:00

Dess fleire fødslar eg høyrer om, jo betre forstår eg at både eg og Lille Stor har vore veldig, veldig heldige.

Fantastisk heldige, faktisk!

Og den som er gravid sjølv, eller som ikkje tåler blodige, kroppslige detaljar, bør slutta å lesa no.

NO, høyrer du?! Stikk! Gå og sjå noko oppløftande i staden!

Alle eg kjenner som har barn, altså utanom meg sjølv, har nemleg opplevd noko traumatisk i fødselen. No sist ei venninne som fekk ein gut søndag. Her på sms:
"Ble satt i gang fredag tidlig på dagen, og så igjen på kvelden faktisk, uten at vannet gikk eller noe skjeddde trodde de. Men plutselig fikk jeg noe de absolutt vil unngå, som de kaller riestrom, som er ekstra sterke rier stort sett uten pauser mellom, selv om man er langt fra fødsel. I en åtte timers tid lå jeg og hylte på keisersnitt mens de snakket om sjokkfare og ringte byen rundt for å finne en anestesilege siden ting visst var helt i kok her på sykehuset."

Åtte timar! Med sjokkrier og dødsangst og full pakke! Yikes. Rett nok skriv ho også: Men selve fødselen skjedde helt på gamlemåten et halvt døgn senere. Den var fin. Likevel. Ganske tunge greier, vil eg påstå.

Fleire eksempel:

Ei bekjent av meg som fekk ei jente i slutten av august, låg i fødsel i nesten tre døgn, og visste, heilt seriøst, at ho skulle døy, eller i alle fall bli permanent handicappa for resten av livet. Ei anna, som fekk ein gut i mai, heldt på å stryka med av blodtapet, full fart inn på intensiven og narkose og hurlumhei. Og ei tredje enda med to epiduralar som ikkje funka før det blei keisarsnitt etter halvanna, nærare to døgn med så godt som samanhengande rier.

Og så har du alle dei som bare (altså "bare") syns det er fælt fælt fælt, sjølv om dei ikkje akkurat trur dei skal døy, eller faktisk er i ferd med å gjera det. Fødslar som varer og varer, rier som slit ein fullstendig ut og pressrier som aldri kjem. Ungar som stoppar fullstendig opp inni der, som mistar hjertelyd og må halast ut av stressa legar, med tenger og sugekoppar og eg veit ikkje kva. Underliv som blir klipte og underliv som revnar, og morkaker som bestemt ikkje vil ut.

Herregud, folkens! Det er ein skikkeleg risikosport å føda!

Dessutan - og dette er eg veldig glad for at eg ikkje visste før eg skulle i elden sjølv for 366 dagar sidan:

Fødselen kan følga ikkje bare deg, men ungen din også, i månader, til og med år, etter han er overstått!

Øydelagte underliv, skranglete bekken, blodtap og denslags hos mødrene hadde eg trass alt høyrt om før. At premature ofte slit ekstra i starten visste eg òg, og at ungar av og til får fødselsskadar i land kor damer ikkje har tilgang på helsetenester.

Men at så mange av dei ungane som kjem til verda på vanlege norske sjukehus, i det som etterpå vert definert som heilt vanlege fødslar, får små fødselsskader, hadde faktisk ikkje foresveve meg.

Faktisk ikkje.

Først no, no som eg altså har prata med alle desse mødrene som låg i fleire døgn og til slutt fekk ungane sine hala ut med tong, ser eg at det ikkje bare var eg som kom heldig frå det, men Lille Stor også.

For tilsynelatande "normale" ungar slit også:
Nokre har vondt i nakken. Vanskar med å ta puppen. Hyler utrøysteleg. Ligg uroleg, eller utan å røra seg i det heile. Likar ikkje kos! Som eldre kan dei få alt frå konsentrasjons- og lærevanskar til høgdeskrekk og forstoppelse. Blant anna.

Og no er jo ikkje eg den første til å svelga alle desse diagnosane (og "diagnosane") som svirrar rundt overalt. Av og til hyler ungen ganske enkelt fordi han har vondt i magen, eller er trøytt, eller av ein heilt annan grunn enn farlege nakkeskader påført då han blei dregen ut med tong. Og ungar kan jo få lærevanskar av andre grunnar enn at dei bruka lang tid gjennom fødselskanalen.

Så klart!

Men etter å ha møtt mange fornuftige, på ingen måte hypokondriske mødrer, som har opplevd at ungen deira slit - eller sleit - med fysiske ettervirkningar av ein røff fødsel, er konklusjonen altså som første setningen i denne lange, litt lite samanhengande posten proklamerer:

Me har vore heldige. Veldig, veldig heldige.

Og i morgon fyller Lille Stor eitt år. Fødselshistorie følger!

Dobbel, eh, glede?

2009-09-27T00:49:00.001+02:00

Nytt punkt på lista over ting eg absolutt ikkje trudde gjekk an:

Oj.

Ojoj!

Bortkasta

2009-09-18T06:20:00.000+02:00

Framleis i Stockholm.
Vekking klokka seks, heldigvis til fin utsikt og herleg ver:

Dog.

Eg ser ein viss ironi i at den aller første natta eg tilbringer vekke frå Lille Stor - natta eg har lengta etter og fantasert om mang ein morgon etter tre-fire timars oppstykka puppesøvn før eg skulle på jobb - sjølvaste Drømmenatta! - blei som denne...

Alt ligg jo til rette: Herleg hotellrom, faktisk ein heil liten suite, med minibar, badekar, reint sengetøy og nyfluffa morgonkåpe. Ingen baby, ingen mann, ingen forventningar frå nokon andre. Derimot ei trøttrøtt småbarnsmor som har hatt ei absurd travel veke både på jobb og heimebane, ei veke som kulminerte i ein rimeleg hektisk gårsdag.

Om det bare ikkje var for ein liten detalj.

Nemleg tida.

Etter at fotografen og eg endeleg hadde fått oss middag i går kveld, var klokka blitt om lag halv tolv. Framleis ikkje så gale, sant? Framleis tid til seks. herlege. timar. samanhengande! søvn. Sant?

Niks. Ikkje sant.

For etter at reportasjen til dagens avis var levert, starta førebuingane til neste dags innsats. Nærare bestemt lesing av bok. Tjukk bok. Bok på 450 sider, faktisk, til intervju med forfattaren så snart eg kjem til Oslo om nokre timar.

Men eg kunne kanskje starta tidlegare?

Niks igjen. Boka kom i manusform (altså lausblad) om morgonen same dag som avreisa til Stockholm. Ho hadde visstnok kome til redaksjonen ettermiddagen før, men då vekk ikkje eg nyss om det.

Men kunne eg ikkje lata vera å førebu meg?

Dobbeltnikspiks, igjen! Det finst kanskje situasjonar ein kan "løysa" på den måten. Men ikkje denne. Ikkje med denne forfattaren, ikkje med denne boka.

Så den som sat, vaken, i den mjuke fine senga i dei nyvaska sengekleda, og las bok til klokka blei tre, var sjølvsagt meg. Då orka eg ikkje meir. Tre timars tung søvn til seks, vekking og dusj og snart kjapp frokost akkurat i tide til å nå eitt av morgonflya heim, og altså forfattaraintervju kort tid deretter.

Vel vel.

Neste gong, kanskje!

Livet etterliknar kunsten

2009-09-17T22:39:00.000+02:00

Det er særs få gonger i livet mitt eg har følt at eg så til dei grader liknar ein romanfigur, som det eg gjer akkurat no.

I Gunnhild Øyehaug sin kjempefine romandebut Vente, blinke som kom i ~~ammetåka~~ fjor haust, skriv ho blant anna om performancekunstnaren Trine:

Trine har reist frå dottera si, Haldis på åtte månader, fordi ho skal delta på ei kunstutstilling, den første sidan Haldis vart fødd. Planen for performancen hennar er å ligga naken på ein haug jordklodar og onanera med ein pakke fiken(!)

Men Trine har vondt. Vondt vondt vondt i puppar som er vane med å tømmast mangemange gonger for dagen, men som no er steinharde og ømme av melk, så vonde at ho knapt orkar tenka på kunst i det heile. Ikkje får ho den nyinnkjøpte brystpumpa til å fungera, heller.

Og akkurat der, mine damer og herrar, har de meg, akkurat no:

Eg sit på eit hotellrom, i Stockholm, med eit steinhardt, superømt, totalt überfrustrert frontparti, medan Lille Stor er heime i Oslo og søv søtt i senga si.

Seriøst.

Kokosnøter er ikkje så store som dette. Og definitivt ikkje så harde. Eller så avsindig ubehagelege.

Au. Auauau!

Aaaaaaaaaaaaaaaauuuuuuu!

Og kvifor det, spør du?

Jo, her er er grunnen: Eg er på jobbreise.

Gjekk heimefrå i vanleg tid, det vil seia cirka kvart på ni, med pupper som allereie då var fullare enn vanleg, takka vera det nye sove-utan-pupp-i-munnen-regimet me veldig nyleg har innført utan at Frøknene Pupp heilt hadde tatt innover seg den sterkt reduserte etterspurnaden. Framme på kontoret ni, og etter det har det gått i eitt banka heile dagen.

Eg meiner: Møte halv ti til ti, trikk til intervju på kafé elleve til halv eitt, intervju i drosjen til flyplassen kvart på eitt til halv to, skriving og eting av supertørr pappskive som vart kalla "calzone" til frokostoglunsj på flyet klokka to til tre, nytt intervju i drosjen tre til kvart på fire, prøvar og fleire intervju og tv-opptak og diverse tettitettprogram utan tid til mat eller noko fram til halv åtte, og eit sinnsvakt stress for å få skrive ut reportasjen i eit absurd idiottempo fram til deadline klokka ni. Puh! Eit par praktiske avslutningsting til slutt, inkludert samtalar med sinteogstressadesken, og så drosje til sentrum og innsjekking på hotell.

Puh!

Og her sit eg altså, etter ein veldig bokstavleg tala steinhard dag. Sidan pappcalzonen er alt eg har ete så langt, skal eg og fotografen veldig snart forta oss ut og finna oss ein matbit før alt stenger. Eg trong bare ein liten pause på rommet først.

I motsetning til Trine, veit eg nemleg koss brystpumpa funkar.

Og heldigvis for det!

Halle-kanmeverkelegtrudetersant?-luuuja!

2009-09-16T20:01:00.002+02:00

I går kveld la Lyslugg Lille Stor.

*kremt!*

Eg gjentek, høgare:
LILLE STOR HAR LETE SEG LEGGA AV FAREN SIN!

I si eiga seng! For å sova!! Aleine!!! Utan puppen i munnen!!!! Heile natta!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Og jada, blada, eg veit at dette er noko dei flinke ungane har gjort sidan fødselen, og at eg er ei Veik Og Dårleg Mor som ikkje for lengst har "skore igjennom". Som ikkje for lengst har slutta med nattamming. Og med å puppa i søvn. Og samsoving. Og sikkert nittisju andre, like graverande ting.

Men no - NO! - har det skjedd!

Klokka kvart på sju forlet eg heimen og tok bussen til Torshov for å sjå eit mannevondt feministstykke på teater. Ca halv ti kom eg heim igjen, og venta sjølvsagt å finna ein sutretrøtt men lysvaken gut på fanget til faren, slik eg alltid gjer viss eg er så frekk at eg snik meg ut av huset om kvelden.

Hallo, liksom? - det er klart ein må vakna minst ei gong i timen etter ein har sovna, særs viss mor har lurt seg ut på noko, og ein treng jo faktisk pupp annankvar time natta igjennom, i alle fall muligheten til å forsyna seg når ein vil! Derfor må ein faktisk hyyyyyla massemasse viss far prøver seg på nokon omsorgsgreier om natta! Duh!, ikkje sant?!?

Men nei. Plutseleg ikkje.

Lyslugg hadde lagt han ned, i eiga seng, og brukt den tida (og dei tårene, men det vil eg ikkje vita så mykje om) som måtte til før Lille Stor sovna. Det skjedde i halv åtte-åtte-tida, og då eg kom heim nesten to timar seinare, sov han enno.

Tenk det!

Han sov sjølvsagt ikkje gjennom heile natta, sånn heilt utan vidare. Tvert om vakna han fleire gonger. Men ikkje kvar time, eller annankvar, og ikkje med eit BRØL slik han av og til har hatt for vane.

Og - og det er dette som er den verkelege revolusjonen - han let seg roa av Lyslugg! Altså utan pupp! Til og med i senga, ikkje i armane eller i beresele.

Halleluja og takk og amen!

Tidlegare har eg vore skeptisk - særs skeptisk, til reine skrikekurar og andre fikse metodar.

Ganske enkelt fordi eg har visst at dei ikkje kom til å funka på Lille Stor. Han er, og kjem kanskje alltid til å vera, ein Særs Bestemt Ung Mann. Der andre ungar gir seg, held han (høglydt) ut, i alle fall når han er misnøgd med ting. Og der andre ungar sovnar av seg sjølv, sitjande ved kveldsmatbordet eller køyrande i bilen eller kor som helst, har han alltid halde seg vaken. Slektar på mora, rett og slett, på så mange vis. Opptil fleire mislukka forsøk på ulike "metodar" tidlegare, det siste for mindre enn to veker sidan (BRØØØØL!), har vel ikkje akkurat hjulpe på optimismen, dei heller. Dessutan manglar eg trua på at sanselaus grining er "bra" og "sunt" for ungen. Faktisk.

Dermed var det desto gledeligare å oppdaga at han plutseleg var moden for det likevel. Poff, liksom!

Og med det, etter elleve og ein halv månad med maks fire, oftast ca tre pluss to pluss halvannan timar samanhengande søvn per natt, har eg bare eitt ord å legga til:

SoveheilenattautanåvippautpuppenhereIcooooooome!

Inne og ute

2009-07-02T23:54:00.002+02:00

I dag er Lille Stor ni månader gammal, og har dermed vore like lenge utanfor magen, som inni.

Tenk det!

Havrelefser er oppskrytt

2009-06-10T19:54:00.007+02:00

Eg er altså tilbake på jobb. Og koss går no det?

Jo takk, fint du spør. Og før eg svarar, skal eg prøva meg på litt sånn derre moderne interaktivitet, du veit. Quiz, faktisk, med alternativ og greier. Klar? Fint!

Spørsmålet er:
Kor mange timar har eg jobba sidan eg starta på'an igjen måndag 25. mai?

Er det
A) 66 timar fordelt på 12 arbeidsdagar?
B) 78 timar fordelt på 12 arbeidsdagar?
C) 90 timar fordelt på 12 arbeidsdagar?
D) 99 timar fordelt på 12 arbeidsdagar?

No tenker eg nok du lurer fælt, ja. Og rett svar er - sjokk og vantru - D. 99 timar så langt, som fordelt på dei 12 dagane blir gir eit snitt per dag på 8 timar og eitt kvarter, eller tre kvarters overtid dagleg, om du vil.

Altså ikkje A, som ville vore svaret dersom eg jobba i staten, kor folk får to timar(!) betalt(!!) ammefri kvar 7,5-timars arbeidsdag (og då reknar eg altså med full arbeidsdag, ikkje sommartid og sånt fiksfaks som også gjer dagen kortare). Og ikkje B, som ville blitt svaret om eg jobba på ein arbeidsplass som heldt seg til norsk lov og tillet ein time ammefri kvar dag. Heller ikkje C, som ville blitt svaret om eg jobba ein stad kor dei ikkje fulgte lova om ammefri, men kor arbeidstakaren i alle fall ikkje var forventa å jobba overtid i tillegg til dei obligatoriske 7,5 timane dagleg.

Men altså D: Arbeidsplass kor ammefri ikkje eksisterer, og kor ein alltid "skal bare".

I går var eg f.eks på jobb frå 9 til 20. Eg lovar at det ikkje var fordi eg somla med noko, og f.eks sjekka privatmail eller surfa rundt på nett eller hang på msn. Og det var ikkje fordi eg tok meg lang lunsjpause, for mat er som kjent for pyser, og ein kastar vel ikkje vekk ein heil halvtime på slikt når ein kan drikka te ved tastaturet? Ei heller fordi eg hadde lovfesta ammefri, for den lova sluttar altså å fungera så snart ein går inn dørene hos min arbeidsgivar.

Men fordi det var så mange timar jobben, dvs jobbane, tok. Det lenge planlagte middagsbesøket til venner med toåring klokka 17 blei det sjølvsagt ingenting av, eg rakk kun å møta far og son heime for å gi sistnemnte eit forsinka bad og rikeleg med pupp før han måtte legga seg, stakkar liten.

Eller, stakkar liten og stakkar liten. Lille Stor har det fint han! Lyslugg også. Dei to nyt dagane saman, går turar og heng på kafé og går på besøk og leikar heime og styrar på, til glede for både liten og stor.

Det er eg som er stakkaren her.

Uff, "stakkar" er jo å ta litt i, då. Men korleis skal eg seia det? Amme-heile-natta-og-jobbe-heile-dagen-hovudet mitt slit litt med å sortera her... Kanskje er eg først og fremst sliten, eg veit ikkje.

Eg saknar han.

Eg er lei meg fordi eg ser han så lite. Lei for alt eg går glipp av heime.

Lei av unnvikande sjefar som ikkje kan - eller helst vil - forstå at eg har meir lyst å gå heim i rimeleg tid enn å henga på jobben seint og tidleg. Irritert over at ein jobb som eg trass alt likar innhaldet i, skal måtta knytast til så mykje negativt - at ting er lagt opp på ein måte som gjer at eg er dømt til å mislukkast. Dei treng ikkje folk med ammefri der. Dei treng ikkje folk som går heim klokka halv fem heller. Dei treng folk som sit så lenge som jobben der og då krev, anten det er til fem, seks eller sju. Som gjer det dag etter dag, og smiler medan dei gjer det. Dei ønsker seg ikkje sutredamer med sprengharde pupper og partnerar som ringer i femtida for å informera om at "Lille Stor er litt utav det, hadde vore fint om du kom".

Skuffa, er vel den greiaste oppsummeringa.

Samtidig som eg kjenner meg pinleg naiv når eg innrømmer det. Hallo, liksom, det er jo jobben min me snakkar om her! Har han nokon sinne, EVER, vore ni til fire? Koss i all verda kunne eg lulla meg inn i forestillinga om at eg skulle klara å koma meg heim i skjepeleg tid "om eg bare konsa skikkeleg og stod på frå morgonen av"?!? Herregud, -lin, er du fødd i går, eller?

OPPDATERT mandag 15. juni:
Så blei eg, symptomatisk nok for livet mitt for tida, avbroten før eg rakk å trykka "publiser innlegg". Dei dagane som har gått sidan sist, øydelegg imidlertid ikkje det "fine" gjennomsnittet, utan at eg skal gå i detaljar. I dag måtte f.eks. Lyslugg koma til kontoret mitt med guten fordi han skulle på noko klokka 17. Lille Stor sov som ein engel, til eg trilla han heim klokka 18. Likevel. Ikkje kult.

Shake it o baby

2009-06-09T06:45:00.002+02:00

Eg skal ikkje gå i detaljar om koss natta vår har vore, bare konstatera at eg forstår koss Løken kom på denne saka:

New BabySafe Ball Makes Shaking Your Infant Guilt And Injury Free

(Og jada, før nokon ringer barnevernet: Eg overdriv sjølvsagt)

Før bjørnen er skutt

2009-06-05T21:49:00.001+02:00

Er det eit godt eller eit dårleg teikn at eg allereie - faktisk for lengst - har byrja å tenka på "den neste babyen"?

Hestehandel

2009-06-02T21:45:00.006+02:00

Lille Stor klør. Om natta, og dagen. Dreg seg i øyret og knekar seg på kjaken, medan store blanke tårer trillar frå augekroken. Siklet renn og renn, og det finst ikkje biteleiker nok i verda til å hjelpa. Han er øm i gummane og sint på den som vil hjelpa, fortvila og lei og trøtt av mangel på søvnen han stadig vaknar frå.

Så kjære tannfe? Kan me koma til ei løysing her?

Eg lovar at du skal få ta med deg alle melketennene utan å betala vederlag i form av tjuekronar i tannglaset me legg dei i når den tida kjem. Til gjengjeld får Lille Stor låna dei først, ferdig utsprunge utan gummars gnissel? Vinn-vinn, altså, kjære tannfe! Du slepp å betala, Lille Stor slepp å lida.

Så kva seier du? Smart idé, sant? Du slår til, ja?

Nei vel då. Så får eg venda tilbake til eigne metodar. Sjå kor me bryr oss!

Eg har jo lenge trunge eit par nye kvardagssko...

Nytt kapittel

2009-05-24T23:33:00.001+02:00

Verda er igjen blitt ny for Lille Stor.

I forgårs kom me heim til Oslo igjen etter tre herlege veker i Toscana. I heile dag har eg nytt hans fullstendige fascinasjon over denne "nye", særs spanande plassen han er komen til. Dei av leikene som ikkje var med til Italia er nye. Og leikematta. Tripptrappstolen. Parketten. Bøkene som kan rivast ut av hylla og møblar som kan klatrast i. Globusen! Ei lysande kule som kan snurrast rundt (men som han ikkje får lov å riva i...)! Vogna var den same, men heisen! Turen ned og ut! Og gatene! Oslo by! Fantastisk.

I det heile tatt: Verda er ny.

Også for meg.

I morgon startar eg på jobb igjen, etter meir enn åtte månaders permisjon. Vanvittig. Det er eittordsoppsummeringa av den saka. Tankane svirrar, men i alle retningar. Eg veit i grunnen ikkje heilt kva eg tenker akkurat no.

På den eine sida har eg grua meg enormt til denne dagen. Til å "gi slepp" på Lille Stor. Til ikkje å vera der når han rundar den eine milepælen etter den andre. Til overtidstull når eg burde vera heime. Til alle dei fine sommardagar me ikkje får saman, han og eg, spesielt no som han er blitt så enormt enkel å ha med å gjera. Eg forstår godt kva dei meiner, alle dei som seier at "det er først når ungen rundar eit halvt år at det blir verkeleg kjekt!", sjølv om eg lika meg dei første, intense månadane også.

På den andre sida står eg ved valet eg har tatt. Eg vil at guten skal få mykje tid saman med far sin. Og at Lyslugg skal få vera mykje saman med sonen sin. Eg trur det er ei god investering i familien Oss, og meiner faktisk at ein av og til må gjennomføra personleg det ein meiner politisk - også om det inneber ei (sikkert kjapt forbigåande) kjensle av "offer". Det heiter foreldreperm, ikkje mammaperm.

Men så er det dette med jobben. Ekstremt abstrakt.

Eg har verkeleg - handa på hjartet - ikkje tenkt avis sidan august. Har knappast lese dei, ofte bare bladd kjapt og overflatisk gjennom, utan å følga skikkeleg med. Lese som andre les, med fokus på bilder og overskrifter, og knappast festa meg ved noko. Manglar totalt oversikt innan eigne og andre felt, og kjem tilbake til ein redaksjon som sidan sist har gått gjennom ein nedbemanningsrunde, flytta inn i nye lokale, innført ny produksjonsprogramvare med tilhøyrande rutinar, kor min næraste arbeidsleiar er bytta ut med ein annan, og min næraste kollega er på veg ut i fødselsperm rimeleg snart.

Hm. "Spanande", er vel kanskje ordet?

Eg trur i grunnen det. På så mange vis. Lille Stor vil sjølvsagt klara seg bra. Lyslugg også. Og om eg surrar litt rundt dei første arbeidsdagane, og sikkert lengtar meg blå etter dei begge innimellom, så går det seg nok til, det også.

Og snart er det dessutan sommar, hurra!

Alle har eit søskenbarn på Gjøvik...

2009-03-22T22:00:00.007+01:00

- eller i vårt tilfelle på Kjeller. Der bur nemleg Lille Lykketroll, Lille Stors fem veker yngre kusine.

Og Lille Lykke er flink, kan du tru!

Ho sov tjue timar i døgnet dei første månadene etter fødselen, i senga og vogna og kor som helst. Blir lagt vaken ned, og sovnar av seg sjølv på få minutt, ofte sekund. No er ho nede i(!) tolv timar om natta, men dei er samanhengande, frå ho legg seg ca klokka 20, til ho vaknar ca klokka 8. Ho knyr forsiktig til når ho er svolten, men klarar seg med mat tredje-fjerdekvar time dei få timane ho er våken. Søv "kun" to lurar à ein time kvar på dagtid, men kan godt ligga roleg i vogna/senga/på teppet sjølv om ho er vaken også. Tek flaske og tutt og et enorme mengder grøt - tre måltid per dag knapt fire månader gammal! - sjølvsagt utan å søla.

Og me?

Nei, me surrar no på med vårt. Lille Stor går av og til med på å vera i vogna no som me har bytta til sitjedelen, minst like ofte gjer han det ikkje. Han blir puppa i søvn, eller av og til byssa, og vil ha mat minst tredjekvar time om natta og gjerne annankvar om dagen. Snorkar i veg inntil mora om natta, men vil opp klokka seks, og har absolutt ingen som helst planar med å byrja med denne dagkvilinga - på rygg, grøss! - som andre babyar driv med. Tek verken flaske eller tutt. Likar grøt, men syns konseptet "svelging" er komplisert, og grisar verre det eine grøtmåltidet me gidd styra med per dag. Seier ifrå, HØGT, så snart noko går han i mot, og det gjer det jo stadig vekk.

Han er, ifølge "alle andre" sine kriteria, verken "flink", eller "snill" eller "enkel".

Men super er han!

Sosial og skravlete og enormt kosete. Lyser opp når eg entrar rommet, klenger på meg med alle sine 8600 gram. Smiler vakkert, og vinn stadig nye venner. Plaskar i badet og dunkar i bordet, og ler så det ljomar når me tullebles på magen hans. Me har det så FINT saman, Lille Stor og eg!

Og så er han så vakker! Ny-de-leg.

Så det så.

Trykk

2009-03-01T04:04:00.003+01:00

Eg skulle sånn ønska at Lille Stor var utstyrt med ein slags ventil midt på!

Luft ut, pssssh, og så snork snork igjen, for store og små.

Gjesp.

Kollektiv hjelp

2009-02-24T18:40:00.002+01:00

I dag, då eg kom på den fulle bussen med ein vognstreikande Lille Stor i meitai på magen og vogna på slep, var det heile to personar som spurte om eg ville sitja på plassen deira.

Heile svangerskapet, inkludert dei siste femti, offisielt høggravide dagane, skjedde det aldri.

Me kan med andre ord konkludera med at verda går framover.

"Spesielt" krevjande?

2009-02-20T10:55:00.001+01:00

Av og til er det kanskje like greitt å ikkje vita. Å ikkje ha namn på alt, fine ord og faste diagnosar.

Lille Stor har hatt eit par meir enn vanleg bråkete netter den siste tida, så eg har eg surfa litt rundt på nettet etter informasjon og råd. I den samanhengen kom eg blant mykje (mykje!) anna over denne sida, med det forlokkande namnet "Sov lille baby".

Og der kom eg over informasjon om såkalla "high need babies". Ikkje noko eg hadde høyrt om før, så eg las med interesse om desse "spesielt krevjande" babyane.

Og fekk meg ei aha-oppleving.

Ifølge "Sov lille baby"-sida si oppsummering av den amerikanske legen og tilknytningsomsorgsguruen Dr. Sears sine punkt, har desse "spesielt krevjande" babyane nemleg følgande karakteristikkar:
* Intense: Seier tydeleg frå om behova sine.
* Svært aktive: Ligg sjeldan i ro, beveger seg heile tida.
* Vil ha mat ofte.
* Taklar dårleg for mykje stimuli.
* Søv lett, våknar fort, mange våkeperiodar per natt.
* Skrik med ei gong dei blir lagt ned, vil berast heile tida.
* Klarer ikkje å roa seg aleine.
* Har separasjonsangst.

Hm.

Hm. Hm. Hm.

For det der er som å lesa om Lille Stor 0 - ca 3mnd gammal.

Ein svært intens, veldig aktiv liten kropp, som bare ville berast og berast og berast og berast, og slett ikkje leggast ned for å slappa av eller - kriiiiseee! - sova. Vanskeleg å roa, umogleg å gå ifrå, lett gira av ting som skjedde rundt seg. Enormt sosial, alltid klar for folk og folk og folk, men ikkje typen som snudde seg vekk og slokna når det blei for mykje. Då var det på med alarmen i staden, kjempevrææææl heilt ut av det blå.

Ein dårleg sovar, som mora. Tre døgn i strekk tok eg tida på kor mykje (eller lite?) han eigentleg sov, og då kom eg til såvidt over ni timar per døgn, medrekna alle duppar på to minutt her og tre minutt der. På dagtid var lengste luren på 27 minutt, i beresjalet. "Sover babyen mindre enn ni timer per døgn, bør du kontakte helsepersonell", stod det i brosjyrane frå helsestasjonen, men ni timar og 12 minutt er jo meir enn ni timar!

Så me levde i ein slags symbiose, Lille Stor og eg. Han var med på alt, heile tida, både morgon, middag og seine kveld. Sov stort sett bare i sjalet, eller tett inntil meg om natta (jada, jada, me samsøv som bare det - heilt utan å ha planlagt det på førehand. Meir om det ei anna gong. Kanskje)

Og eg? Eg tenkte bare at "det er vel sånn babyar er". Eller, ikkje babyar generelt, for eg observerte jo at visse andre eksemplar av arten sov og sov, dag og natt, og kunne ligga stille både i vogna og her og der for seg sjølv, utan hyl. Men ungar er jo forskjellige, tenkte eg, heilt frå starten av!

Og det tenker eg framleis.

Det er mogleg at mange finn stor lette i Dr.Sears sine punkt, interesserer seg for grunnane han listar opp til at desse "spesielt krevjande" ungane søv "annleis" enn andre, og har store nytte av råda han gir for å få dei til å sova likevel.

Men sjølv er eg sjeleglad for at eg ikkje las om dette då me stod midt oppi det "verste". Dei døgna - faktisk vekene - eg bar og bar og bar og bar på guten, medan Lyslugg jobba døgnet rundt (eller i alle fall ni til ti-elleve) med finanskrisa, og eg knappast såg folk utanom naboen i oppgangen og dei som jobbar i matbutikken.

Hadde eg byrja å tenka på Lille Stor som "spesielt krevjande", trur eg det hadde blitt tyngre. Mykje tyngre. For meg var det betre å tenka som eg gjorde, at "han er jo så liten, stakkar - heilt ny i verda. Eg må jo passa på han!" Kleint å setja ord på, men sant likevel.

For no er alt mykje betre.

Nei, ikkje "betre". Men annleis. Lettare, meir "normalt". Frå og med jula, då han nærma seg tre månader, har ting sakte endra seg. Plutseleg var det ok å ligga på eit teppe på bordet og sjå på at dei vaksne åt, utan å henga på kroppen til nokon. Etter kvart også ok - til og med kjekt - å ligga på ryggen(!!) i babygymen og leika for seg sjølv. Øktene mellom måltida er blitt lengre, drikkinga meir fokusert. Dette med å roa seg aleine er framleis ukjent territorium, men guten er blitt mykje lettare og raskare å roa, så det gjer ikkje stort.

Han søv til og med på dagtid no! Meir enn eit par minutt om gonga! Av og til også i vogna!

Så ting går seg ganske enkelt til, også for denne vakre, sosiale, søte, blide, sjarmerande, "spesielt krevjande" (pffft!) sonen min og meg. Jada, blada, krevjande meg her og der, seier bare eg. Ein må jo stå litt på krava når alle andre er så enormt mykje større, og verda er ein ny og skremmande plass!

Spesielt BRA type, tenker eg me seier!

Det går - eller trillar - seg til

2009-02-15T15:47:00.005+01:00

Plutseleg er det liksom greitt.

Lille Stor kan gjerne ligga i vogna, han. Èin time, eller to, heilt opp mot tre timar i slengen. Snork snork snork, kikk ut på verda, og snork snork snork igjen.

I alle fall så lenge vogna er i bevegelse. Dette med å ligga stille og sova i ein doning som også står stille ser han foreløpig ikkje poenget med. Så du ser ikkje den nye brune buggisen med Lille Stor oppi parkert utanfor kaféar eller butikkar saman med dei andre vognene, medan mora kosar seg inne med bok og te og handel.

Nei, me travar gatelangs, me to. Og på ein time eller to-tre kjem me langt. Gamlebyen-Vålerenga-Kampen-Tøyen-Grünerløkka-Ila-Sagene-Torshov-Akerselva-Grønland-Gamlebyen ein dag, Gamlebyen-Bjørvika-Sentrum-Bislett-Adamstuen-Marienlyst-Majorstua-Vigelandsparken-Frogner-Aker Brygge-Sentrum-Gamlebyen den neste. Og så vidare. Snøhjul på vogna, vinterstøvlar på mora, godt driv på begge to.

Hm. Skal sjå det var eit bestillingstjuveri frå Lille Stor, dette. Han trivst i alle fall uendeleg mykje betre i den brune vogna enn han nokon sinne gjorde i den blå...

Kamelonen

2009-01-30T19:26:00.000+01:00

Så var ny vogn innkjøpt, fort og gale utan vidare dikkedarier.

Akkurat same sorten som den "gamle", sidan forrige kjøpsrundes argument om bitteliten heis og god trillekomfort m.m. framleis gjeld.

Dessutan har me vore særs godt nøgde med buggisen vår - han har halde alle lovnader om manøvrerbarhet, låg vekt, god plass i bagen osv osv. At Lille Stor hittil har trivdest betre i beretøy, er ein heilt annan sak...

Bare ein ting har endra seg: Fargen!

Forrige gong fekk nemleg Lyslugg sitt hovudønske oppfylt, denne gongen var det min tur. Så no er blått blitt til brunt, gitt!

Vogna heiter då heller ikkje Bugaboo Cameleon for ingenting...

Trilletjuv

2009-01-30T17:47:00.006+01:00

I dag blei vogna vår stolen.

Jepp. Stolen, faktisk.

Eg parkerte ho i skulegarden på Majorstua skole då me gjekk inn på babysymjinga litt over elleve, med bagen låst fast i hjulet. Då eg kom ut ein time-halvannan seinare, var ho vekk. Totalt forsvunnen.

Der sto 12-13 andre vogner fint parkert i same uvêrsskur - Simoar og Emmaljungaer og Brioar og til og med eit par Teutoniaer og OTHar. Men den mykje omtalte blåe buggisen vår? Vekke. Eg sjekka rundt omkring i skulegarden og i oppgangane, bare sånn i tilfelle nokon hadde gidda å dra med seg ei låst vogn for å gøyma ho, som ein dårleg spøk.

Men niks. Inga vogn.

Så der sto eg, med ein innpakka Lille Stor på armen, ein svær berepose med vått badetøy, og ein stellebag så proppfull av alle tenkelege former for babystash at glidelåsen ikkje let seg lukka. Supertrøtt og dermed ganske sutrete baby (fredagen er den dagen i veka eg veit at me får til å trilla utan så altfor stor protest, for etter symjinga er han heilt pumpa), og eigne klede litt på halv åtte fordi planen var å få han fort i søvn i vogna.

Hipp hurra.

Heldigvis hadde eg teke med vognposen inn, for den er den same som eg og bror min låg i på 70- og 80-talet, og har dermed stor affeksjonsverdi. Det fine ullteppet mor strikka i barselsgåve til Lille Stor hadde eg også tatt med meg, pluss sjølvsagt alle verdisaker.

Og heldigvis er Lille Stor ein berebaby, så også ein av mei taiane var med inn i garderoben i stelleveska. Etter den første forfjamsinga fekk eg dermed knyta den varmt kledde guten på magen (kor han sovna nesten med ei gong), flytta vognpose og tepper og diverse over i den store bereposen tiltenkt dei våte handklea og dei våte ting over i stellebag, og hadde dermed "kun" to (svære!) kolli i tillegg til Lille Stor då eg traska til politikontoret for å melda frå om kva som hadde skjedd.

Og heldigvis har me forsikring som dekkar også slike tjuveri, minus ein eigenandel på "bare" 3000 veldig veldig sure kroner.

Men likevel!

Er det mogleg?!? Kven er det som går rundt og tar barnevogner?!? Av alle ting? "Det er sikkert nokon som har tatt feil", foreslo leiinga ved Majorstua skole då eg meldte det der. Men ein skal vera rimeleg lite observant om ein trillar vidare med feil vogn når denne viser seg å vera låst og dermed utrillbar! Så ute trur eg ikkje det er nokon som er, ammetåke eller ei.

Det same ville skje om det var nokon som tilfeldigvis gjekk forbi og blei frista der og då - eit tjuveri à la dei som let seg frista til å ta mobiltelefonar e.l om det ligg framme. Eg trur ein sånn tjuv ville vel følt seg litt for synleg slepande på ei låst vogn.

Med andre ord står me mest sannsynleg føre ein skikkeleg tjuv med verktøy til å kutta låsar, evt ein bil å hiva heile stasen oppi. Tjuvar som sannsynlegvis stel for å selga vidare.

Men kven er det som vil kjøpa ei vogn som openbart er tjuvgods?

Hos nokon som kun sel bagdelen til ei kombivogn? Utan myggnettet og regntrekket som normalt følger med? Det må då vera 100% tydeleg at det er tjuvgods då? Det kan då ikkje vera spesielt kjekt å trilla ungen din rundt i ei vogn du veit er tatt frå nokon andre?

Eg fattar det ikkje.

Kva driv dei elles med, desse tjuvane? Tek rullestolane frå bevegelseshemma? Rullatorane frå gamle damer? Det har omtrent lik plassering på nedrighetsskalaen. Dvs veldig veldig veldig lågt.

Hent Sancho Panza!

2009-01-27T15:22:00.004+01:00

Venninne Med Babysønn: - Av og til føler jeg meg litt som Don Quijote.
Eg: - Eh, ja vel?
Venninna: - Ja, som om jeg prøver å amme en vindmølle!

Thihi. Ditto!

Bere bra

2009-01-20T15:39:00.004+01:00

Gjett om eg har vore særs godt nøgd med valet av gummistøvlar og mei tai framfor lærstøvlettar og vogn i dei ti-femten-tjue centimetrane dyvått slaps me har i oslogatene for tida? Misunte blikk frå folk i semska sko og tungtunge vogner dempa ikkje gleden, dei heller...

G L I S !

For øvrig kan eg melda om at det er skikkeleg bra sal på masse kule baby- og barneklede på Lindex for tida. 70% på massemasse - eg fylte ein svær berepose med vår-, sommar- og neste-haust-klede til under 200 kroner!